Yoga in Australia

Op zich vind ik yoga helemaal prima. Zo relaxed. Beetje rekken en strekken, alle botjes weer op z’n plaats, in- en uuuuuiiiiiitademen, ook helemaal prima. Na zo’n uurtje voel je je meestal weer helemaal top. Hooguit een beetje spierpijn de volgende dag. En hoe vaker je het doet, hoe leniger je wordt en voor je het weet lig je met je benen in je nek de zonnegroet te doen. Allemaal helemaal prima. Goed voor lijf en leden en een beetje lenigheid kunnen we best gebruiken. Nu doe ik hier dus ook aan yoga. Bij iemand thuis, waar kaarsjes branden en wierook geurt, komt er een echte yoga mevrouw. Ze is vijftig maar ziet eruit als achtentwintig. In kaarslicht dan. Van haar moeten we veel zuchten, naar de zon of de maan zwaaien, “oooohm” zeggen met je vingers in je oren (dat vibreert zo lekker in je bij- en voorhoofdsholten), als een krokodil op de grond liggen (hoe Australisch) en in ander “ Twister-achtige” houdingen staan en liggen. Tot zover, allemaal okee. Maar dan komt het moment dat we met een partner moeten yoga’en. Ach vooruit, iemand bij de enkels vasthouden als zij vanaf de grond in lotushouding omhoog moet komen daar heb ik geen problemen mee. Ook vind ik het prima om iemand af en toe een flinke zet te geven zodat zij omtuimelt. Anders wordt het als ik mijn knieen tegen mijn buurvrouw haar billen moet zetten om zo haar armen uit kom te trekken. Mmmm, wat minder. Als de partner dat op haar beurt bij mij moet doen breekt het zweet mij uit bij de gedachte dat juist op dat moment mijn darmen besluiten om wat gas los te laten. Wat dan ook gebeurt. Bij het diep in- en uitademen met je partner voor je neus herinner ik mij bij de exhale opeens de visschotel van vanavond met twee tenen knoflook. Maar niet meer uitademen dan. Dat is na een tijdje niet meer zo “ rielekst”. Hebben we dat gehad dan moeten we masseren. Beetje trommelen op elkaars rug is best maar als de partner een iets te kort T-shirtje aanheeft en je moet over een spekrol heen, nee dank u wel. Aan die spekrollen ontkom je in Australie niet. Er zijn hier namelijk heel veel dikke mensen. Gewoon echt heel dikke mensen. Jong, oud, man, vrouw, jongen, meisje, maakt niet uit, moddervet. Ik ken ook een moeder die de omvang van twee keer Erica Terpstra heeft en die ik pas rond etenstijd met het hele gezin de McDonalds uit zag komen. “I couldn’t do it today” vertrouwde zij mij toe. Dat dacht ik vanavond ook tijdens mijn yogales. Couldn’t do it today.