Australische beestjes II

Ik heb al eens vaker geschreven over allerlei enge beestjes in Australie die met venijn kunnen bijten, prikken of je anderszins toetakelen (op dat stukje kreeg ik vervolgens ook venijnige reacties maar dat terzijde). Vooral in ons eerste jaar vond ik dat allemaal heel eng en was vooral in de tuin erg op mijn hoede. Wie weet zat er wel zo’n grote zwarte spinnegriezel naar mijn voeten te loeren als ik de was aan het ophangen was. Of zou er een slang onder de kussens van de bank zitten. Je wordt ook overal bang gemaakt voor die beesten. Funnelweb spinnen (de allerengste) schijnen nl. altijd in luchtbellen in zwembaden te huizen en redback spinnen nestelen zich met name onder je tuinstoel. Nu wonen we hier bijna twee jaar en ik heb nog geen enkele redback spin gezien (behalve in de dierentuin) (even afkloppen). Er heeft wel eens een grote zwarte spin in ons zwembad gedreven, maar die was morsdood en het was maar de vraag of het echt een funnelweb was (jahaaaa, natuuuuuurlijk was dat er een). Schubbige beesten, behalve skinks (mini hagedisjes) en een enkele blue-tongue lizard, huizen er ook niet echt rondom ons huis. Het valt dus allemaal wel mee. Totdat Brechje gisteravond vanuit de tuin gillend binnen komt rennen met de mededeling dat ze gebeten is door iets. Er zat inderdaad wel een duidelijk hapje/prikje en vervolgens begon haar vinger vervaarlijk op te zwellen. O help, wat nu? Dit is toch Australie en het zou zomaar kunnen……….. Naar de huisarts gebeld. “Onmiddellijk langskomen” is het antwoord. Ik ben nogal paniekerig van aard en dergelijk advies maakt het er voor mijn zenuwen niet echt beter op. Uiteindelijk viel het allemaal heel erg mee (zoals gewoonlijk) en bleek het een ordinaire bij te zijn. Wel een Australische dan.
Bij thuiskomst wachtte mij een ander Australisch beest nl. de kookaburra. Mijn favoriet. Die herstelde mijn vertrouwen in de Australische fauna weer. Hij was druk bezig een plakje ham dood te slaan.

Rouwen en trouwen

Mijn vader had vroeger een rouw- en trouwpak. Een donkerbruin driedelig visgraatpak dat hij aandeed naar begrafenissen en trouwerijen. Nu heeft hij vandaag de dag nog steeds een rouw- en trouwpak, maar is het netjes donkergrijs en heeft geen retro visgraten meer en draagt hij het ook gewoon zomaar, zonder dat hij naar een begrafenis of trouwerij hoeft (of omdat het moet van mijn moeder, wat meer voor de hand liggend is). Nu heb ik hier in Australie helaas inmiddels ook een begrafenis bijgewoond. Ik trok daarvoor dus keurig mijn “LBD” (little black dress in jargon), oftewel mijn rouw- en trouwpak, voor uit de kast. Aangekomen op een centrale verzamelplaats voor alle bekenden voordat we naar de kerk zouden gaan, werd opgemerkt dat zwart dragen op een begrafenis wel heel European was. De daaropvolgende kerkdienst was heel bijzonder en erg emotioneel. Ik liet af en toe een traan rollen en depte deze keurig weg met mijn meegebrachte zakdoekje, dat in mijn tasje naast de pepermuntjes zat. Ik kreeg af en toe een blik toegeworpen die ik niet helemaal kon plaatsen. Later begreep ik dat tranen eigenlijk ook niet helemaal okee zijn. Het mag wel, maar eigenlijk hoort het niet. Zo European.

Een trouwerij heb ik hier nog niet gehad, dus daar kan ik niet over meepraten, maar ik zie regelmatig bruidsparen op allerlei locaties. Die zijn meestal herkenbaar aan de feestelijke dames eromheen. Hooggehakt en gestoken in piepkleine en vrolijk gekleurde nylonjurkjes met een speciale voorkeur voor paars en turquoise. Nee, dat rouw- en trouwpak hangt hier nutteloos in de kast. Te European.

Myall Lakes

Omdat onze tweede poging tot kamperen wederom in het water dreigde te vallen door de voorspelde regen, hebben we op het allerlaatste moment een huisje geboekt bij de Myall Lakes (zo'n drie uur boven Sydney) voor 1 nachtje.

Ons huisje lag direct aan het meer en Bex meende dat het strandje bij ons huisje hoorde. Hier probeert ze de ongenode gasten weg te kijken. Pas op of ik stuur mijn pinguin op je af!