Olympics

Iedere maandagochtend om 7 uur 's ochtends kunnen we hier welgeteld tien minuten kijken naar het Nederlandse nieuws voor het buitenland (en dan gaat het vijf minuten over het weer wereldwijd...). Zo keken wij vanochtend voor het eerst naar deze nieuwsuitzending omdat we razendnieuwsgierig waren hoe Nederland het nu eigenlijk had gedaan op de Olympische Spelen (verbazingwekkend goed dus!!). Want ook al keken we iedere dag naar de Olympics, we zagen weinig tot geen Oranje (ja, we hebben het heren hockey gezien, maar dat was nou niet iets om blij van te worden.) Wel zagen we heel veel Green and Gold, en heel veel medailles voor Australie. Geweldig hoor, daar niet van, maar het was wel heel veel vaderlandsliefde. Met name in de televisiereclames, die letterlijk iedere vijf minuten langskwamen (heel irritant in de openings-, en sluitingsceremonie), werd het de Olympische sporters telkens op het hart gedrukt dat ze terug moesten komen als heroes, en dat ze alle Australiers vooral proud moesten maken. Dat is geloof ik wel gelukt (zei zij knarsetandend).
Hier in huis werden de Olympische Spelen ook nauwlettend gevolgd. Als we geen oranje zagen juichten we voor groen en geel. En als we dan toch ergens iets oranje zagen juichten we daar ook voor. De lange afstandsloper uit Djibouti (of iets dergelijks) werd hartstochtelijk aangemoedigd omdat hij een oranje shirtje aanhad. Thijmen was zo in de spirit van de Olympische Spelen dat hij heeft aangekondigd dat hij ook wel mee wil doen. Hij had ook al een specifieke sport in gedachten. Let dus bij de Spelen in 2020 heel goed op een blonde kleiduivenschieter!! In een oranje shirtje!