Hunter Valley

Nationale feestdagen zijn, net zo min als in Nederland, geen werkdagen in Australie. Alleen, als zo'n feestdag in het weekend valt " mis" je dus eigenlijk een vrije dag. In Nederland is het dan gewoon " pech gehad, volgend jaar beter". Maar zo redeneren ze hier in Australie gelukkig niet en daarom is in dergelijke gevallen altijd de maandag na dat betreffende weekend ook een vrije dag. Zo was het afgelopen zaterdag Australia Day (om te vieren dat Australie Australie is, en ooit door Captain Cook " ontdekt" is, wat trouwens helemaal niet waar is, maar okee) en daarom hadden we een lekker lang weekend. Wij gingen de Australische wijnen maar eens vieren in de Hunter Valley, zo'n anderhalf uur rijden van Sydney. Daar kun je talloze wineries bezoeken met de meest heerlijke wijnen of met wijn waar je kaakspieren van samentrekken. Keuze genoeg. Hank was in ons geval de skipper, oftewel de Australische BOB. Dat wil niet zeggen dat hij de wijnen niet geproefd heeft, maar hij heeft ze heel oenologisch allemaal keurig netjes uitgespuugd. (Dat is eigenlijk ook best wel een beetje viezig, want degene die voor je net heeft geproefd heeft ook in zo'n bak staan spugen. Dat vinden de Australiers weer heel normaal, terwijl ze met andere dingen weer overdreven hygienisch zijn.) Intussen rijd je rond in een vallei met prachtig aangelegde wijngaarden, met de ene cellar nog mooier dan de andere, en waar zo ongeveer elke 500 meter allerlei glaasjes met Shiraz of Semillon of Verdelho voor je klaar staan. Voor de kinderen niet echt heel erg leuk, maar die moeten niet zeuren, mama is wijn aan het proeven (ga maar buiten spelen). Gelukkig konden die zich weer uitleven in het zwembad op het terrein waar wij een huisje hadden. Want jaha, het was bijzonder lekker weer........

Ozzie Ozzie Ozzie, oy oy oy! Een jaar in Australie

Het is inmiddels precies (op twee dagen na) een jaar geleden dat wij hier bepakt en bezakt aankwamen. Weer even een moment van reflectie. Na een jaar Sydney zijn onze kinderen al tamelijk "veraustralianiseerd". Hank en ik niet. Ten eerste vanwege de taal. Het Engels blijft voor ons altijd een tweede taal. Ook al kun je nog zo leuk huis-tuin- en keuken Engels babbelen, een grapje maken of eens ad rem zijn of boos doen is er in het Engels eigenlijk niet bij. Voor de kinderen ligt dit anders. Hun brein is nog zo flexibel, dat zij een andere taal als een spons absorberen. Ook al spreken wij thuis alleen maar Nederlands, toch sijpelt het Engels al overal doorheen. De Nederlandse zinsopbouw gaat al in het Engels; bijvoorbeeld: " ik ga wassen mijn handen" " ik ga kopen nieuwe schoenen". Of soms meer letterlijk, bijv. als ze het warm hebben zeggen ze " ik ben heet" . Brechje spreekt al helemaal een raar mengelmoesje van Engels en Nederlands. Die zegt bijvoorbeeld " I am dorst" en dat alles met een vet ozzie accent (" where is my Baaaaarbie?").
Daarnaast merk je in het buitenland ook hoe Nederlands je eigenlijk bent. Enorm direct, soms op het onbeleefde af, en dat heb je dan zelf niet eens door.
Maar goed, na een jaar kunnen we zeggen dat het hier zeer aangenaam wonen is, dat de mensen aardig zijn (soms een beetje raar, maar okee) en dat het een prachtig land is. Maar ja dat weer he......, sorry ik moet het toch weer even kwijt, dat valt dus erg tegen. Maar ja, daar nemen we dan maar weer een lekker glaasje Australische wijn op. Cheers mate.

Thijmen 7 jaar

We hebben al een groot kind van 7 jaar. Dat is geen kleuter meer, maar een echt "jochie". Gisteren was Thijmen jarig en dat hebben we met z'n allen gevierd. Met zijn lievelings chocoladetaart voor deze chocaholic. Raar is het wel dat we nu verjaardagen vieren in een ander jaargetijde. Normaal was Thijmen altijd in de winter jarig. Dan deden we, met jassen, dassen en mutsen op, een speurtocht in het bos bij opa en oma. Nu is het zomer en is het lekker weer en plonzen we, in zwembroek en bikini, in het zwembad. Maar het is ook grote zomervakantie, en veel vriendjes zijn op vakantie. Het feestje doen we dus over drie weken als iedereen weer terug is. In de tussentijd gaan we veel fietsen, want Thijmen heeft een (echte Australische) fiets gekregen. Dat moet dan op speciaal aangelegde bike tracks bij speeltuintjes e.d. Jammer genoeg kun je hier niet gewoon op straat fietsen. Dat staat gelijk aan een zelfmoordpoging. Ten eerste zijn de straten veel te steil en, belangrijker, daarnaast is het verkeer niet bepaald ingesteld op fietsers (dat is nog heel mild uitgedrukt). Wel kun je leuk fietsen op (o.a.) het enorme terrein van het Olympisch park en het naastgelegen Bicentennial Park. Maar als je daar met je degelijke Nederlandse Batavus met kinderzitje voorop rondrijdt word je wel vreemd aangekeken, want men rijdt hier alleen op soort van zeer ongemakkelijke mountainbikes. Maar erger nog, papa en mama hebben geen helm op!!! Boete van 65 dollar (per persoon)!