Afscheid doet altijd een beetje zeer

Afscheid doet niet een beetje zeer, nee, tranen met tuiten huilen we! Het vertrek nadert met rasse schreden. Vanaf nu zijn we echt afscheid aan het nemen van iedereen. Gelukkig is het prachtig weer en kunnen we af en toe nog eens in het zwembad plonzen om de tranen weg te wassen.

Storm

Het zijn drukke tijden in ons huis. We zitten midden in De Grote Verhuisstorm. Op Oudjaarsavond zeggen we Sydney gedag en vliegen we richting Engeland. In de tussentijd zijn we druk met afscheid nemen van alles en iedereen. Het afscheid valt ons zwaar, maar aan de andere kant hebben we ook weer enorm veel zin om naar Engeland te gaan.

Het zal voorlopig nog wel even stil blijven op dit blog, maar mijn goede voornemen voor het nieuwe jaar is om elke week trouw te gaan schrijven over ons in Engeland en wij tussen de Engelsen.

Jacarandas

Het is nu aftellen. Nog vijf weken en dan gaan we Australie verlaten om in Engeland te gaan wonen. Natuurlijk kijken we erg uit naar ons nieuwe avontuur, maar aan de andere kant zijn we droevig gestemd. Alles is nu voor de laatste keer. Zoals bijvoorbeeld de mooie blauwe jacaranda bomen in bloei zien staan.

Vies beest

Wij waren pas weer eens in Nederland voor een korte vakantie en om te zien waar het lot ons volgend jaar brengen zou. Nu is het niet echt het lot maar meer de Werkgever in ons geval. Hoewel, daar kun je ook weer over discussieren. Misschien is het toch wel “fate”. Het moest gewoon zo zijn, anders zou het niet gebeuren (dames van Love Me, kunnen jullie hier iets mee?). Maar goed, daar wilde ik het helemaal niet over hebben. Ik wilde het hebben over taal, de Nederlandse en de Engelse, en in het bijzonder over het woordje “poep”. Het viel me weer eens op dat daar in Nederland nogal spastisch over wordt gedaan. Er is een beetje een tweedeling in Nederland; van de ene helft mag je gewoon poep zeggen en van de andere helft mag je geen poep zeggen. Die andere helft zijn met name mensen die zichzelf heel netjes vinden. Hun kinderen mogen beslist geen poep zeggen. Zij moeten “drukken” zeggen. Op straat ligt dan waarschijnlijk ook hondendruk en een baby heeft een drukluier. Wij horen bij de poepgroep. Onze kinderen mogen gewoon hardop poep zeggen, in de hondenpoep stappen en griezelen van poepluiers. Regelmatig worden wij door de andere helft gecorrigeerd. Zo riep Brechje tijdens onze Nederlandse vakantie heel hard in de Claudia Sträter in Laren dat ze moest poepen. Een vriendelijke verkoopster kwam aangesneld en we konden gelukkig gebruikmaken van hun WC. Op de weg er naar toe vertrouwde ze me toe dat zij ook kinderen had en ze altijd zei dat ze dan maar “drukken” moesten zeggen. Het werd mij dus even fijntjes duidelijk gemaakt dat we de grenzen van het betamelijke weer eens hadden overschreden. Foei toch. Ik had deze kakmadam eens graag willen zeggen dat ik drukken een veel viezer woord vind. Het geeft nl. de fysieke beweging aan en beschrijft letterlijk wat je aan het doen bent. Hè gatsie, je ziet het helemaal voor je. Je kunt net zo goed duwen, voortstuwen of persen zeggen. Net zo onsmakelijk. Maar ja, ik ben nu eenmaal niet zo onbetamelijk om haar daar op te wijzen.
Kort daarna kwam ik op een hockeyveld. Allemaal zeer keurige kinderen, waarvan er vast een heleboel thuis geen poep mogen zeggen. Als ze de bal misten hoorde ik telkens luidkeels “shit”, en dat zo ongeveer elke twee minuten. Daar hoorde ik geen enkele ouder over. Toch vreemd, we hebben het over hetzelfde ding.
Als je hier in Australie “shit” zegt, kijkt iedereen je zeer geschokt aan. Alsof je een vreselijke vloek laat. Als de kinderen op school “shit” zouden zeggen, moeten ze bij het schoolhoofd komen. Maar als ze naar de WC moeten voor de grote boodschap kunnen ze zonder problemen een “pooh” gaan doen. Dat is dus gewoon poepen, en niet “pushen”. Raar toch dat Winnie the Pooh zo populair is in Nederland? Onbetamelijke beer.

Verplicht genieten

Onze tijd die we hier in Australie nog hebben is beperkt. Misschien nog een paar maanden, misschien nog wat langer maar dan zit het er waarschijnlijk wel op. Helaas maar het is niet anders. Van veel kanten krijg je dan het goedbedoelde advies: Geniet er maar van.
Ja, genieten gaan we zeker doen. We hebben de afgelopen tweeenhalf jaar al heel wat afgenoten en stoppen daar ook zeker niet mee. Maar er zijn van die dagen dat dat genieten wel eens wat lastiger gaat. Gewoon huiselijke irritatie’tjes die iedereen heeft, daar laat ik het Grote Genieten natuurlijk niet door verpesten.
Ik neem me dan ook voor om gewoon echt te genieten, no matter what happens. Okee, daar gaan we. Genieten jij, en lachen!!
Op een dag zit ik op de bank te genieten van een genietmoment. Kinderen naar school, kopje koffie, choc chip koekje erbij en een beetje door mijn favoriete tijdschrift bladeren. Heerlijk, dit is pas genieten. Valt mijn oog op stukjes popcorn tussen de kussens van de bank. Wanneer hebben we voor het laatst popcorn gegeten? Twee weken geleden? Waarom ligt dat daar dan nog? Hoho, we zijn aan het genieten. Ik pak zo de stofzuiger wel even. Nu eerst even genieten van mijn genietmoment. Hoor de kookaburra's eens lachen buiten in de bomen. Mijn favoriete Australische geluid, wat een genietmoment. Ik loop even de tuin in om het genietmoment kracht bij te zetten in de heerlijke warme Australische zon, maar struikel over een paar roze plastic Barbiehakken die nog in de tuin rondslingeren. De bontjes op de voorkant van de slippertjes zijn droevig natgeregend. Daarnaast zie ik dat de bandicoot weer flink is bezig geweest om gaten te graven in het gras. Alle voetballen die we hebben liggen nat en halfzacht her en der. Waarom staat de afvalcontainer midden op het gras? En hee, iemand heeft een zakje met hondenpoep in onze net geleegde kliko gedropt. O nee, da’s waar ook we waren aan het genieten. Even concentreren en we gaan weer terug naar het genietmoment. Genieten van mijn heerlijke kinderen bijvoorbeeld. Schatjes zijn, met hun blonde koppies. Mijn zoon komt vrolijk (dat is hij altijd, dat is pas echt genieten) terug van een playdate en vertelt dat hij het enorm naar zijn zin heeft gehad. Fijn denk ik nog, een genietmoment. “Maar” voegt hij er aan toe, “het was daar nogal een rommel, nog erger dan hier”. Mmmmmm, genieten? Even concentreren op de anderen. Dochter, die zo leuk kan balletten, heeft besloten om papier te gaan knippen. Prima, dat is goed voor de fijne motoriek. Kan ze later mooi schrijven. Even later heeft ze de inschrijvingsformulieren voor een nieuwe school voor oudste zoon aan kleine stukjes geknipt. Concentreren, mama. Middelste zoon wil weten wat we eten vanavond. Ik zeg dat ik nog twijfel tussen hun favorieten; cottage pie of fried rice. Hij is echter een andere mening toegedaan en klaagt dat ik ALTIJD vies eten kook en alleen nog maar van Domino’s wil eten. Mijn genietmomenten beginnen inmiddels toch echt wat minder te worden. Iemand heeft de WC niet doorgetrokken. Er loopt een kakkerlak door de gang. De vuilniszak scheurt als ik ‘m uit de emmer wil halen. Het oranje lampje van de benzinemeter in de auto brandt al best lang. Het is koud in huis en we hebben nauwelijks verwarming. Er ligt heel veel strijkgoed. Er groeien haren op mijn grote teen. Waarom hebben de kinderen zoveel speelgoed? En waarom ligt al dat speelgoed op de trap?Waarom komt man niet gewoon om vijf uur thuis? De melk is over de datum. We hebben geen brood meer voor morgen. Wat moet ik koken? Okee, dit is geen genietmoment meer, dit is een wijnmoment. Weet je wat? Het is half zes, ik schenk mezelf een glaasje in, we zetten een Pippi Langkous DVD aan, we bellen Domino’s voor het avondeten en papa belt dat’ie onderweg naar huis is. Zo, nu kan mama weer even genieten.

Bridge run

Vanochtend moesten we erg vroeg ons bed uit want om 7 uur stonden wij aan de start van de Family Fun Run over de Harbour Bridge. Hoelang we over de 4 km hebben gedaan weet ik niet, want ik heb op het verkeerde bord gekeken. Maar ga er maar vanuit dat we geen wereldrecord hebben gelopen.

City lights

Traffic update

Vic Lorusso is de Australische verkeersman op radio en televisie. Vic geeft ons dagelijks de actuele stand van zaken op de wegen in Sydney. Vanuit zijn helikopter (the "traffic chopper") houdt hij bij waar de files staan, of de Eastern Distributor weer eens vastzit, of er vrachtwagens op de Pacific Highway zijn omgekieperd en zulk soort dingen. Altijd als ik hem hoor krijg ik lachkriebels. Deze, overigens ook behoorlijk Australisch uitziende, man spreekt in “strine” (straaaiiiiiine, kort voor "Australian" met je tanden op elkaar ) (‘ow yer goin?). Omdat hij ook nog door een telefoon ratelt met een helikopter als achtergrondgeluid, klinkt hij als een opgeschrikte moedereend die een indringer bij haar jongen wil wegjagen. Hoe vervelend mijn familie het ook vindt, ik moet hem altijd nadoen, ik kan het niet helpen. Lekker even hardop kwaken. Helaas heb ik Vic en zijn helikopter nog nooit zien rondcirkelen terwijl ik mij toch dagelijks op de wegen in Sydney begeef. Om Vic moet ik wel lachen maar na drie jaar “on the road” weet ik nog steeds niet of ik nu moet lachen of huilen om de weggebruikers hier. In het algemeen houdt men zich keurig aan de maximum snelheid, want je verliest punten van je puntenrijbewijs als je gesnapt wordt. Punten kwijt is rijbewijs kwijt. Maar blijkbaar moet de dagelijkse verkeersfrustatie toch ergens anders in geuit worden. Met name in toeteren. Daar houden ze erg van, die Australiers, van toeteren. Als je 1 seconde te laat reageert bij het stoplicht wordt er getoeterd. Als je je lichten overdag aanhebt gaan ze toeteren of met groot licht knipperen. Pas stond ik in de rij bij een stoplicht dat erg lang op rood bleef staan. De eerste auto in de rij ging dus maar toeteren tegen het stoplicht. Er wordt getoeterd als je je eigen oprit wil inrijden. Rotondes geven ook altijd reden tot toeteren. Ik doe het inmiddels ook. Lekker toeteren. Of terugtoeteren als er tegen mij getoeterd wordt. Een soort schelden met de claxon. Ik moet toegeven dat het ook echt even bevrijdend kan werken, dat toeteren. Maar soms kan toeteren ook heel genant zijn. Als je bijvoorbeeld hebt getoeterd en je komt erachter dat het tegen een oud vrouwtje was. Dan wil ik eigenlijk wel even uitstappen om sorry te gaan zeggen dat ik had getoeterd. Maar dat kan dan niet want je rijdt dan al weer. Wat ook vrij vervelend is, is dat ze in de rij voor het stoplicht enorme ruimtes tussen de auto’s laten. Er passen soms wel twee auto’s tussen. Tegen de tijd dat het stoplicht op groen springt hebben ze zoveel tijd nodig om op te trekken dat het stoplicht dan altijd weer net rood is als ik er eindelijk bij aan kom. Aansluiten kennen ze niet. Misschien moet ik me maar gaan verplaatsen per helikopter. Zal ik het eens met Vic aanleggen? Hey mate, ‘ow yer goin? Kwaak, kwaak, kwaak. Mmmmm, toch maar niet. Mijn familie zou dat nl. heeeel vervelend vinden….. (Vic, niet de helikopter).

Vaderdag

Terwijl in Nederland vaderdag al weer een paar maanden is geleden, vierden wij het hier pas gisteren. Moederdag valt wel in beide landen altijd op dezelfde dag, maar vaderdag dus niet. Maar dat mag alle pret natuurlijk niet drukken. Op school waren we de hele week al in de vaderdag stemming. Terwijl voor moeders in de week voor moederdag met name morning tea's vanaf tien uur worden georganiseerd, worden voor de vaders breakfasts vanaf 7:30 uur geregeld. Want ja, vaders werken en moeders blijkbaar niet. Die hebben altijd tijd voor morning tea....... Hank had het er maar druk mee. Drie keer mocht hij om half acht 's ochtends aantreden om verwend te worden met ofwel worstjes en eieren van de BBQ (het is tenslotte Australie), lekkere broodjes of met gingerbread men (poppetjes van gekruide koek), die nota bene door de moeders de dag ervoor gebakken waren!!!!! En om de rolbevestigende patronen maar even door te trekken, besloot Brechje om kapster te worden. Naast alle schilderijtjes, theepotten van klei, en papieren cocktailbakjes had zij nog een leuk kado voor haar vader in petto; nl. een free haircut. Het resultaat mocht er zijn...... Papa heeft nu echt geen haar meer. Een mooier kado kan een vader zich toch niet wensen.

Backburning

Vandaag werd het national park, waar wij zo'n mooi uitzicht op hebben, "ge-backburnt" . Een gecontroleerde bosbrand om echte bosbranden te voorkomen. Het was een spectaculair uitzicht, ughe ughe ughe........

Dierenliedjes

Wij hebben een CD van Don Spencer, een wat oudere man die kinderliedjes zingt. Hij zingt met name over Australie en Australische dieren. Australiers kennen hem vooral uit hun jeugd. Ik weet niet hoe oud Don is, maar iedereen kent hem van vroeger, en de meesten geven er dan een soort van zucht bij. Een soort Ronnie Tober dus, daar zucht je ook bij, maar Ronnie is voor bejaarden en Don is voor kinderen. Oubollig of niet, ik vind Don en zijn dierenliedjes wel leuk en we zingen dan ook hard mee in de auto. Soms doen we expres de ramen een beetje open om te laten horen hoe goed we al zijn geintegreerd in de Australische maatschappij. Vooral als er weer zo'n auto voor ons rijdt met zo'n enge bumpersticker met de tekst "Australia, love it or leave it". Om maar even duidelijk maken dat wij vooral voor de eerste optie gaan. Aan de tweede optie willen we nog maar niet al te veel denken.

Maar goed, terug naar Don en zijn dierenliedjes. Hier een leuke over het grote misverstand betreffende de koala:

Please don't call me a koala bear,

cause I'm not a bear at all.

Please me don't call me a koala bear,

it's driving me up the wall.

If your name was Tom,

and everyone called you Dick,

perhaps you would understand why I'm sick sick sick.

I'm simply a koala,

and I want the name to stick,

I'm a koala!

Bledisloe Cup

Hank en Chiel komen net terug van de rugby wedstrijd Australie - Nieuw Zeeland, oftewel de Wallabies tegen de All Blacks.

Dit kan weer afgevinkt worden op het lijstje "typisch Australische ervaringen".

Stadskind

Ze had er nog wel speciaal haar " farm-broek" voor aangedaan, maar het mocht niet baten. Monsters waren het, en ze stonken ook nog......

Wie van de drie?

Gisteravond hadden we weer het jaarlijkse fundraiser gala bal van onze school. Het thema was deze keer "Hollywood" en velen hadden enorm veel moeite gedaan om zich als een Hollywood personage te verkleden. Ondanks sterke concurrentie won Hank, alias Austin Powers, de prijs voor Best Dressed Male.

Voor alle duidelijkheid; Hank is de middelste van de drie Austins.

Sunrise over Sydney

Wij wonen nu bijna een maand in ons nieuwe huis en we zijn er erg blij mee. Naast het feit dat het een heel comfortabel huis is (met verwarming!!) zijn we het meest blij met het uitzicht. We kijken uit over een national park (nou ja in de verte over de boomtoppen dan, maar het gaat om het idee). Iedere dag is het weer een ander plaatje. Op zonnige dagen zie je een strakblauwe lucht met een groene streep. Soms vliegt er zelfs een arend in de lucht. Op regenachtige dagen is het grijs, blauw en groen in allerlei gradaties, hangt er nog mist in het dal en lijkt het net een Japans prentje. Iedere dag hebben we weer een ander schilderijtje. Maar het allermooiste is de zonsopgang. Blijkbaar staat ons op het oosten gericht want iedere ochtend komt de zon recht voor ons huis op. Ik doe zelfs de gordijnen van de slaapkamer niet meer dicht omdat wakker worden met de eerste zonnestralen werkelijk geweldig is. Je dag kan niet meer stuk.

Bulaaaaaahhh

Bula is "hallo"in het Fijiaans, en dat hebben we de afgelopen week heel vaak geroepen naar alle vriendelijke mensen op Fiji.

Fiji is maar drie en half uur vliegen vanaf Sydney en super om een weekje te relaxen. We hebben genoten van de palmbomen met kokosnoten, witte stranden en azuurblauwe zee. Eindeloos gezwommen, gesnorkeld, boekjes gelezen, en gewoon lekker uitgerust. Na (weer) een verhuizing en de swine flu was dit even heel erg lekker bijkomen.

Het goede leven

Als je je hele leven al een mager scharminkel bent geweest dan ben je blij als er eindelijk eens wat vet op je botten komt. Ja het klinkt raar, maar zo is het. Minzame blikken van wat vollere dames die je nooit geloven als je zegt dat je niet op een dieet bent of als je niet van sport houdt. Want als je dun bent heb je ofwel anorexia of je bent een sportfanaat. Ik ben dat geen van beiden. Ik houd erg van eten en drinken en vooral niet van bewegen of moe worden. Maar dat is in de ogen van velen ongeloofwaardig. Daar helpt geen uitleggen aan dat je hele familie vroeger ook scharminkels waren, dat je een zoon hebt met dezelfde lichaamsbouw, dat je gewoon zo geboooooren wordt. Nee, je blijft verdacht.
Na drie kinderen begon er bij mij wat vet te blijven hangen. Ik vond het eigenlijk wel leuk. Eindelijk was ik ook eens te dik. Een bubbelbuikje, heupen die niet meer zo raar uitstaken als je plat op het strand lag, en die vleugels op m’n rug leken opeens ook niet meer alsof ik zo kon wegvliegen. Zelfs de spaghetti-armpjes zagen er tamelijk normaal uit in een blote jurk. Deze body-change begon toen we hier in Australie kwamen wonen. Ja, het leven is hier goed. Heel goed zelfs. Ik hoef hier niet meer te fietsen (met drie kinderen in een bakfiets tegen de Amerfoortse berg op), maar kan lekker alles met de auto doen. Heerlijk, ik tuf overal naar toe. Daarnaast is het eten hier heel lekker. Overal. Of het nu Aziatische, Indiase, Italiaanse, Franse, of Australische gerechten zijn, ze zeggen allemaal “eet mij, eet mij”!!. Sinds ik uit mijn Australian Family Favourites kookboek kook gaat eigenlijk overal wel een scheut room in, of suiker, of bak ik cupcakes met icing of chocola erop. Maar dat is nog niet het ergste. De ware “boos”doener is de Australische wijn. Ik houd wel van een drankje en ik voel me hier als een kind in een snoepwinkel. Overal lachen de heerlijkste flessen mij tegemoet. Drink mij, drink mij!!! De kwaliteit van de wijnen is hier gemiddeld gewoon heel goed. Ik heb hier nog nooit een vieze wijn geproefd (in tegenstelling tot de Chateau Migraines onder de franse wijnen), en ik doe echt mijn best om er eentje te vinden. Maar het lukt niet. Een vakantie is voor mij geen vakantie zonder dat er een winery is bezocht. Gelukkig zijn er daar heel veel van. Ik kijk ’s middags stiekem op de klok of het al half zes is, want dan mag ik een glaasje wijn bij het koken. Of gewoon zomaar champagne drinken zonder dat er iets te vieren valt. Ohohoooooooh, de pleasures van Australie toch. Yummy, yummy, tummy. Ja, de tummy. Dat is na ruim twee jaar Australische goedheid inmiddels geen gezellig bubbelbuikje meer, dat is vijf maanden zwanger. Voor de buitenwereld kan die nog in toom gehouden worden met “A Girl’s Best Friend” (helaas geen diamant, maar een loeistrakke elastieke gevechsuitrusting waarbij je alleen maar rechtop kan staan), maar voor de girl zelf is er geen ontkennen meer aan. Als ik het kogelvrije harnas niet aan heb gaan de blikken nadrukkelijk richting buik. Ook minzaam trouwens. Okee, ik heb het begrepen, ik moet bewegen. Vanochtend heb ik goed mijn best gedaan in de gym. En omdat ik zo goed mijn best had gedaan mocht ik thuis een lekkere TimTam (eentje maar??). Oh Australia, you're too good to me……

Eco-warrior

Onze tweede zoon is een leergierig en nieuwsgierig baasje die nogal intensief kan opgaan in de onderwerpen die op school worden behandeld. Zo was hij een tijdje volledig in de Heere, was een poosje helemaal “ into" de Aboriginal cultuur, heeft wekenlang slakken in emmers verzameld, was vorige term gegrepen door de groene vingers in de tuin en nu is hij een Eco-warrior geworden. Een ware strijder tegen de vervuiling. Niks mis mee, zou je zo denken. Goed om kinderen al jong te leren dat het afval gescheiden moet worden, dat je de lampen overal in huis uit moet doen, en dat je niet te lang onder de douche moet staan. Allemaal heel goed en we juichen het dan ook zeker toe. Nu is onze kleine man nogal intensief met vanalles en een echte controleur. Wij noemen hem dan ook vaak Constable Chiel want hij houdt altijd goed in de gaten of De Regels niet overtreden worden. Maar omdat hij nu een Eco-warrior is heeft hij een dubbele taak. Allereerst geeft hij dagelijks college, onder andere over het verschil tussen re-usen en re-cyclen. En als het publiek even niet luistert gaat de professor gewoon harder praten. Nauwlettend wordt moederlief in de gaten gehouden of ze niet te lang de kraan aan laat staan met tanden poetsen, of ze wel de flessen in de juiste flessenbak doet, hoe vaak ze de droger gebruikt, of ze wel op 40 graden wast en of er niet een papiertje dat voor de papierbak bestemd is in de vuilnisbak verdwijnt. Regelmatig wordt die laatste bak dan ook op fouten van mama gecontroleerd. Vermanend wordt ik dan door de Constable toegesproken; Mamaaaa, je bent aan het wasten!!! En ja, wat doe je dan als er inderdaad een ernstige Eco-fout is gemaakt? Dan herstel je die, met als gevolg dat ik van tijd tot tijd sledderige papiertjes uit de vuilnisbak vis, dat ik met een opdraaizaklamp ’s avonds door het huis ga, natte was over van die zielige rekjes heb hangen en bij de Woolies niet meer durf te vragen of de salmonellakip in een extra plastic zakje mag. Ik heb inmiddels bij bovengenoemde supermarkt al een enorme hoeveelheid groene Eco boodschappentassen gekocht omdat ik niet meer met plastic thuis durf te komen (en dat die groene krengen altijd thuis zijn blijven liggen als ik bij de kassa sta dat ik dan maar weer een nieuwe koop). We hebben er nu zoveel dat we geen verhuisdozen meer nodig hebben voor onze volgende verhuizing (over drie weken, maar dat is weer een ander verhaal). Al deze goedbedoelde en zeer educatieve eco-talk geeft hopelijk de volgende generatie een eco-boost maar voor GenX , Y en Z en ouder is het echter een druppel op de gloeiende Australische eco-plaat. Er wordt hier verschrikkelijk veel energie verspild. Er rijden hier heel erg veel auto’s rond en nogal veel van een type dat niet echt zuinig met brandstof is. Ja, dat is natuurlijk overal zo maar hier is ook nog eens de benzine goedkoop, dus je pakt de auto veel gemakkelijker. Ik weet dat even de fiets pakken hier geen optie is, maar ik zie vaak ouders die zo ongeveer tegenover de school wonen de kinderen nog in de carline afzetten. Wij wonen niet ver van een winkelcentrum, prima te lopen, maar ik pak toch vaak de auto. De huizen hier zijn gebouwd voor een warm klimaat, en ja in de zomer is het is ook wel warm, maar de winters zijn toch best behoorlijk fris. Heel veel huizen hebben helemaal geen verwarming. Om het binnen warm te krijgen wordt vaak de airco op warm gezet en staat de hele dag aan. Of elektrische blaaskacheltjes doen het werk. En als je het dan nog niet warm hebt ga je ’s nachts gewoon lekker op je elektrische deken liggen. Het overgrote merendeel van de huizen heeft totaal geen isolatie, geen dubbel glas of iets anders wat helpt om de warmte binnen te houden. Het zijn allemaal maar voorbeelden en ze zijn niet alleen van toepassing op Australie, ook op de rest van de wereld, en ook zeker op mijzelf. Ik doe er net zo hard aan mee. Daarom ben blij dat ik een Eco-warrior in huis heb die mij erop wijst dat ik niet goed bezig ben. Verbeter de wereld, begin bij jezelf. Maar, it's not easy being green.

Familieweekend

Afgelopen weekend hadden wij bezoek van mijn nichtje Rienne en haar vriend Martijn.

Zaterdag was mijn moeder jarig en daarom namen we haar mee de Harbour Bridge op. Er bovenop wel te verstaan, want we hebben de Bridgeclimb gedaan. Supergaaf en supereng, want het waaide enorm hard.

Rienne en Martijn zitten inmiddels al weer in een vliegkist richting Nederland.

Wij hebben nog een week met opa en oma.........

Opa en oma deel 2

Opa en oma zijn weer in Sydney teruggekeerd na een rondtrip door Australie. Iedereen is weer blij om elkaar te zien...........

Tassie

Opa en oma zijn vanochtend richting Ayers Rock (en Cairns en Darwin) vertrokken. Over een dag of tien zien wij hen weer terug voor nog eens twee en een halve week bij ons in Sydney.

De week voordat zij arriveerden gingen wij ook maar weer eens op vakantie. De "wat-te-doen-en-te-zien-in-australie-lijst" is nog lang niet afgevinkt. Bestemming was deze keer Tasmanie. Trok me eigenlijk nooit, want het is er altijd koud en ik houd niet van koud. Ik wil warm. Maar omdat ieeeedereen zei dat het daar zo mooi is, heb ik mijn principes maar even overboord gezet. En ik werd daarvoor beloond want we hadden de hele week "warm" weer. Voor Tasmaanse begrippen dan, zo'n 19 a 20 graden. Behalve die ene dag dat wij net de "highlight" van Tassie, Cradle Mountain, gingen zien. Toen regende en stormde het en.... goed koud! De beroemde berg volledig in de mist en niet te zien ('s middags even snel terug gegaan toen de regen opgehouden en de mist opgetrokken was voor DE FOTO). Verder alles allemaal helemaal prachtig. Heel veel leuke australische beestjes (inclusief de tasmaanse duivel) gezien, mooie bushwalks gemaakt, heerlijk gegeten overal (zalm, zalm en nog eens zalm), flesjes pinot noir die zomaar leegraakten, nachtwandelingen met een wildlife gids gemaakt, 's avonds in een blokhut ergens midden in een bos met een knappend haardvuurtje zitten kaarten met de jongens, bovenop Mount Wellington gestaan. Echt leuke vakantiedingen allemaal. Alleen de lokale bevolking is nogal stug, of liever gezegd, koud. Komt zeker door het weer.

Opa en oma

Opa en oma zijn gearriveerd!!

We zijn met z'n allen aan het genieten.

Bluetongue

Nu ik het toch over Australische flora en fauna heb (zie posting gisteren), mag natuurlijk niet de bluetongue lizard die bij ons in de tuin woont ontbreken.

The birds and the bees and the flowers and the trees

Wat vinden we tijdens een middagje bushwalken: een scribbly gumtree, banksia flowers en sunshine wattle.

De tekeningen op de boombast worden gemaakt door insecten; de bloemen van de banksiaboom zijn als snoepjes voor Aboriginals; en de wattle is de nationale bloem van Australie.

T'is maar dat je het weet....

Snapnie

Af en toe heb ik moeite om mij in de geest van kinderen te verplaatsen. Althans in die van mijn kinderen. Waarom moeten trappen op je knieen en met drie treden tegelijk worden beklommen? Wat is er leuk aan boterhammen met smeerworst in je ogen smeren? Knieen die echt niet onder de tafel kunnen blijven tijdens het eten. Thuis geen appels lusten en het bij andere mensen met bakken vol wegknagen? Wat is lol van grind of Bluetag in je broekzakken of wasknijpers in je oren? Dagenlang uitkijken naar een "playdate" met dat ene vriendje en als die er is hem geen blik waardig keuren?

Alle soorten honden uit je hoofd kennen maar er geen durven te aaien? Waarom mogen de nagels van je linker kleine teen niet geknipt worden en de rest wel? Met je Nintendo DS in de tuin zitten is volgens mij geen "buiten spelen".

Is het nu echt zoveel leuker om de auto in te komen door de achterbak? Waarom moet het winkelkarretje bij de Woolworths per se achterstevoren rijden?

En als mama al drie keer heeft gezegd dat je niet met die haak mag spelen..........? Zie foto.

Soms snap ik er niks van, maar oooh wat hou ik van ze!

Strand

Er zijn van die dagen. Zaterdagmiddag op het strand, kinderen die aan het zwemmen, surfen of zandkastelen bouwen zijn, vaders en moeders die lekker zitten te zitten, kletsen, wijntje drinken, knabbeltje erbij. Helemaal prima.