Wat gaat de tijd toch snel....

Om even in de cliche's te blijven:

Wist u dat:

- wij al op de helft van ons drie-jarig verblijf in Sydney zitten?

- we nog niet de helft van Australie hebben gezien?

- de elektriciteit hier regelmatig uitvalt (black-out) en we dan bij kaarslicht koken en eten?

- Brechje inmiddels drie jaar is geworden?

-zij nu ook op zwemles mag?

- Thijmen "Player of the Week" met voetbal is geworden?

- wij heel vroeg (half vijf 's ochtends) moesten opstaan om Nederland te zien spelen?
-we daar een speciaal TV abonnement voor moesten aanschaffen?

- we onze teleurstelling hebben verwerkt op Bilgola Beach samen met twee andere Nederlandse families?

- dat met Australische wijn prima lukte?

- we altijd Nederlands blijven en ons niets aantrekken van " Danger, rocks falling from cliffs" bordjes?

- er ook inderdaad geen rocks zijn gevallen van die cliffs?

- wij bikkels van Nederlandse kinderen hebben die de zee in gaan terwijl het toch best heel erg fris was?

- geen van hen daarna ziek is geworden?

-nog steeds een rotsvast vertrouwen in het Nederlands elftal hebben?

Bowral

Omdat de Koningin van Engeland jarig was hadden wij een lang weekend. Om dat te vieren gingen wij met een bevriende familie naar Bowral in de Southern Highlands, zo'n anderhalf uur rijden van Sydney. Het landschap is een mengeling van zuid-Engeland, de Ardennen en Toscane. Heuvelachtig en echt "country". Vlak bij elkaar liggen een aantal pittoreske plaatsjes zoals Bowral, Berrima, Moss Vale en Mittagong waar je je in een Jane Austen boek waant. We logeerden in een prachtig country manor house, met veel knappende haardvuren en een golfbaan voor de deur. Buiten is het frisjes (niet koud, maar je moet wel een vestje aan) en dan is het hartstikke leuk om binnen te komen en lekker voor zo'n vuurtje met z'n allen een bordspel te doen. Wat ook echt "country" was, was de lunch in een pub waar je binnen je eigen lap vlees met de omvang van een LP (je weet wel, die je vroeger op een pick-up moest leggen. Pick-ups genoeg trouwens in de country. Maar die heten hier een ute) moest braden op een enorme grill plaat waar je met de andere gasten gezellig omheen staat. Een kilo mashed potatoes, flinke lepel gravy (vette, vette jus), gebakken uien, doperwten en wortels erbij en je hoeft de rest van de dag niets meer.
Wat er bij een verblijf in de Southern Highlands natuurlijk ook helemaal bijhoort is paardrijden. (Inclusief waxjassen, maar die zaten helaas niet bij de huur van de knollen.)

De hele familie dus ook on horseback (of op my little pony). De kinderen vonden het prachtig, zelfs Brechje ging een rondje op een pony (die helaas niet roze, maar gewoon wit was). Hank kwam met zijn paard niet bepaald aan de "military" toe. Maar ach, het gaat om het country-gevoel...... Yieeeehaaaaa!

Gezindte

Naast de gebruikelijke indeling in public en private schools, is er hier in Australie ook een onderscheid in scholen in denomination, oftewel religieuze achtergrond. Je hebt hier katholieke scholen, scholen van de Uniting Church, Anglican church, Presbyterian church, moslim scholen, enzovoort, enzovoort. Gisteren had ik het er over met een moeder van school, hoe kinderen beïnvloed worden door de denomination van de school en hoe dat doorwerkt in het gezin. Doet de school aan Jezus, dan is hij thuis vaak ook aanwezig. In de jaren op de protestants-christelijke school in Amersfoort werd Thijmen gegrepen door de mooie liederen over discipelen, tollenaars en herders. Zacheus werd achter op de fiets luidkeels bezongen en de bakker werd gevraagd of ons dagelijks brood wel gezegend was. Ook bij ons thuis werd er regelmatig gepraat over de verhalen uit de bijbel, deden we zelfs een gebedje voor het eten en zongen we ’s avonds over de Here die de wacht over ons houdt. Hoe NCRV. Opa’s en oma’s slaakten een zucht van verlichting. Het kwam allemaal toch nog goed….. Totdat we naar het land Down Under gingen. Onze Australische school heeft helemaal geen religieuze inslag en helaas komt Jezus bij ons thuis dan ook niet vaak meer langs. Soms nog wel op onverwachte momenten zoals in het vliegtuig. Kijkend uit de raampje terwijl we door de wolken vlogen vroegen de heren zich af of ze Jezus konden zien zitten op zijn wolk.
Op zich natuurlijk allemaal helemaal niet goed, ik weet het. Geloof hoort vanuit thuis te komen en niet vanuit de school. Maar ja, soms gaat dat nu eenmaal zo. Jezus zit soms even aan de zijlijn en mag het veld weer op als de spelers er klaar voor zijn. Laten we het daar maar even op houden.
Toch staan we in spiritueel opzicht niet stil. Inmiddels weten we wel al het een en ander van een ander geloof, nl. de Dreamtime. Het thema in Chiel zijn klas op school deze term is Australian Dreaming en worden er met name Aboriginal verhalen en thema’s behandeld. Nu is het Chiel die gegrepen wordt. Vol vuur vertelt Chiel over de Rainbow Serpent die al kronkelend het Australische landschap maakte. Af en toe doet hij een Kangoeroe- of een Emudans en weet hij wat “ochre” is (soort bruingelige verfstof dat veel gebruikt wordt in aboriginal schilderijen). Prachtig vindt hij het allemaal. En wij ook. We wonen per slot van rekening ook in Australie en we proberen zoveel mogelijk van het land en de cultuur in ons op te nemen. That’s the spirit!

Bushwalking

Ga je in Nederland op zondagmiddag een wandelingetje in het bos maken, hier in Australie ga je "bushwalken". Wij kwamen er vandaag achter dat we een heus nationaal park op loopafstand van ons huis hebben. Nu wemelt het in en rond Sydney van de nationale parken en die zijn allemaal stuk voor stuk prachtig. En natuurlijk kun je daar fantastisch bushwalken. De "bush" is eigenlijk alles waar meer dan drie bomen bij elkaar staan en komt van het Nederlandse woord "bosch", dus al met al is het gewoon een wandelingetje in het bos. Grappig is dat je dan vogelgeluiden hoort die je vroeger in Ouwehands Dierenpark hoorde (maar we zijn er nog niet achter wat voor een beest dat dan is, hij roept in elk geval iets van "uuuuuuuuhiep"). Krijsende kaketoes en lorikeets (kleine felgekleurde papegaaitjes)fladderen er boven je hoofd. Al hoef je niet naar de "bush" om die te zien en te horen. Die zitten ook gewoon in de tuin. Gisteren zaten er in de boom voor ons huis wel een stuk of twintig kaketoes onze auto te bekogelen met een soort prikballetjes uit de boom (waar voor hen blijkbaar lekkere zaadjes in zitten). Onze tuin wordt momenteel ook aardig bevolkt door een kolonie prachtige goudkleurige spinnen (golden orb-weavers) die webben zo groot als trampolines maken. Niet zo lekker als je daar 's ochtends met je gezicht inloopt.
Wel lekker is trouwens het weer (jaja daar zijn we weer met het weer). Het is hier al maanden heerlijk zonnig weer (m.u.v. de twee weken dat wij in Nederland zaten). Het is nu herfst en het is 's ochtends en 's avonds behoorlijk fris, maar overdag is het zo'n 20 graden. Prima weer voor een rondje door het bosch.