We komen net terug van een weekje vakantie in Spanje met onze spaanse vrienden in hun spaanse huis. Heerlijk uitgerust in de spaanse zon en lekker gegeten van de spaanse paella. Zo'n dertig jaar geleden kwamen mijn oom en tante ook elk jaar terug van vakantie in de spaanse zon. Elk jaar weer een spannend moment voor mij. Zouden ze een spaanse danseressenpop voor me meenemen? Die vond ik nl. heel erg mooi. Ze waren er in allerlei varianten maar ze hadden allen de strokenjurk, het zwart kanten hoofdding, de rode lippen en de hoge hakken gemeen. Er was een meisje in mijn (lagere school)klas die zulke poppen had. Zij gingen elk jaar naar Spanje op vakantie. Ik vond haar niet bepaald aardig. Pinnig was ze. Maar ja, dat gaf niet want ik wilde toch alleen maar met haar poppen spelen. Ze had ze in alle soorten; met groene jurken, paarse jurken, met castagnetten, met waaiers. Prachtig.Elk jaar was de teleurstelling weer groot. Ondanks mijn gesmeek kwam er nooit zo'n pop voor me mee. Ik begreep er niets van want mijn oom en tante waren de liefste in de hele wereld. Niet lang geleden kwam het antwoord. Mijn tante vertelde dat ze voor vertrek altijd een zeer dringend verzoek van mijn moeder kreeg om vooral niet zo'n zigeunerinnenpop uit Spanje mee te nemen. Ordinair, vond ze, geen geschikt speelgoed voor een klein meisje.
Bij terugkomst uit Spanje heb ik eindelijk een spaanse danseressenpop gekregen. Van onze Spaanse vrienden, die mijn moeder niet kennen. Maar na dertig jaar zie ik het nu ook; mijn moeder had gelijk. Net zoals de marjorettes, waar ik ook niet bij mocht van mijn moeder, is de spaanse danseressenpop ongelofelijk ordi. Misschien moet je de veertig voorbij zijn om in te zien dat je moeder weet wat goed voor je is.
