Ik zal niet weer een verhaal over mijn geweldige, lieve en ontzettende
handsome hond hier gaan ophouden, want dat we een hond hebben weet iedereen nu wel. Het is eigenlijk net als met van die ouders die steeds moeten vertellen hoe fantastisch hun kinderen het op school of in sport, of op hun trompet doen. Of de score van de Cito-toets of 11+, zoals dat hier heet, aan iedereen moeten melden. Alsof ik dat wil weten. Ik heb hele lieve kinderen, van wie ik zielsveel houd, en ze zijn godzijdank allemaal gezond, vrij normaal en komen prima mee, maar ze zijn nergens echt heel erg goed in. Ja, in treuzelen zijn ze wereldkampioen. Maar nu ergens echt met kop en schouders bovenuit steken, nou, nee, niet. Ik ben daar best blij mee eigenlijk. Ze hobbelen gewoon prima mee, waar ter wereld je hen ook neer zet en dat is voor mij al geweldig genoeg. Maar goed, daar ging ik het helemaal niet over hebben. Ik ging het hebben over mijn hond. Is ook niet bepaald top of his class. Zijn puppy-training class wel te verstaan. Hij steekt ook niet echt uit boven al die labradors en golden retrievers. Eigenlijk is hij net zoals de kinderen, hij hobbelt gewoon prima mee. Maar net als bij oudste zoon gaan ook bij Basiltje inmiddels de hormoontjes een rol spelen. Bij beiden beginnen we een danige verandering in gedrag te signaleren. T. is met name verontwaardigd en snel boos en B. wil gewoon lekker vechten om te zien wie de top-dog is (voor de goede orde, de vergelijking tussen T. en B. houdt hier echt op).
Dat vechtspelen van B. vond ik wat minder plezierig en heb ik, na een iets te wild vechtspel, de hondenjuf geraadpleegd. "Film het maar op je telefoon zodat we het de volgende les kunnen analyseren". Nou, daar sta je dan op de green je "
zich wild op een andere hond stortende" hondenpuber met je telefoon te filmen. "Ja," legde ik uit aan de eigenaar van de andere hond, "het is voor de hondenjuf". Geloof niet dat het goed overkwam. Net zo als een paar maanden geleden toen Basil een "wat losse stoelgang" had en ik toch even langs de vet wilde. Hoewel ik mij in het Engels behoorlijk kan redden vind ik het toch echt een onmogelijke taak om netjes en in het Engels de consistentie van een natte hondendrol te omschrijven. Daarom dacht ik een slimme oplossing gevonden te hebben door er een paar dagen achter elkaar foto's van te maken op mijn telefoon. Zo kon ik de dierenarts laten zien waar het om ging zonder me te verliezen in de woorden. Maar ja..... Op zich kijkt niemand op van het feit dat er ergens een hond zijn behoefte doet en de eigenaar raapt het op in een zakje. Anders wordt het wanneer je er met de telefoon een scherpe foto van probeert te maken. Dat moet nl. van vrij dichtbij. Leg dan maar eens uit aan een argeloze voorbijganger dat het voor de dierenarts is.....
