Goedheiligmannen en andere snuiters - deel II

Onze kinderen krijgen in deze tijd van het jaar het goede van twee werelden, zowel Sinterklaas als Santa Claus. Over de eerste heb ik een tijdje geleden al het een en ander gezegd toen hij op de Nederlandse school langskwam. Omdat onze pakjesavond een beetje in het niet dreigde te vallen vanwege ons vakantievertrek de dag daarna en Thijmen zijn "tummybug" (buikgriep), hadden we het cadeautjesfestijn uitgesteld. Hoe gemakkelijk opgelost, dachten we. Sinterklaas en Santa Claus hadden gewoon een "afspraak" gemaakt. Want ja, nu we in Australie wonen komt Santa natuurlijk ook bij ons langs, maar je kunt niet cadeautjes van alletwee krijgen, dat zou dubbelop zijn (lees: daar hadden papa en mama gewoon geen zin in). Vandaar de afspraak tussen de twee. Van Sinterklaas dus wat in de schoen en van Santa wat onder de boom. Of was het nou de sok? Ja, daar stonden Hank en ik dan op kerstavond. Wat te doen met Santa? Hoe gaat dat? We hadden geen idee. De kinderen wisten dat ze koekjes en melk moesten neerzetten, maar ja waar zet je dat dan neer? Bij de voordeur, bij de boom of de open haard? Komt hij ook door de schoorsteen? Moeten die rendieren ook wat eten? Zo ja, wat eten rendieren dan? Moet je ook wat zingen, een kerstliedje ofzo? Ja, vind daar maar eens 1,2,3 een snel en geloofwaardig antwoord op want er staan drie paar vragende kinderogen op je gericht. We hebben het opgelost met een bordje met wat taai taai (hadden we nog over en ja, dat moet ook nog op voor het einde van het jaar) en een bekertje melk. We gingen er maar van uit dat dat voor Santa is want voor de rendieren hebben we een wortel achtergelaten (beetje weinig voor acht van die beesten, maar okee). Volgende dilemma, de cadeautjes. We snapten er al niets van, want bij al de Australische gezinnen waar we over vloer kwamen in de dagen voor de kerst zagen we overal al stapels cadeaus onder de boom liggen. Was Santa daar dan al geweest? Nee, die waren blijkbaar gewoon door papa en mama gekocht en daar neergelegd. Santa komt alleen op kerstavond een klein geschenkje in een sok gooien. Jemig, om het maar eens lekker ingewikkeld te maken. Nou ja, wij hebben de hele mikmak onder de boom gegooid en dachte dat we er zo van af waren. Maar nee, Santa was nog niet klaar met ons. Bij het vinden van de pakjes de volgende dag dachten de kinderen dat het ook allemaal echt van Santa kwam. Maar er zaten ook pakjes bij die onze hulp er al eerder in de week onder had verstopt (had ik niet gezien) met een stickertje erop dat het van haar kwam. Wederom verwarring. Wat doet de hulp nou bij Santa? En waarom komen ze samen ' s nachts iets brengen? Hadden we dat allemaal weer rechtgepraat krijgen we de volgende onverwachte surprise. Onze buren bellen ons aan het einde van de dag op of we zin hebben om zomaar even een borreltje te komen drinken. Ja hoor tuurlijk, in een borreltje hebben we best zin. Daar aangekomen staat buurvrouw ons met drie enorme cadeaus op te wachten. Oeps, ik heb niets voor de buurkinderen. Wist ook niet dat dat moest. We hadden per slot van rekening ook niets afgesproken. Om de situatie te redden zeg ik nog beleefd dat dat helemaal niet had gehoeven etc etc, maar volgens buurvrouw "doe je dat nu eenmaal met kerst....." O, help de buurvrouw is nu ook al Santa. Na het borreltje komen we weer thuis en zien we aan de deur een grote plastic tas hangen met cadeautjes erin, met als afzender de ouders van een vriendje van Thijmen. Nog meer Santa maar dan toch weer niet. Help, en dit is nog maar eerste kerstdag. Op tweede kerstdag zelfde verhaal, wel cadeautjes voor de kinderen en ik heb niets meegenomen voor de andere kinderen (wel zelfgebakken speculaasjes, maar dat is niet echt een cadeautje te noemen). Maar ja, die zijn al groot en die geloven toch niet meer in Santa, of toch wel? Oooh help, kerst in Australie. De kinderen zijn in Santa heaven, ik ben alleen maar blij dat' ie weer naar de Noordpool vertrokken is. Of was het nou Lapland?

Vakantie

Even snel een paar vakantiekiekjes. We hebben de afgelopen twee weken in het zuiden van Australie rondgetoerd. Vanaf Adelaide naar Kangaroo Island, daarna naar Mount Gambier en via de Great Ocean Road naar Phillip Island om de pinguins te zien en vervolgens de laatste paar dagen naar Melbourne. Heel leuk allemaal, maar hier volgt geen eindeloos verslag van onze vakantie. Wil je het echt weten? Komt'ie : Veel Australische fauna; van koala's (in het wild!), kangoeroes (waarom is het in het Nederlands toch kangOEroe en in in het engels kangAroo?), zeeleeuwen, zeehonden, pinguins, noem maar op. Voor de rest; we waren weer eens "unlucky" met het weer, dus het werd een alternatief programma; veel en lang lunchen in restaurants, waarbij de kinderen van alles hebben geprobeerd en gegeten (marron, balmain bugs, en allerlei andere lekkere beestjes), pictionary spelen in het huisje en rondstruinen in musea. We hebben dan wel geen zonnige vakantiekiekjes met de 12 Apostles, maar we hebben wel een kiekje met 2 andere apostles, Thijmen en Andy. Ook zonnestraaltjes!

Goedheiligmannen en andere snuiters

Sinterklaas (van de Nederlandse school) was weer gearriveerd in Sydney en de hele Nederlandse gemeenschap dook op hem af. Arme goedheiligman. Hij moest maar liefst vijf uur lang met kinderen praten, waarvan een groot deel hem doodeng vond. Waaronder Bex. Die durfde hem niet aan te kijken. De jongens (inmiddels) wel, want die weten dat er een cadeautje aan het einde van de dag aan vast zit. Aardig doen tegen die man, en praten (ook al hou je daar in het geval van Chiel niet echt van). Stelletje opportunistjes. Maar goed, aan het einde van de dag ga je toch maar mooi weer naar huis met een Star Wars light sabre (een "life saver" in Thijmen zijn Engels, klinkt toch aardiger).
De goedheiligman was ook op de Australische school langs geweest, al hadden ze daar geen idee wie hij was. Daar moest mama aan te pas komen om dat eens met een powerpoint presentatie uit te leggen. Jaha, de goedheiligman in powerpoint (eens een juf, altijd een juf). Of de boodschap is overgekomen weet ik niet, maar de volgende dag had iedereen een zakje pepernoten en een klein cadeautje in zijn schoen. En daar ging het om. Of het nou Santa Claus is of een onduidelijk heerschap die er vaag op lijkt uit een ver land met een gek taaltje maakt ze allemaal niet uit. De volgende dag schakelen we weer net zo gemakkelijk over naar Santa tijdens de jaarlijke Christmas Carols Night op school. Met z'n allen kerstliedjes zingen en picnic op een kleedje en als het donker wordt allemaal glowsticks aan.
Kortom, het is weer december in Australie. Sinterklaas en Santa Claus. Leg dat maar eens uit. In powerpoint graag.

Australische beestjes II

Ik heb al eens vaker geschreven over allerlei enge beestjes in Australie die met venijn kunnen bijten, prikken of je anderszins toetakelen (op dat stukje kreeg ik vervolgens ook venijnige reacties maar dat terzijde). Vooral in ons eerste jaar vond ik dat allemaal heel eng en was vooral in de tuin erg op mijn hoede. Wie weet zat er wel zo’n grote zwarte spinnegriezel naar mijn voeten te loeren als ik de was aan het ophangen was. Of zou er een slang onder de kussens van de bank zitten. Je wordt ook overal bang gemaakt voor die beesten. Funnelweb spinnen (de allerengste) schijnen nl. altijd in luchtbellen in zwembaden te huizen en redback spinnen nestelen zich met name onder je tuinstoel. Nu wonen we hier bijna twee jaar en ik heb nog geen enkele redback spin gezien (behalve in de dierentuin) (even afkloppen). Er heeft wel eens een grote zwarte spin in ons zwembad gedreven, maar die was morsdood en het was maar de vraag of het echt een funnelweb was (jahaaaa, natuuuuuurlijk was dat er een). Schubbige beesten, behalve skinks (mini hagedisjes) en een enkele blue-tongue lizard, huizen er ook niet echt rondom ons huis. Het valt dus allemaal wel mee. Totdat Brechje gisteravond vanuit de tuin gillend binnen komt rennen met de mededeling dat ze gebeten is door iets. Er zat inderdaad wel een duidelijk hapje/prikje en vervolgens begon haar vinger vervaarlijk op te zwellen. O help, wat nu? Dit is toch Australie en het zou zomaar kunnen……….. Naar de huisarts gebeld. “Onmiddellijk langskomen” is het antwoord. Ik ben nogal paniekerig van aard en dergelijk advies maakt het er voor mijn zenuwen niet echt beter op. Uiteindelijk viel het allemaal heel erg mee (zoals gewoonlijk) en bleek het een ordinaire bij te zijn. Wel een Australische dan.
Bij thuiskomst wachtte mij een ander Australisch beest nl. de kookaburra. Mijn favoriet. Die herstelde mijn vertrouwen in de Australische fauna weer. Hij was druk bezig een plakje ham dood te slaan.

Rouwen en trouwen

Mijn vader had vroeger een rouw- en trouwpak. Een donkerbruin driedelig visgraatpak dat hij aandeed naar begrafenissen en trouwerijen. Nu heeft hij vandaag de dag nog steeds een rouw- en trouwpak, maar is het netjes donkergrijs en heeft geen retro visgraten meer en draagt hij het ook gewoon zomaar, zonder dat hij naar een begrafenis of trouwerij hoeft (of omdat het moet van mijn moeder, wat meer voor de hand liggend is). Nu heb ik hier in Australie helaas inmiddels ook een begrafenis bijgewoond. Ik trok daarvoor dus keurig mijn “LBD” (little black dress in jargon), oftewel mijn rouw- en trouwpak, voor uit de kast. Aangekomen op een centrale verzamelplaats voor alle bekenden voordat we naar de kerk zouden gaan, werd opgemerkt dat zwart dragen op een begrafenis wel heel European was. De daaropvolgende kerkdienst was heel bijzonder en erg emotioneel. Ik liet af en toe een traan rollen en depte deze keurig weg met mijn meegebrachte zakdoekje, dat in mijn tasje naast de pepermuntjes zat. Ik kreeg af en toe een blik toegeworpen die ik niet helemaal kon plaatsen. Later begreep ik dat tranen eigenlijk ook niet helemaal okee zijn. Het mag wel, maar eigenlijk hoort het niet. Zo European.

Een trouwerij heb ik hier nog niet gehad, dus daar kan ik niet over meepraten, maar ik zie regelmatig bruidsparen op allerlei locaties. Die zijn meestal herkenbaar aan de feestelijke dames eromheen. Hooggehakt en gestoken in piepkleine en vrolijk gekleurde nylonjurkjes met een speciale voorkeur voor paars en turquoise. Nee, dat rouw- en trouwpak hangt hier nutteloos in de kast. Te European.

Myall Lakes

Omdat onze tweede poging tot kamperen wederom in het water dreigde te vallen door de voorspelde regen, hebben we op het allerlaatste moment een huisje geboekt bij de Myall Lakes (zo'n drie uur boven Sydney) voor 1 nachtje.

Ons huisje lag direct aan het meer en Bex meende dat het strandje bij ons huisje hoorde. Hier probeert ze de ongenode gasten weg te kijken. Pas op of ik stuur mijn pinguin op je af!

Feest

Zomaar even snel twee foto's om mijn Australische gevoel te delen. Afgelopen weekend kwamen Harriet, Iris (twee Nederlandse vriendinnen) en ik terug van een weekendje Bowral met z'n drieen. Toen we in Manly naar Shelly Beach liepen om daar te gaan eten, zagen we opeens een staart in de zee, en toen nog een. Walvissen, gewoon zomaar langs de kust bij Manly. Geweldig om te zien.

Daarnaast een foto van mijn kleine "surfer dude" in z'n boardie en rashie vest (lange zwembroek en zon/zwemshirtje), klaar om bij Palm Beach het water in te gaan. Het is nog steeds een feest om hier te wonen.

Yoga in Australia

Op zich vind ik yoga helemaal prima. Zo relaxed. Beetje rekken en strekken, alle botjes weer op z’n plaats, in- en uuuuuiiiiiitademen, ook helemaal prima. Na zo’n uurtje voel je je meestal weer helemaal top. Hooguit een beetje spierpijn de volgende dag. En hoe vaker je het doet, hoe leniger je wordt en voor je het weet lig je met je benen in je nek de zonnegroet te doen. Allemaal helemaal prima. Goed voor lijf en leden en een beetje lenigheid kunnen we best gebruiken. Nu doe ik hier dus ook aan yoga. Bij iemand thuis, waar kaarsjes branden en wierook geurt, komt er een echte yoga mevrouw. Ze is vijftig maar ziet eruit als achtentwintig. In kaarslicht dan. Van haar moeten we veel zuchten, naar de zon of de maan zwaaien, “oooohm” zeggen met je vingers in je oren (dat vibreert zo lekker in je bij- en voorhoofdsholten), als een krokodil op de grond liggen (hoe Australisch) en in ander “ Twister-achtige” houdingen staan en liggen. Tot zover, allemaal okee. Maar dan komt het moment dat we met een partner moeten yoga’en. Ach vooruit, iemand bij de enkels vasthouden als zij vanaf de grond in lotushouding omhoog moet komen daar heb ik geen problemen mee. Ook vind ik het prima om iemand af en toe een flinke zet te geven zodat zij omtuimelt. Anders wordt het als ik mijn knieen tegen mijn buurvrouw haar billen moet zetten om zo haar armen uit kom te trekken. Mmmm, wat minder. Als de partner dat op haar beurt bij mij moet doen breekt het zweet mij uit bij de gedachte dat juist op dat moment mijn darmen besluiten om wat gas los te laten. Wat dan ook gebeurt. Bij het diep in- en uitademen met je partner voor je neus herinner ik mij bij de exhale opeens de visschotel van vanavond met twee tenen knoflook. Maar niet meer uitademen dan. Dat is na een tijdje niet meer zo “ rielekst”. Hebben we dat gehad dan moeten we masseren. Beetje trommelen op elkaars rug is best maar als de partner een iets te kort T-shirtje aanheeft en je moet over een spekrol heen, nee dank u wel. Aan die spekrollen ontkom je in Australie niet. Er zijn hier namelijk heel veel dikke mensen. Gewoon echt heel dikke mensen. Jong, oud, man, vrouw, jongen, meisje, maakt niet uit, moddervet. Ik ken ook een moeder die de omvang van twee keer Erica Terpstra heeft en die ik pas rond etenstijd met het hele gezin de McDonalds uit zag komen. “I couldn’t do it today” vertrouwde zij mij toe. Dat dacht ik vanavond ook tijdens mijn yogales. Couldn’t do it today.

Spring op de foto

Het begint hier zo langzaam aan echt spring te worden. Blaadjes groeien weer aan de bomen, kakkerlakken komen weer tevoorschijn en het weer werd ook steeds warmer en aangenamer. ("Werd" ja, geen spelfout, want tot vandaag was het heerlijk en nu regent het weer pijpestelen). Eindelijk kon het zeil van het zwembad af en hebben de heren en dame in het nog behoorlijk koude water gepoedeld. Prima mogelijkheid voor moeder om even te oefenen met de camera en er weer eens wat sluitertijden en diafragma's op los te laten. Die arme familie van mij, die moeten sinds weken alleen maar poseren of acties herhalen omdat mama net te laat was. De bovenstaande sprongen vanaf de duikplank zijn zeker vijfentwintig keer overgedaan totdat er genoeg waterdruppels (en niet veel wit vel) op stond. Blijven oefenen moesje! De fotocursus is trouwens wel bijzonder leuk om te doen. Bij een oude hippie met een lange grijze staart die ons (we zijn met drie cursisten, dus dat is bijna prive-les) op woensdag theorie geeft en ons op vrijdag ergens mee naar toe neemt om daadwerkelijk te oefenen. Afgelopen vrijdag hadden we de praktijksessie 's avonds in Darling Harbour. Omdat het daar op vrijdagavond vrij druk is, is het grappig hoe mensen reageren. Sommige toeristen gaan erbij staan en luisteren mee als Greg (onze meester) wat uitlegt en proberen dan dezelfde foto te nemen. Meisjes met piepkleine jurkjes van zeer brandbaar materiaal, metershoge hakken en lang steil heksenhaar (een soort uitgaansuniform voor Australische meisjes en vrouwen) willen graag voor je camera gaan staan. Stoere jongens met vierkante hoofden, geen nek maar waar nog wel een ketting om gefrotseld zit, lange korte broek en teenslippers (uitgaansuniform voor Australische jongens) die ook graag voor je camera springen, maar dan op onverwachte momenten en met veel lawaai (om die bovengenoemde meisjes te imponeren; oeh oeh oeh). Japanse toeristen die nog even snel het V-teken maken. En dan heb je nog de mensen die jouw foto's van commentaar gaan voorzien. Zoals dat groepje oudere Chinese dames, die het fotograferen van een fontein bij nacht maar raar vonden, en daar heel hard om moesten lachen. Jammer dat ik geen foto van ze heb gemaakt. Ik was natuurlijk net te laat.....

Op school moet je een hoedje op

Hanging around

In het kader van mijn fotografiecursus (een tamelijk intensieve want ik ben er twee dagen in de week mee zoet) was ik afgelopen vrijdag in de Botanical Gardens om daar te oefenen met mijn camera.
Ik zal hier niet alle foto's van mooie bomen, bloemen en bijen plaatsen, maar ik vond de grote geelbruine vleermuizen die daar in de bomen hangen wel leuk om te laten zien. Die horen zo bij Sydney. Ze zitten niet alleen in de Botanical Gardens, maar ook op andere plekken. Er zit blijkbaar ook een grote kolonie bij Gordon, een suburb iets verderop bij ons. Tegen de avond komen ze heel vaak overvliegen.
Als ik met de kinderen in de Botanical Gardens kom willen ze altijd als eerste naar de bats. Ze zijn behoorlijk groot, stukken groter dan de gemiddelde Nederlandse vleermuis, en vliegen ook overdag af en toe een stukje rond. Verder doen ze niet zoveel. Beetje hangen.

Olympics

Iedere maandagochtend om 7 uur 's ochtends kunnen we hier welgeteld tien minuten kijken naar het Nederlandse nieuws voor het buitenland (en dan gaat het vijf minuten over het weer wereldwijd...). Zo keken wij vanochtend voor het eerst naar deze nieuwsuitzending omdat we razendnieuwsgierig waren hoe Nederland het nu eigenlijk had gedaan op de Olympische Spelen (verbazingwekkend goed dus!!). Want ook al keken we iedere dag naar de Olympics, we zagen weinig tot geen Oranje (ja, we hebben het heren hockey gezien, maar dat was nou niet iets om blij van te worden.) Wel zagen we heel veel Green and Gold, en heel veel medailles voor Australie. Geweldig hoor, daar niet van, maar het was wel heel veel vaderlandsliefde. Met name in de televisiereclames, die letterlijk iedere vijf minuten langskwamen (heel irritant in de openings-, en sluitingsceremonie), werd het de Olympische sporters telkens op het hart gedrukt dat ze terug moesten komen als heroes, en dat ze alle Australiers vooral proud moesten maken. Dat is geloof ik wel gelukt (zei zij knarsetandend).
Hier in huis werden de Olympische Spelen ook nauwlettend gevolgd. Als we geen oranje zagen juichten we voor groen en geel. En als we dan toch ergens iets oranje zagen juichten we daar ook voor. De lange afstandsloper uit Djibouti (of iets dergelijks) werd hartstochtelijk aangemoedigd omdat hij een oranje shirtje aanhad. Thijmen was zo in de spirit van de Olympische Spelen dat hij heeft aangekondigd dat hij ook wel mee wil doen. Hij had ook al een specifieke sport in gedachten. Let dus bij de Spelen in 2020 heel goed op een blonde kleiduivenschieter!! In een oranje shirtje!

Engels?

Toen ik hier vorig jaar arriveerde was ik zo arrogant om te denken dat mijn Engels wel okee was. Ik heb toch eerder in het Engels “gewoond en gewerkt”? Maar nee dus. Iedere dag maak ik nog steeds de grootste blunders. Er zijn zoveel Engelse woorden in het Nederlands, waarvan wij denken dat het Engels is, maar wat helemaal geen Engels is. Een body warmer bijvoorbeeld, vinden wij toch echt een Engels woord, maar hier kijken ze je hier aan of je ze een oneerbaar voorstel doet. Toen ik pas in een winkel om een bodywarmer voor dochtertjelief vroeg kwamen ze aan met een kruik.
Een snackbar is hier een snickers of een mars. Een lollie is een (gewoon) snoepje en geen lollie. Toen de huisarts (!!) Chiel vorig jaar een lollie beloofde als hij zijn mond goed opendeed, was de teleurstelling groot toen het slechts een klein tumtummetje bleek te zijn (“ik kreeg toch een lollie?”).
Dat je je baby in een box stopt is pure kindermishandeling. Die gaan hier in een playpen.
Toen ik bij de kapper vroeg of hij een pony kon knippen zei hij dat hij dat ik daarvoor maar beter naar de dierenarts kon gaan (ooit van het woord fringe gehoord?)
Tijdens het schoolbal droeg iemand een mooie fuchsia jurk. Ze keek me erg raar aan toen ik haar daarmee complimenteerde. Nooit geweten dat dat als “fjoezia” uitgesproken diende te worden.
Andere is natuurlijk de welbekende beamer en sheets. Ik heb ooit een presentatie moeten geven waarbij ik van te voren vroeg om een beamer. Dat bleek dus een BMW te zijn, maar dat wist ik niet. Nee, die hadden ze niet voor me. Ach, zei ik toen, dat geeft niet dan doe ik het wel op sheets. Ze dachten dat er een Nederlandse halve gek langskwam, die eerst een presentatie op een auto wilde doen en als die niet voorhanden was deed ze het wel op lakens.
Ook moet je erg voorzichtig zijn met het vertalen van uitdrukkingen en gezegdes. Bij “als je het over de duivel hebt…” is het verschil tussen “speaking of” en “talking about” the devil subtiel, maar wel erg groot. Die duivel kijkt me nog steeds boosaardig aan als ik haar tegenkom. En het fietsenrek van Thijmen is ook zeker geen bike rack.

Zwemles

Een week geleden verdronk ons jongste kind bijna tijdens de wekelijkse zwemles. Brechje had sinds twee weken ook echt zwemles en een niet goed oplettende juf zag niet dat het arme kind onder water raakte en niet meer boven kon komen. Moeder zag het wel en hijste kind zelf uit het water. Volledige paniek bij iedereen en de juf ontkende in alle toonaarden. Dat was het einde van onze zwemlessen bij Pat Taylor Swimschool. Tijd dus voor een nieuw zwemlesplan. We wisten toch al niet zo goed wat we aanmoesten met de Australische zwemlessen. Leer je in Nederland vooral zwemmen om te overleven (stel dat je eens in een sloot valt met je fiets..), hier zien ze zwemmen als sport. Je zit dus “op zwemmen”. Met Nederlandse zwemlessen ben je met een jaar, anderhalf, hooguit twee wel klaar. Dan kun je dus zwemmen. Heb je ook een diploma, misschien wel twee. Die kun je ook aan iedereen laten zien (en er bij opa’s en oma’s zelfs geld voor vragen). Dat is handig, iedereen weet waar hij of zij aan toe is. Punt. Hier gaat dat heel anders. Iedereen sleurt zijn kinderen jarenlang iedere week naar zwemles. En als ze dan een stukje kunnen zwemmen, zijn ze nog niet klaar. Dan ga je naar het klasje voor “stroke correction”. Geen diploma’s en geen feestelijke uitreikingen. Nee, je bent nooit klaar. Het kan altijd beter en sneller.
Thijmen had in Nederland al zo’n anderhalf jaar zwemles, maar was nog niet aan “afzwemmen” toe (hij viel in de categorie die er “hooguit” twee jaar over doen). Hij kon dus al redelijk de schoolslag met de kikkervoeten en hield het hoofd keurig boven water. Hier aangekomen werd alles anders. Australische kinderen beginnen met de “freestyle” iets wat wij in mooi engels borst “crawl” noemen. Geen kikkervoeten, maar trappende benen. Niet het hoofd boven, maar juist ònder water. Kortom, alles wat hij met veel moeite geleerd had kon zo weer overboord. Mijn suggestie om hem verder te laten gaan met de breast stroke werd lachend weggewimpeld. Nee, eerst de freestyle leren en dan zou hij als hij toe was aan het volgende klasje waar ze de schoolslag leren al snel de beste zijn. Ja, wat een logica. Omdat de zwemjuf aan de andere kant vele lovende woorden over zoon nr 2 had gesproken (very talented, great swim body) trapte ik erin en liet mijn oudste schatje in volledige verwarring achter. Na een jaar strugglen zonk het schatje nog steeds naar de bodem ondanks de big arms en de kicking legs. We zijn nu weer terug bij af. Ook de zwemjuf heeft ingezien dat dit niet de juiste weg is en we doen nu weer de schoolslag. Op z’n Australisch; hoofd onder water. Het is maar goed dat er hier geen sloten zijn om in te fietsen. Maar er zijn wel weer angstaanjagend veel zwembaden in achtertuinen, waar kinderen maar al te gemakkelijk kopje onder kunnen gaan. Zwemmen leer je wel degelijk om te overleven.

Fundraising

De afgelopen paar weken ben ik erg druk in touw geweest voor onze school. Afgelopen vrijdagavond vond de jaarlijkse fundraiser plaats, georganiseerd door de oudercommissie (waar ik dit jaar in zit, want ja, je moet toch wat met je vrije tijd). Ouders zijn hier op zich veel meer betrokken bij de school dan in Nederland. Er wordt van alles door de ouders georganiseerd. Veel sociale dingen, maar met name dingen waarbij geld kan worden opgehaald voor de school. Er moest in dit geval geld worden ingezameld voor een afdakje boven de carline (daar waar de kinderen op hun ouders staan te wachten als die met de auto langs komen rijden om ze op te halen). Aangezien het hier in Sydney nogal vaak regent, vindt het schoolbestuur het nodig om een afdakje te laten maken. Persoonlijk vind ik dit nogal overbodige luxe, kinderen zijn niet van suiker, maar goed als de school dat nu eenmaal wil, okee. Ieder jaar verzint de school een ander doel, vorig jaar waren het bijvoorbeeld nieuwe computers (lijkt me iets meer noodzakelijk). Als oudercommissie is het dus de taak om het benodigde geld van de ouders los te peuteren. Hoe kun je dat beter doen dan door middel van een feestje. Een echt "bal" nog wel. Ieder jaar vindt dit bal plaats waarbij er kunstwerken van de kinderen en diverse prijzen worden geveild aan de hoogste bieder. Dit gebeurt na het diner, dus als de meeste heren al aardig wat wijn achterover hebben gewerkt. Dan worden het net haantjes. Gaan opzichtig tegen elkaar opbieden. "Ka-ching", kassa!!! Aan het einde van de avond hadden we maar liefst $32.000 bij elkaar. Dat wordt dus een heeeeeel mooi afdakje.

Ik heb er zelf gemengde gevoelens over. Ik vind het nogal genant om in 1 avond zoveel geld op te halen voor zo'n onbenullig iets. Maar ja, wie ben ik. Polyester Polly. Het thema van de avond was " The Red Lantern Ball" en de dress code was Chinees (of een " touch of chinese" ). Hank heeft donderdagmiddag nog even snel voor ons tweeen geshopt bij Paddy's market (een soort Beverwijkse Bazaar in Chinatown) en kwam terug met bijgaande outfits, die niet bepaald van Chinese zijde waren (wel made in China trouwens), maar van 100% puur polyester. Daar kon je geen sigaretje bij in de buurt opsteken. Een paar chopsticks in het haar en klaar is Kees Chinees. Ka-ching!

Onbestemd gevoel

Ken je dat gevoel van “hier klopt ergens iets niet”. Bijvoorbeeld:
De zanger van the Cure blijkt je nieuwe kapper te zijn. Hij is letterlijk uren bezig met minstens twintig ronde borstels in je haar en je moet al een tijdje heel erg nodig naar de WC. Je houdt het echt niet meer en de kapsalon blijkt geen WC te hebben. Je moet samen met Cure zanger en borstels in het haar dwars door een winkelcentrum naar de openbare toiletten en hij blijft voor je deur staan......
Ander voorbeeld: Je rijdt in je stoere auto dwars door dito Australisch landschap, zijnde woestijn, gravelwegen, rood zand, machtige canyons en ranges en ander soort gebergte aan alle kanten, kangoeroes die voorbij hoppen, kortom, echt een Marlboro moment (tegenwoordig niet meer helemaal politiek correct deze vergelijking, maar het is om even het plaatje te schetsen). Op de achtergrond de muziek van K3 die zingen over honingbijen, Romeo’s, en knabbelen aan oren (voor een doelgroep van drie- tot vierjarigen!!).......
Nog eentje: Bij een schoolbal waarbij geld wordt ingezameld voor een afdakje voor de carline (zodat de “arme” schapen niet meer in de zon of de regen hoeven te wachten tot hun moeder met de auto langsrijdt zodat ze alleen maar hoeven in te stappen) en waarbij het thema van de avond “China” is, mag geen collectebus van het Rode Kruis voor de slachtoffers van de aardbeving in China worden neergezet.......
Af en toe klopt er ergens iets niet. Ken je dat?

Red Centre

Sinds gisteren zijn we weer terug in Sydney na een weekje vakantie te hebben gevierd in the Red Centre van Australie. Vanaf Alice Springs zijn we met een 4WD dwars door de desert gereden naar Uluru oftewel Ayers Rock. We hebben hier het echte outback gevoel gehad. Kamperen op een kamelen farm bij Kings Creek station, 's avonds met kampvuur en de mooiste sterrenhemel ter wereld (nergens anders kun je Milky Way zo mooi zien). Natuurlijk zijn we bij Kings Canyon, Kata Tjuta (the Olga's), Simpsons Gap, Standley Chasm, Ormiston Gorge, en alle andere gorges en gaps geweest. Maar aan het einde van de week was ons hoogtepunt toch echt Uluru (Ayers Rock). Ook voor de tweede keer (voor Hank en mij)
weer super indrukwekkend, misschien nog wel meer dan de eerste keer, elf jaar geleden toen we samen aan het back-packen waren. We hebben de eerste avond een prachtige zonsondergang gezien, de tweede avond geen sunset maar wel een spectaculaire donder en bliksem show. Supergaaf was het. Het rode zand zit nog in ons haar. We laten het nog even zitten.

Wat gaat de tijd toch snel....

Om even in de cliche's te blijven:

Wist u dat:

- wij al op de helft van ons drie-jarig verblijf in Sydney zitten?

- we nog niet de helft van Australie hebben gezien?

- de elektriciteit hier regelmatig uitvalt (black-out) en we dan bij kaarslicht koken en eten?

- Brechje inmiddels drie jaar is geworden?

-zij nu ook op zwemles mag?

- Thijmen "Player of the Week" met voetbal is geworden?

- wij heel vroeg (half vijf 's ochtends) moesten opstaan om Nederland te zien spelen?
-we daar een speciaal TV abonnement voor moesten aanschaffen?

- we onze teleurstelling hebben verwerkt op Bilgola Beach samen met twee andere Nederlandse families?

- dat met Australische wijn prima lukte?

- we altijd Nederlands blijven en ons niets aantrekken van " Danger, rocks falling from cliffs" bordjes?

- er ook inderdaad geen rocks zijn gevallen van die cliffs?

- wij bikkels van Nederlandse kinderen hebben die de zee in gaan terwijl het toch best heel erg fris was?

- geen van hen daarna ziek is geworden?

-nog steeds een rotsvast vertrouwen in het Nederlands elftal hebben?

Bowral

Omdat de Koningin van Engeland jarig was hadden wij een lang weekend. Om dat te vieren gingen wij met een bevriende familie naar Bowral in de Southern Highlands, zo'n anderhalf uur rijden van Sydney. Het landschap is een mengeling van zuid-Engeland, de Ardennen en Toscane. Heuvelachtig en echt "country". Vlak bij elkaar liggen een aantal pittoreske plaatsjes zoals Bowral, Berrima, Moss Vale en Mittagong waar je je in een Jane Austen boek waant. We logeerden in een prachtig country manor house, met veel knappende haardvuren en een golfbaan voor de deur. Buiten is het frisjes (niet koud, maar je moet wel een vestje aan) en dan is het hartstikke leuk om binnen te komen en lekker voor zo'n vuurtje met z'n allen een bordspel te doen. Wat ook echt "country" was, was de lunch in een pub waar je binnen je eigen lap vlees met de omvang van een LP (je weet wel, die je vroeger op een pick-up moest leggen. Pick-ups genoeg trouwens in de country. Maar die heten hier een ute) moest braden op een enorme grill plaat waar je met de andere gasten gezellig omheen staat. Een kilo mashed potatoes, flinke lepel gravy (vette, vette jus), gebakken uien, doperwten en wortels erbij en je hoeft de rest van de dag niets meer.
Wat er bij een verblijf in de Southern Highlands natuurlijk ook helemaal bijhoort is paardrijden. (Inclusief waxjassen, maar die zaten helaas niet bij de huur van de knollen.)

De hele familie dus ook on horseback (of op my little pony). De kinderen vonden het prachtig, zelfs Brechje ging een rondje op een pony (die helaas niet roze, maar gewoon wit was). Hank kwam met zijn paard niet bepaald aan de "military" toe. Maar ach, het gaat om het country-gevoel...... Yieeeehaaaaa!

Gezindte

Naast de gebruikelijke indeling in public en private schools, is er hier in Australie ook een onderscheid in scholen in denomination, oftewel religieuze achtergrond. Je hebt hier katholieke scholen, scholen van de Uniting Church, Anglican church, Presbyterian church, moslim scholen, enzovoort, enzovoort. Gisteren had ik het er over met een moeder van school, hoe kinderen beïnvloed worden door de denomination van de school en hoe dat doorwerkt in het gezin. Doet de school aan Jezus, dan is hij thuis vaak ook aanwezig. In de jaren op de protestants-christelijke school in Amersfoort werd Thijmen gegrepen door de mooie liederen over discipelen, tollenaars en herders. Zacheus werd achter op de fiets luidkeels bezongen en de bakker werd gevraagd of ons dagelijks brood wel gezegend was. Ook bij ons thuis werd er regelmatig gepraat over de verhalen uit de bijbel, deden we zelfs een gebedje voor het eten en zongen we ’s avonds over de Here die de wacht over ons houdt. Hoe NCRV. Opa’s en oma’s slaakten een zucht van verlichting. Het kwam allemaal toch nog goed….. Totdat we naar het land Down Under gingen. Onze Australische school heeft helemaal geen religieuze inslag en helaas komt Jezus bij ons thuis dan ook niet vaak meer langs. Soms nog wel op onverwachte momenten zoals in het vliegtuig. Kijkend uit de raampje terwijl we door de wolken vlogen vroegen de heren zich af of ze Jezus konden zien zitten op zijn wolk.
Op zich natuurlijk allemaal helemaal niet goed, ik weet het. Geloof hoort vanuit thuis te komen en niet vanuit de school. Maar ja, soms gaat dat nu eenmaal zo. Jezus zit soms even aan de zijlijn en mag het veld weer op als de spelers er klaar voor zijn. Laten we het daar maar even op houden.
Toch staan we in spiritueel opzicht niet stil. Inmiddels weten we wel al het een en ander van een ander geloof, nl. de Dreamtime. Het thema in Chiel zijn klas op school deze term is Australian Dreaming en worden er met name Aboriginal verhalen en thema’s behandeld. Nu is het Chiel die gegrepen wordt. Vol vuur vertelt Chiel over de Rainbow Serpent die al kronkelend het Australische landschap maakte. Af en toe doet hij een Kangoeroe- of een Emudans en weet hij wat “ochre” is (soort bruingelige verfstof dat veel gebruikt wordt in aboriginal schilderijen). Prachtig vindt hij het allemaal. En wij ook. We wonen per slot van rekening ook in Australie en we proberen zoveel mogelijk van het land en de cultuur in ons op te nemen. That’s the spirit!

Bushwalking

Ga je in Nederland op zondagmiddag een wandelingetje in het bos maken, hier in Australie ga je "bushwalken". Wij kwamen er vandaag achter dat we een heus nationaal park op loopafstand van ons huis hebben. Nu wemelt het in en rond Sydney van de nationale parken en die zijn allemaal stuk voor stuk prachtig. En natuurlijk kun je daar fantastisch bushwalken. De "bush" is eigenlijk alles waar meer dan drie bomen bij elkaar staan en komt van het Nederlandse woord "bosch", dus al met al is het gewoon een wandelingetje in het bos. Grappig is dat je dan vogelgeluiden hoort die je vroeger in Ouwehands Dierenpark hoorde (maar we zijn er nog niet achter wat voor een beest dat dan is, hij roept in elk geval iets van "uuuuuuuuhiep"). Krijsende kaketoes en lorikeets (kleine felgekleurde papegaaitjes)fladderen er boven je hoofd. Al hoef je niet naar de "bush" om die te zien en te horen. Die zitten ook gewoon in de tuin. Gisteren zaten er in de boom voor ons huis wel een stuk of twintig kaketoes onze auto te bekogelen met een soort prikballetjes uit de boom (waar voor hen blijkbaar lekkere zaadjes in zitten). Onze tuin wordt momenteel ook aardig bevolkt door een kolonie prachtige goudkleurige spinnen (golden orb-weavers) die webben zo groot als trampolines maken. Niet zo lekker als je daar 's ochtends met je gezicht inloopt.
Wel lekker is trouwens het weer (jaja daar zijn we weer met het weer). Het is hier al maanden heerlijk zonnig weer (m.u.v. de twee weken dat wij in Nederland zaten). Het is nu herfst en het is 's ochtends en 's avonds behoorlijk fris, maar overdag is het zo'n 20 graden. Prima weer voor een rondje door het bosch.

Vrouwbeeld

Ook al heeft het helemaal niets met Australie te maken, toch wilde ik deze tekening van Thijmen even laten zien. Het thema in zijn klas op school is Fairy Tales en voor moederdag mocht iedereen zijn of haar moeder zo mooi mogelijk rond een groot kasteel tekenen. Alle moeders waren prachtige prinsessen met kroontjes, lange jurken en golvende haren, op 1 moeder na. Die staat hiernaast afgebeeld. Deze "droommoeder" heeft een StarWars lichtzwaard in haar hand, een werkmansriem met hamer, schroevendraaier en beitel om haar middel, voetbalschoenen aan en heeft altijd de hulp van Picachu (Pokemon). Ja, ik ben het echt (het bewijs zit in de groene ogen), en ik ben er heel erg blij mee. Ik ben blij dat mijn zoon een eigen visie heeft en niet domweg anderen kopieert. Ik ben blij dat hij zijn moeder niet als een Barbie ziet, maar als een strijdbaar, werkzaam en sportief persoon (ahum.... in zijn ogen dan, niet geheel in overeenstemming met de werkelijkheid want geen van deze drie eigenschappen is op mij, aka Lady Lazy, van toepassing). Dingen die blijkbaar in zijn ogen belangrijk zijn, hoe geemancipeerd. Ik ben trots op mijn zoon!

Traantje wegpinken

Als expat, oftewel tijdelijk bewoner van Australie, leer je snel andere tijdelijke bewoners kennen. Vaak gaat dit via de school, of via de Nederlandse school, maar soms ook via het Internet. Zo heb ik Wikke leren kennen omdat zij ook een blog heeft en ik daar regelmatig op mee zat te lezen. Met een aantal anderen "blogsters" (dat klinkt als oude vrijsters, maar dat zijn Eveline, Marielle en Anne zeker niet. We hebben met z'n vijven gemiddeld 3,2 kinderen) hebben we sinds een tijdje een blogclub (klinkt ook heel "Dolle tweeling-achtig", maar hoe moet je zo iets nu anders noemen). Veel koffie (of thee) drinken en vooral veel praten over het wonen in Sydney. Leuk of niet leuk, daar wordt veel en heel eerlijk over gepraat. Een van de niet-leuke dingen is dat tijdelijke bewoners ook echt tijdelijk zijn en op een gegeven moment weer weg gaan. Vandaag hebben we Wikke uitgezwaaid, die morgen vertrekt. En dat was niet leuk. Maar we hebben wel een ontzettend gezellige lunch gehad (de blogclub en nog veel meer mensen), die, heel on-Australisch, zonder wijn (in een BYO restaurant en iedereen was de wijn vergeten) absoluut hilarisch was. Maar we hebben ook een traantje weggepinkt. Dat heb ik ook een dag eerder gedaan toen ik met mijn kleine meisje voor het eerst naar balletles ging. Geheel in pink natuurlijk.

Oma's in Nederland

Vandaag even speciale aandacht voor de beide oma's in Nederland . Oma Nini is vandaag jarig, maar heeft het twee weken geleden samen met ons gevierd tijdens een heel gezellig feestje. Dat zij daarbij het stralende middelpunt was moge duidelijk zijn op bijgaande foto.
Oma Jacqueline (we noemen haar hier geen oma Hond, dat doen we binnenshuis) ligt momenteel in het ziekenhuis te herstellen van een heupoperatie. Bij deze wensen we haar heel veel beterschap.

Nederland

Onze herfstvakantie hebben we in prachtig lenteweer in Nederland doorgebracht. Ruim twee weken hebben we weer kunnen genieten van alle opa's en oma's, familie en vrienden. Het was erg druk, strak georganiseerd door Hank met zijn spreadsheet, maar wel erg leuk. We hebben in korte tijd heel veel mensen gezien (ook veel nieuwe huizen en nieuwe babies), maar hebben helaas door het drukke schema ook mensen gemist.
De kinderen hebben genoten. Zij werden vermaakt en verwend door de opa's en oma's. Brechje sprak binnen een paar dagen vloeiend Nederlands. Thijmen kreeg vaak te horen dat hij met een Australisch accent spreekt, en Chiel ging bij al zijn vriendinnen langs. De jongens zijn nog een ochtend op hun oude school in Amersfoort geweest. Dat was natuurlijk ook groot feest. Daarnaast hebben we ook weer kunnen smullen van drop, haring, paling, Roosvicee, echte Chocomel, patatje oorlog en frikandel speciaal, slager's leverworst, speciale kippensoep voor zieke kinderen, bitterballen, vlammetjes, boerenkool, rookworst en babi pangang. Hollandse cuisine!
Nu zijn we al weer bijna een week terug in Sydney, maar we zijn nog aan het uitpuffen. De jet lag kwam dit keer hard aan.

North Shore Mums

Heb ik net anderhalf uur lang een leuk, maar enigszins sarcastisch, stukje zitten typen over de North Shore (geografisch het gebied ten noorden van de Sydney Harbour Bridge, en sociaal zo'n beetje het Gooi van Sydney) en over de North Shore Mums (de stereotype moeders die daar elke dag hun kinderen rondrijden), heb ik het toch maar weer "gedelete" (vreselijk woord, net zoals googelen, maar okee). Het was net alsof het helemaal niet leuk is om op de North Shore te wonen tussen alle North Shore Mums. Maar dat is het wel. Het is hier heerlijk om te wonen. Het is hier prachtig en de North Shore Mums zijn hartstikke aardig!
We zijn gewoonweg ontzettend blij dat we hier drie jaar mogen wonen, werken, naar school gaan en gewoon niet werken. En daar is niets sarcastisch aan! Joepie, life is great.

BA'ers

Iedereen kan zo een rijtje Bekende Australiers (BA'ers) opnoemen. Internationaal bekende Australiers dan. Nationaal heb je er ook een hele riedel, maar die kent niemand buiten Australie. Ooit gehoord van Kate Ritchie bijvoorbeeld? Dat is een grote ster in de soap opera Home and Away (in de trant van Onderweg naar morgen). Of van Kyle and Jackie O? Die hebben een zogenaamd "grappige" show op radio en TV en Kyle jureert ook in de Australische Idols. Dat zijn echt grote sterren. Mijn persoonlijke binnenlandse favoriet, een wat minder "grote" ster, maar wel de allerleukste, is Chris Lilley. Hij heeft hilarische series als We can be heroes (zoektocht naar de Australier van het jaar) en Summer Heights High gemaakt. Dat zijn docudrama's in de trant van "30 minuten" van Arjan Ederveen. Geniaal dus.
Maar goed, we hadden het over de internationaal bekende Australiers. Laten we er eens een paar de revue laten passeren: Mel Gibson (vroeger zeer okee, heeft nu zijn beste tijd gehad), Nicole Kidman (met haar man, nationale BA'er, Keith Urban, een country zanger, daar is alles wel mee gezegd), Kylie Minogue (Australie's lieveling), Russel Crowe, wijlen Steve Irwin (met nu nationale BA'er dochter Bindi), Lleyton Hewitt (met nationale BA'er Bec, ik weet haar achternaam niet, maar ze staan in alle bladen, hebben vele huwelijkscrises en een kind), Paul "Crocodile Dundee" Hogan, Barry "Dame Edna" Humphries, Olympische helden Ian Thorpe en Cathy Freeman, en wijlen Heath Ledger. Die laatste is onlangs, veel te jong, overleden. Dat was natuurlijk all over the news. Vreselijk natuurlijk, maar voor ons nogal creepy omdat Chiel zijn beste vriendje als twee druppels water op Heath Ledger lijkt. Omdat ik dat vriendje elke dag zie moet ik elke dag even aan Heath denken. Aan wie ik sinds week ook elke dag even denk is Elle Macpherson. Zij is gelukkig nog steeds springlevend, en ook al woont ze niet meer Down Under, de Australiers zijn nog steeds apetrots op Elle "the Body". Zo trots zelfs dat ze tijdens de Olympische Spelen tijdens de openingsceremonie op een open kar door het stadion werd rondgereden. Maar goed, dat is niet de reden waarom ik aan haar denk. Elle wordt ook een dagje ouder (ik geloof dat ze al over de veertig is) en heeft daarom aan haar carriere een andere draai gegeven, nl. door het ontwerpen van lingerie. Vanaf hier mogen mannelijke lezers (met name die van 65 jaar en ouder) niet meer verder lezen................!!!!!
Goed, lingerie dus. Elle heeft helemaal begrepen wat de hedendaagse, moderne maar afgesloofde moeder van 35-plus nodig heeft. Zeker als het er allemaal niet meer zo als vroeger bijhangt. Natuurlijk heeft Elle ook de frivole setjes in haar collectie, maar die laat ik hier even buiten beschouwing (want niet geschikt voor bedoelde doelgroep). Nee, kort gezegd en zonder op al te intieme details in te gaan, zijn de gewone basics van Elle helemaal prima. Het lijkt alsof alles weer net als vroeger is. Lijkt, het is slechts illusie (maar daar zijn we ook al heel blij mee). Al die enge strings kunnen ook de deur uit, Elle heeft een veel betere oplossing. Wat dat is vertel ik niet. Dames, rent allen naar de Livera en vraag om Elle. Heren (voor degenen die toch stiekem hebben verder gelezen), rent allen naar de DVD winkel en vraag om Chris.

Blauwe flessen

Omdat het vandaag voor het eerst sinds tijden weer eens een paar uur mooi weer was, vertrokken wij spoorslags naar het strand. Naar Bilgola beach, een leuk strand bij de Northern beaches. Daar werd het weer eens duidelijk dat de Pacific Ocean niet bepaald de Noordzee is. Ten eerste kunnen er sterke stromingen onstaan, waardoor het gevaarlijk is om te zwemmen. Op de meeste (veelbezochte) stranden zijn er daarom ook altijd lifeguards (in de beroemde geel/rode outfits) aanwezig, en mag je alleen tussen de vlaggen zwemmen. Als je onverhoopt toch in zo'n rip (stroming) terechtkomt heeft het weinig zin om er tegenin te gaan zwemmen, je hebt geen schijn van kans. In zo'n geval moet je je hand opsteken en dan komt zo'n brede gebronsde man je redden....... (Die brede gebronsde mannen vind je trouwens alleen op Bondi, hier konden we kiezen uit een korte dikke met een snor of een van middelbare leeftijd met een hangbuik. Hoe die trouwens mensen uit een wilde branding moet redden weet ik ook niet, maar okee hij had een lifesaver pakje aan, dus ik ga er dan maar vanuit dat hij dat dan kan). Tussen al die stromingen door wemelt het in de zeeen rond Australie ook van de enge beesten. Als je Jaws ooit hebt gezien en bedenkt dat de Great white shark, oftewel de meest bloeddorstige haai, hier gewoon rondzwemt dan krijg je wel eens de kriebels als je je grote teen in het water steekt. Bij sommige stranden zijn er daarom ook speciale shark nets aanwezig. Naast haaien heb je in het noorden van Australie, bij Queensland en de Northern Territories, ook nog zoutwaterkrokodillen, Blue-ringed octopussen, box jellyfish en Irukandji kwallen. Allemaal griezels die je bij een persoonlijke ontmoeting niet overleeft. Gelukkig zien we die hier in New South Wales niet, maar we hebben hier wel een andere enge kwal die geregeld de stranden bezoekt, nl de Bluebottle. Een grote groep van deze kwallen had vandaag, net als wij, bedacht om naar Bilgola beach te gaan. Het was per slot van rekening eindelijk weer eens lekker weer. Daarom stonden er al grote borden voor ons klaar om dat te melden. We konden dus niet gaan zwemmen. Nu ga je bij een beet van deze glibber niet direct dood, maar kan het wel uitermate pijnlijk zijn. En omdat ze enorm lange slierten van tentakels hebben is de kans groot dat als je in het water zwemt en je de Bluebottle tegenkomt je op je hele lijf steken oploopt. Dan wordt de pijn vaak omschreven als agony, door Van Dale vertaald als "ondraaglijke pijn, kwelling, foltering." Kortom, geen fijne gast dus. Ook niet als hij dood is, want zelfs dan kunnen de tentakels nog gif afgeven. Daar kwam Chiel dus ook achter. Want Hank en Chiel gingen een stukje wandelen langs de zee en kwamen zo'n kwal tegen. Die ligt daar dood te wezen op het strand en de heren denken hem eens van dichtbij te kunnen bekijken. Komt er net een grote golf aan en die spoelt zo'n lange tentakel langs Chiel zijn been....... Gelukkig viel het allemaal erg mee. De plekjes leken meer op brandnetelbultjes en van agony hebben we niets gemerkt. Bij Chiel dan, mijn hart zit nog steeds in mijn keel.