Zwemles

Een week geleden verdronk ons jongste kind bijna tijdens de wekelijkse zwemles. Brechje had sinds twee weken ook echt zwemles en een niet goed oplettende juf zag niet dat het arme kind onder water raakte en niet meer boven kon komen. Moeder zag het wel en hijste kind zelf uit het water. Volledige paniek bij iedereen en de juf ontkende in alle toonaarden. Dat was het einde van onze zwemlessen bij Pat Taylor Swimschool. Tijd dus voor een nieuw zwemlesplan. We wisten toch al niet zo goed wat we aanmoesten met de Australische zwemlessen. Leer je in Nederland vooral zwemmen om te overleven (stel dat je eens in een sloot valt met je fiets..), hier zien ze zwemmen als sport. Je zit dus “op zwemmen”. Met Nederlandse zwemlessen ben je met een jaar, anderhalf, hooguit twee wel klaar. Dan kun je dus zwemmen. Heb je ook een diploma, misschien wel twee. Die kun je ook aan iedereen laten zien (en er bij opa’s en oma’s zelfs geld voor vragen). Dat is handig, iedereen weet waar hij of zij aan toe is. Punt. Hier gaat dat heel anders. Iedereen sleurt zijn kinderen jarenlang iedere week naar zwemles. En als ze dan een stukje kunnen zwemmen, zijn ze nog niet klaar. Dan ga je naar het klasje voor “stroke correction”. Geen diploma’s en geen feestelijke uitreikingen. Nee, je bent nooit klaar. Het kan altijd beter en sneller.
Thijmen had in Nederland al zo’n anderhalf jaar zwemles, maar was nog niet aan “afzwemmen” toe (hij viel in de categorie die er “hooguit” twee jaar over doen). Hij kon dus al redelijk de schoolslag met de kikkervoeten en hield het hoofd keurig boven water. Hier aangekomen werd alles anders. Australische kinderen beginnen met de “freestyle” iets wat wij in mooi engels borst “crawl” noemen. Geen kikkervoeten, maar trappende benen. Niet het hoofd boven, maar juist ònder water. Kortom, alles wat hij met veel moeite geleerd had kon zo weer overboord. Mijn suggestie om hem verder te laten gaan met de breast stroke werd lachend weggewimpeld. Nee, eerst de freestyle leren en dan zou hij als hij toe was aan het volgende klasje waar ze de schoolslag leren al snel de beste zijn. Ja, wat een logica. Omdat de zwemjuf aan de andere kant vele lovende woorden over zoon nr 2 had gesproken (very talented, great swim body) trapte ik erin en liet mijn oudste schatje in volledige verwarring achter. Na een jaar strugglen zonk het schatje nog steeds naar de bodem ondanks de big arms en de kicking legs. We zijn nu weer terug bij af. Ook de zwemjuf heeft ingezien dat dit niet de juiste weg is en we doen nu weer de schoolslag. Op z’n Australisch; hoofd onder water. Het is maar goed dat er hier geen sloten zijn om in te fietsen. Maar er zijn wel weer angstaanjagend veel zwembaden in achtertuinen, waar kinderen maar al te gemakkelijk kopje onder kunnen gaan. Zwemmen leer je wel degelijk om te overleven.