Verschillen

Af en toe heb je van die grappige verschillen tussen Nederlanders en Australiers die wel eens helemaal verkeerd kunnen uitpakken. Het volgende bijvoorbeeld. Ik heb twee Australische gezinnen uitgenodigd om bij ons op een zaterdag met z'n allen pannenkoeken te komen eten. Een van die twee families heeft zelf twee jaar in Nederland gewoond, dus die weten wel dat ik daar zaterdagMIDDAG mee bedoel. Maar toen ik met de andere moeder van de week ging koffie drinken, had zij het over "when we're gonna have breakfast". Breakfast? Hoezo breakfast? Want ja, Australiers eten natuurlijk pannenkoeken bij het ontbijt. Bijna had ik dus een gezin met drie kinderen op zaterdagochtend om acht uur op de stoep gehad. Zij vond het op haar beurt weer heel gek dat wij pannenkoeken "for dinner" aten.
Nog een leuk verschil is het praatje met de cassiere bij de supermarkt. In Nederland is het toch niet echt gebruikelijk om een gezellig kletspraatje met de kassamevrouw bij de Albert Heijn te maken. Ja, misschien over het weer, maar that's it. Hier wordt me regelmatig gevraagd hoe mijn dag was, wat ik heb gedaan, wat ik nog ga doen, waar de "little lad" naar school gaat etc. In het begin dacht ik: "pardon? wat wil je van me?", maar ben er langzamerhand achter gekomen dat het maken van gezellige praatjes met de kassameneer of mevrouw heel gebruikelijk (en natuurlijk leuk) is (tenzij je enorme haast hebt). Wel kijk ik af en toe er nog steeds vreemd van op. Vorige week had ik een nieuw bloesje gekocht, en werd me bij het afrekenen gevraagd of ik het morgen aan ging doen. Ik dacht dat ik het niet goed hoorde. Wel dus. Maar mijn eerste, Nederlandse, gedachte is dan: "wat gaat jou dat aan?". Maar goed, ik heb uiteindelijk wat beleefds teruggemompeld. Ik een beetje van mijn stuk door zoveel nieuwsgierigheid, en de verkoopster, op haar beurt van haar stuk gebracht, door mijn rare warrige reactie.
Ook op de "How are you's" heb ik nog steeds geen passend en snel antwoord. "Fine, thank you" is altijd prima, maar dan vraag ik me weer af wanneer je dan de tegenvraag moet stellen ("and yourself?") . Ook heb ik begrepen dat het antwoord "good" eigenlijk niet okee is. Het is nl. aan de ander om uit te maken of jij "good"bent of niet. Beter is dan om te zeggen "I'm well, thank you". Maar dan is het weer net of je net ziek bent geweest. Kortom, zelfs gewoon hallo zeggen is nog best lastig.
Nog een leuke: als je in Nederland een ruimte binnenkomt waar al een groep mensen zit, is het normaal om in het algemeen "goedemorgen/middag/avond"of "hallo"te zeggen. Je krijgt dan altijd wel respons. Hier vinden ze het raar als je zomaar hallo tegen iedereen zegt. Niemand reageert dan. Als je vervolgens naast iemand gaat zitten en 1 op 1 "hello, how are you?"zegt, is het goed en krijg je wel een antwoord (en een gezellig gesprekje). Ik dacht eerst dat het aan mij lag, maar meerdere mensen (Nederlanders) hebben zoiets dergelijks meegemaakt en volgens een Australische vriendin is het inderdaad zo.
Kortom, "culturele" verschillen zijn soms heel voor de hand liggend maar soms ook heel subtiel, en kunnen erg veel verschil uitmaken.

Chiel's Monsterparty

Vandaag hebben we Chiel zijn vijfde verjaardag gevierd met een "Monsterparty". Hij had van te voren al heel precies bedacht hoe hij het wilde hebben. Hij wilde monstermaskers maken (ook leuk voor de meisjes die hij had uitgenodigd), en daarna met monster maskers op, een monsterdisco doen (met Nederlandse discomuziek a la "Toeter op mijn waterscooter"). En, oh ja, of papa en mama de succes poppenkast van vorig jaar nog een keer wilden doen, maar dan in het Engels. Kortom, ik hoefde niet veel meer te bedenken, alleen maar in te kopen en te organiseren. Dit alles niet zonder de nodige verjaardagstress natuurlijk. We hadden uiteindelijk 14 kinderen rondrennen. Het begon al leuk. De een sloeg de ander een bloedlip, Chiel scheurde een nagel tot bloedens toe in, weer een ander viel ongelukkig op zijn hand, en we hadden er een die eigenlijk om alles moest huilen en telkens onder een struik kroop. Oh help. Gelukkig had ik de hulp van Sue, een moeder van school, die zelf twee jaar in Nederland heeft gewoond. Het oerhollandse zaklopen en de grabbelton (lucky dip) waren een succes. Alle tranen waren gelukkig over. Ook de eveneens ouderwets Nederlandse poppenkast vonden ze prachtig. De monstermaskers waren meer een succes voor de meisjes. Die knutselen toch liever dan jongens en maken er echt iets moois van. Jongens plakken er snel een paar stickers op en klaar is kees. Daarna was het tijd voor de "disco". Lekker gek doen en op de banken springen (mmmmm, voor deze keer dan, maar morgen mag het niet meer), musical statues, limbodansen en kiddaerobics. Allemaal prima om je energie kwijt te raken. Als laatste de screaming competition, even oren dicht en daarna heb je geen kind meer aan ze. We hebben het feestje afgesloten met het rondgooien van alle papiersnippers uit de grabbelton (waar mama avonden voor heeft zitten scheuren). Kortom, het was een prima feest, en na afloop had mama dringend behoefte aan een glaasje wijn (of de hele fles......)