Mark en Nicole

Sinds kerstavond zijn Mark en Nicole op bezoek. We hebben gezellig met z'n allen kerst gevierd, zonder kerstgevoel maar wel met familiegevoel. Want het is toch wel leuk als er familie is met kerst, en we vinden het ook erg leuk dat zij er zijn.

Met z'n allen bij de mismistree, zoals Brechje de kerstboom noemt, en in het zwembad. Blijft toch raar, kerst in je korte broek.

Inmiddels is het weer hier ook weer stukken beter geworden, dus we kunnen weer naar het strand, in het zwembad plonzen, buiten eten en dergelijke. Sydney is opeens weer stukken leuker na weken grijze lucht en regen. We zijn allemaal helemaal in vakantiestemming (Mark en Nicole sowieso want die zijn ook echt op vakantie, de jongens ook want die hebben grote zomervakantie en nu hoor ik al een heleboel mensen denken: "Marike ook, want die heeft de hele tijd vakantie", dat is ook zo, maar zit de stemming er niet altijd in).

De kinderen vinden het prachtig dat oom Mark en tante Nicole er zijn. Brechje heeft al haar pijlen op haar oom gericht en doet openlijke versierpogingen. Eergisteravond mochten Hank en ik een avondje weg (vanwege het heuglijke feit dat wij al 1 jaar getrouwd zijn), en pasten oom en tante op. Dat was nog eens handig en hebben wij heerlijk gegeten bij Le Kiosk aan het strand bij Shelley Beach.

Maar, de klapper op de vuurpijl hadden wij toch wel vandaag. We hebben nl. een zeilboot

gehuurd en hebben daarmee in de Sydney Harbour (en natuurlijk onder de Sydney Harbour Bridge door) gevaren. Ideaal weer, zonnetje en wind, prachtige boot en super view.
Iedereen heeft er enorm van genoten, want dit is toch echt wel het ultieme "Sydney-gevoel". Dan ben ik stiekem toch best wel een beetje trots dat ik hier "gewoon" woon.

Vakantie WA

Wij zijn inmiddels weer in Sydney gearriveerd, na twee weken in Western Australia te hebben rondgereden in een camper. Dat was, kort gezegd, bijzonder leuk. Gewoon je neus achterna, en als je het ergens niet bevalt dan ga je gewoon weer verder. De kinderen vonden de camper prachtig, vooral het slaapgedeelte bovenop. We zijn begonnen in Perth en zijn daarna doorgereden naar het zuidwesten, naar de Margaret River region. Prachtig was het daar, schitterende kustlijn en stranden, mooie bossen met hoge rechte bomen, en veel wijngaarden met bijbehorende proeverijen. We hebben de Cape to Cape drive gedaan (van Cape Naturaliste tot Cape Leeuwin) en lekkere wijnen geproefd. Daarna verder langs de kust gereden van Augusta naar, Pemberton, Denmark en Albany. Daar was het ook allemaal prachtig. Schitterende stranden en bossen. Alleen,.... het weer was niet zo prachtig. Het was koud, regenachtig en winderig. Jaha, daar hadden we echt zin in (er was ons toch hot weer beloofd??????). Daarom hebben we het reisplan en het stuur omgegooid en zijn naar het noorden gereden. Na heel wat kilometers in het campertje te hebben getoerd kwamen we uit in Kalbarri en daar scheen de zon wel. We hebben een paar dagen lekker van de zon genoten, gezeild in een mini catamaran en rock lobster gegeten. Op de terugweg naar Perth hebben we nog door de Pinnacles desert gelopen, een grote zandvlakte met allemaal vreemde rechtopstaande rotsen. Onze laatste dag in Freemantle was ook erg leuk, sowieso dat het een bijzonder mooie plaats is met een leuke haven en vismarkt, maar ook vanwege het feit dat het de laatste vrijdag voor de kerst was, en erg veel mensen het vanaf een uur of 12 echt ongebreideld op een drinken zetten. Typisch Australisch.....

In de tussentijd hebben we natuurlijk nog veel meer gedaan en gezien, maar dat ga ik niet allemaal opschrijven. Ik vond WA echt prachtig, de mensen zijn er erg aardig en het is overal lekker rustig (of dat kwam misschien dat de echte vakantiehausse pas na de kerst op gang komt). Kleine kater op de terugreis; tien uur vertraging van ons vliegtuig terug naar Sydney.....

Inmiddels zijn Mark en Nicole hier aangekomen, maar daarover later meer.

Het weer

Als je naar Australie gaat denk je aan alle stereotypen; kangoeroes, koalas, Opera House, aboriginals, strand, surfen en altijd mooi weer. Althans dat dacht ik toen we gingen. Heerlijk leek me het om het hele jaar in een korte broek lopen. Al (of althans een groot gedeelte van) mijn winterkleren liet ik in Nederland. Winter? Dat heb je toch niet in Australie? Nou, ik kan je verzekeren dat er hier wel degelijk een winter is, en die is koud!! Geen sneeuw of vorst, maar waterkoud. Getsie. Okee, dat hadden we gehad, dat viel tegen, dan maar afwachten tot de zomer. Die zou echt warm worden, zo werd me van alle kanten verzekerd. Vanaf december zou het hier echt zomer zijn. Alleen, die zomer komt maar niet. Het regent hier nog steeds. Af en toe zit er een mooi weekje tussen. Maar dan krijg je weer een week regen op de koop toe. Ik heb hier in het afgelopen jaar toch wel echt heel veel regen gezien. Net zoveel als in Nederland. Dat had ik niet verwacht en misschien ben ik daarom wel zo teleurgesteld in the Sydney weather. Ik baal er gewoon van. Zaterdag gaan we twee weken op vakantie naar Perth en omgeving. Volgens iedereen moet het daar hot zijn rond deze tijd van het jaar. Laten we het hopen, maar veel vertrouwen heb ik er niet meer in. Zeker niet na de koudste winter sinds dertig jaar, de natste november sinds honderd jaar, kou en regen op Hamilton Island (wat nog noooooit was voorgekomen) en weet ik al wat voor desillusies meer te hebben gehad. Groeten van een donderwolkje.

Sinterklaas in Sydney

Tijdens de intocht van Sinterklaas in Nederland (die wij hier op de computer hebben gekeken) noemde de Sint ook de "overzeese kinderen." Wij voelden ons zeer aangesproken. Wij zijn dan ook best wel heel erg "overzees" (meer "overzeeser" kun je het niet krijgen)Hier in Sydney zijn de Nederlandse kinderen (en ouders) momenteel erg druk met Sinterklaas. Afgelopen vrijdag hebben we op de school van de jongens geprobeerd aan de Australische kinderen uit te leggen wie Sinterklaas is. Thijmen zit met Julie (ook Nederlands) in de klas, en samen met de moeders hebben we onze eigen goedheiligman gepresenteerd. Alle kinderen moesten een schoen mee naar school nemen, waar in het weekend een zakje met pepernoten, taaitaai, chocolademuntjes en een klein presentje in wordt gedaan. Toch snapten ze er niet veel van. Was het nu wel of niet Santa? Waarom was hij anders? Kenden ze elkaar? Waarom komt hij alleen voor de Nederlandse kinderen? Kan ik vanavond thuis ook mijn schoen zetten? (ja dat kan wel, alleen zal ik eerst je moeder moeten bellen) .

Gelukkig was het allemaal helemaal niet zo ingewikkeld. Tenminste, niet voor onze kinderen. Die kun je nog van alles wijsmaken. Thijmen heeft nog steeds een rotsvast geloof in de Sint. Zelfs het oude trucje van de voordeurbel (onze buurman heeft gisteravond even snel aangebeld en daarna snel weggerend) en een mand vol cadeautjes voor de deur, werkt nog steeds. Die mand was binnen tien minuten uitgepakt en hadden we drie uitgelaten kinderen. Thijmen en Chiel die blij waren met voice transformers, een soort megafoon waar je in kunt praten en waarbij je dan een robotstem of een alienstem krijgt. Brechje die helemaal gelukkig was met roze muiltjes, een roze bril en een roze prinsessenpop (inclusief in de doos een soort jaren negentig hip hop ketting, praaaachtig). Als klap op de vuurpijl kregen we ook nog een doos vanuit Nederland met pepernoten, suikergoed en heel veel chocola (bedankt Marian!!). Maar het echte feest was toch vandaag bij de Nederlandse school. Daar kwam de echte Sinterklaas! (bijna de echte echte, want het schijnt dat het de zoon van Bram van de Vlugt was). Met knikkende knieen gingen de heren naast hem zitten (Brechje durfde helemaal niet) en gaven afgepaste antwoorden. Pfoe, dat was best eng. Want ook al zit je dan helemaal in Sydney, Sinterklaas was opeens wel heel dichtbij.

Nieuwe gast

Opa is de deur nog niet uit of de volgende gast staat alweer op de stoep. Voor de tweede keer logeert Saartje, een Grand Basset de Bretagne Fauve (zeg ik dit goed zo??), bij ons. Tot groot genoegen van Chiel, want die is dol op haar. Ook Brechje rent de hele dag achter Saar aan. Hoewel rennen, Saar is niet vooruit te branden en doet het lekker rustig aan. We maken veel ommetjes met haar (Hank mag altijd de laatste doen) en ze wordt natuurlijk vreselijk verwend. Best huiselijk hoor, dat tik tik tik van die pootjes die achter je aan drentelen. Morgen wordt ze, jammer genoeg, weer opgehaald.

Afscheid opa

Inmiddels zit opa weer in het vliegtuig richting Nederland. Gisteren hebben we nog gefietst met z'n allen over het Sydney Olympic Parc en vanochtend hebben we opa naar het vliegveld gebracht. Altijd weer naar, zo'n afscheid. Iedereen is momenteel een beetje van slag.......

Laatste week voor opa

Het is alweer aftellen geblazen voor opa. Volgende week maandag vertrekt hij weer naar Nederland. Deze week proberen we nog zoveel mogelijk leuke dingen samen te doen. Vandaag zijn we naar Bondi Beach geweest om naar de Sculptures by the Sea te kijken. Lekker gewandeld langs alle kunstwerken, in het zonnetje koffie gedronken en nog even aan het strand gezeten.

Ocker

Australiers hebben natuurlijk hun bekende Ozzie accent, maar ze hebben ook de neiging om alles af te korten. Af en toe snap ik er echt niets van wat ze allemaal zeggen. Ik heb een paar afkortingen verzameld:

1. I'm not much of a Chardy girl, I like my Cabsav.
2. I like my cap with some biccies.
3. I wear undies under my jamies.
4. I wear thongs under my trackie daks.
5. On the beach I wear my cossie and sunnies, bubs wear rashies and some dudes wear budgie smugglers.
6. In the esky I have semsemblanc and some bubbly.
7. I love footie, but I hate pokies.
8. I also hate mozzies, but I love prezzies, especially Chrissy prezzies.
9. I make my brekkie with snags on the barbie.
10. I'm gonna stop now, cause I did some real hard yakka.

Melbourne Cup

Op mijn lijstje "Typisch Australische ervaringen" kan ik er sinds vandaag weer eentje afvinken. Vandaag was het een belangrijke dag voor alle Australiers, nl. de dag van de Melbourne Cup race. Dat is niet zomaar een paardenrace, nee, het is "the race that stops the nation". Vanaf de lunch werkt er vrijwel niemand meer en kijkt iedereen naar de race. Niet alleen kijken, maar vnl. gokken op de paarden. Gebruikelijk is het om met een groep ergens dressed up te gaan lunchen. Het dressing up kan varieren, maar houdt voor de dames met name "hakken en iets op het hoofd" in. Dat "iets op het hoofd" hoeft niet per se een hoed te zijn (is zelfs een beetje "uit"), maar kan ook (met name) zo'n fladdertje veren of iets dergelijks zijn. Nu was ik door mijn Australische vriendin Nina uitgenodigd om mee te gaan naar een Melbourne Cup lunch in een mooi restaurant. Speciaal voor de gelegenheid heb ik dus ook maar zo'n fladdertje voor op het hoofd gekocht en een stel Australische hakken (of liever: hakjes, want anders val ik gewoon om en dat staat ook niet zo elegant). De lunch was erg leuk, met veel champagne en prachtig aangeklede dames. Er werd gewapperd met geld en ingezet op paarden met exotische namen. Mijn paard, Thunsten Strike (of zoiets), waar ik wel 10 dollar (!!!!!, ja ik blijf natuurlijk een Nederlander) op had ingezet, ging lang aan kop, maar helaas, hij won niet. Bijgaand nog een foto van mij ready to go met ons eigen raspaardje, die zich voor de gelegenheid ook maar eens mooi had aangekleed. 's Avonds had zij zich de hakken en het fladdertje al toegeeigend.

Opa Eep - deel 2

Jaha, die opa Eep! Die heeft toch maar mooi door heel Australie getoerd. Hij heeft heel veel gezien en hij vond het allemaal prachtig. Hieronder een paar foto's van opa bij de Ghan trein van Adelaide naar Alice Springs, opa bij Uluru (Ayers Rock), en opa in Cairns (waar hij heeft gesnorkeld bij het Great Barrier Reef). Na deze prachtige, maar ook inspannende en vermoeiende reis kan hij de komende twee weken in Sydney uitrusten. Hij heeft er wel een hoestje aan overgehouden en zijn stem is een beetje weg. Voor intimi: hij kan nog wel fluiten ...... ; )

Vergeten vriend

Vergeet ik mij daar toch de possum te vermelden in mijn bericht van eergisteren. Dat is ook een leuk dier in onze achtertuin. Ze komen 's avonds tevoorschijn en zitten in de bomen. Als je er met een zaklamp op schijnt blijft hij stokstijf zitten. Hij kan wel flink wat overlast veroorzaken, met name als hij 's nachts met een hele harde plof op het dak springt. Daar word je wakker van...
In het begin was ik heel erg bang dat er hier ratten zaten, want ik zag overal van die kleine keuteltjes. De meneer van het Pest Control bedrijf er onmiddellijk bij gehaald. Die moest vreselijk lachen, want het bleek gewoon een possum te zijn. Dat was het wel zo'n beetje met die achtertuin. Nee, we hebben GEEN koala's in de boom hangen, er zwemmen geen vogelbekdieren in het zwembad en er hopt ook GEEN kangoeroe langs het terras.
(foto: www.epa.qld.gov.au)

Prettig gezelschap

Daarmee bedoel ik alles wat in onze achtertuin woont. Prettig zijn de kookaburra's met hun apengeschreeuw (lachen noemen ze dat, maar dat herken ik er niet echt in). Zij herinneren mij er aan dat ik echt in Australie woon. Ze zitten vaak alleen of met zijn tweeen op een tak in een hoge gumtree in de tuin. Ook leuk zijn de lorikeets, fel gekleurde, paars/geel/groen/rode kleine papegaaitjes, die vaak met een groepje dwars door de tuin vliegen. Gezellig zijn ook de witte kaketoes, ze schreeuwen wel heel hard, maar ze zijn wel exotisch. Ook grappig zijn de kleine skinks, mini hagedisjes, die voor je voeten wegschieten. De al eerder genoemde blue-tongue lizard zien we wel niet zo vaak, en hij ziet er best eng uit met die gekke blauwe tong en dat schubbige lijf, maar okee, hij doet niemand kwaad en het is ook zijn land. Komen we bij de wat minder frisse vrienden, spinnen en kakkerlakken. Kakkerlakken heb je hier in soorten en maten (groot, groter, grootst) en lopen hier vrij rond, vooral met warm weer (dat het nu dus gaat worden). Je kunt het huis laten spuiten met een giftig spulletje en dat houdt hen buiten de deur (maar wel in de tuin). In februari hebben we het huis laten spuiten, maar dat spul is ook maar een beperkte tijd effectief. Wij hebben, geloof ik, de houdbaarheidsdatum inmiddels overschreden, want gisteren is er een in het huis gesignaleerd. Die is door moeders vakkundig om zeep geholpen (met een baksteen). Okee, ze zijn smerig, getsie, we willen ze beslist niet in ons huis zien, maar ze zijn niet dodelijk. Nog minder gezellig dan de kakkerlakken zijn de spinnen. Er zijn hier heel veel soorten spinnen, de meesten geheel onschuldig, maar er zijn er twee die niet zo onschuldig, en dodelijk, zijn. Dat zijn de Redback en de Sydney Funnelweb. De eerste komt in heel Australie voor, de tweede alleen in Sydney en met name in onze achtertuin. Althans, dat denk ik. Er zitten enge holletjes in de tuin, waar ze in zitten. Hank heeft er vorige week 's avonds met een zaklamp in geschenen en er zaten bewegende zwarte pootjes. Ieeeehhh. Van de week hing er een hele enge grote zwarte, die verdacht veel op een funnelweb leek, in het hek naast het trapje naar de tuin toe. Na heel veel gegoogle denk ik niet dat het een funnelweb is, maar "slechts" een black house spider. Maar ook daarvan is de beet "zeerlijk pijnlijk, en waarvoor medisch advies noodzakelijk is". Ik denk dat de meneer van de Pest Control maar weer eens langs moet komen. Wil er nog iemand komen logeren?

Nieuw bezoek, nieuwe dierentuin

Zijn we vorige vorige week met opa Eep naar de Western Plains Zoo in Dubbo geweest, nu hebben we Mattijs Sibbing sinds donderdag op bezoek en zijn we naar Taronga Zoo geweest. Wonen we hier al acht maanden en waren we nog niet eens in de mooiste dierentuin van Australie geweest (ja okee, tien jaar geleden toen we aan het backpacken waren, maar dat telt niet). Het ligt hoog gelegen (loopt schuin naar beneden af) met prachtige uitzichten op de Sydney Harbour incl. Opera House en Harbour Bridge. We hebben er de hele dag rondgestruind. We kwamen er weer echte Nederlandse toeristen met de onmiskenbare afritsbroeken tegen. Zie je zo'n broek lopen (unisex, liefst twee keer afritsbaar, bij de knie en op de kuiten), tien tegen een dat het een Nederlander is (9 keer een Nederlander, die andere een Duitser). Echt ANWB (en NCRV) zullen we maar zeggen.........

Nippers

Thijmen en Chiel zijn sinds vandaag echte Nippers. Dat is, kort gezegd, de kinderafdeling van een Surf Life
Saving Club (SLSC). De lifesavers zijn de bekende Australische beachguards in de rood-gele pakjes. Het hele lifesaving gebeuren vindt vnl. plaats in verenigingsverband. Ieder strand heeft zijn eigen SLSC. Onze club heet Long Reef. Iedere club heeft ook weer zijn eigen pakje en, heel belangrijk, zijn eigen cap. (Ik moet stiekem toegeven dat de jongens bij Long Reef terecht zijn gekomen omdat mama dat de leukste pakjes en caps vond. Achteraf hoorden we pas dat dit ook een heel veilig strand voor de kleine nippertjes was....). Bij de Nippers raken de kinderen vertrouwd met het strand, de branding en uiteindelijk de zee. In de groepen van Thijmen en Chiel zijn dat alleen nog maar spelletjes op het strand en in de branding, maar in de oudere leeftijdsgroepen gaan ze echt met boards de zee op. Vandaag waren we er dus voor het eerst. Thijmen vond het allemaal prachtig, en ook al was hij niet altijd de snelste, hij dook overal dolenthousiast op af (kopje onder in de golven). Chiel zou Chiel niet zijn als hij niet eerst de kat uit de boom zou moeten kijken. Hij kwam wat aarzelend op gang, maar deed het uiteindelijk hartstikke goed. Vooral het touwtrekken vonden de heren erg leuk. Ook leuk voor de vaders...

Grotten en dierentuin

Vandaag hebben we opa voorlopig uitgezwaaid. Hij voegt zich bij het reisgezelschap en zal de komende drie weken door Australie toeren. Een voorproefje heeft hij de afgelopen paar dagen al gehad. De Jenolan Caves waren erg mooi, en jazeker, veel stalagtieten en stalagmieten. 's Avonds gegeten (en gelogeerd) in het Jenolan Caves House. Zo'n groot ouderwets restaurant met rood pluchen stoelen, draperieen langs de ramen en wit damast (? waarschijnlijk niet, eerder gewoon katoen ofzo, maar damast klinkt gewoon beter en okee in de verte, en op de foto ziet het er wel een beetje zo uit) op de tafel. Chiel vond het helemaal geweldig. Hij was helemaal "op sjiek" en zo gedroeg hij zich ook. Zelf bestellen bij de ober, keurig met mes en vork eten, en vooral heel deftig kijken en kauwen. De volgende dag reden we door naar Dubbo. We hadden een prachtige locatie om te overnachten. Een huis in de heuvels, met wijngaard voor de deur en af en toe hopte er een heuse kangoeroe langs. Australischer kan het niet. De Western Plains Zoo viel een beetje tegen. We hebben er fietsen gehuurd en dat was zo ongeveer het leukste. Omdat het tamelijk groot is en alle dieren ver van elkaar af gelegen zijn, kun je het fietsen (= leuk), je kunt het wandelen (= ook leuk, maar veel lopen), je kunt een golfkarretje huren (= ook wel grappig) of je kunt er met je eigen auto doorheen rijden en parkeren op de speciaal aangelegde parkeerplaatsen bij ieder dier (= stom, want je moet steeds uitkijken voor auto's die langsrijden, de geparkeerde auto's blokkeren het uitzicht op de beestjes, en het is gewoon hyperlui om overal langs te tuffen en bij elke olifant, giraffe of nijlpaard in- en uit te stappen). 's Avonds hadden we onze eigen beestjes lekker op de BBQ. Glaasje wijn erbij, kijken naar de sterretjes (waar o waar zit dat Zuiderkruis??) en weer even bijpraten met opa.

Opa Eep is gearriveerd

Woensdagavond landde opa Eep in Sydney. Hij heeft een prima reis gehad en heeft (tot nu toe) helemaal geen last van een jet lag. De kinderen vinden het helemaal geweldig dat opa er is. Brechje keek eerst een beetje raar en loerde af en toe stiekem als opa even niet keek("wie is die man? hij komt me wel bekend voor"). Maar sinds gisteren roept ze opa de hele dag door. Thijmen was erg blij met zijn officiele Nederlands elftal voetbal tenue. Ik was erg blij met de "blaadjes" (dwz de Living, de JAN e.d.).

Het is hier momenteel erg mooi weer. Inmiddels kunnen we weer in het zwembad plonzen en zijn we vandaag ook maar even naar het strand bij Dee Why geweest. Opa blijft nog tot volgende week vrijdag bij ons, daarna sluit hij zich aan bij het reisgezelschap van De Boer en Wendel. Hij gaat heel Australie in drie weken zien (Sydney, Melbourne incl. Great Ocean Road, met de Ghan (=trein) naar Alice Springs, Kings Canyon en Ayers Rock, daarna door naar Darwin en Kakadu, daarna naar Cairns en Port Douglas, incl. Great Barrier Reef). Daarna komt hij weer twee weken bij ons. Wij houden opa ook wel bezig; komende week gaan we met z'n allen naar Dubbo, naar de Western Plains Zoo (een enorme dierentuin waar je doorheen kunt fietsen) zo'n 6 uur rijden vanaf Sydney. Maar eerst gaan we naar de Jenolan Caves in de Blue Mountains. Dat zijn druipsteengrotten, jaaaaah met de stalagmieten en de stalagtieten, dat wordt weer lachen..........

Jong en hip - deel II

Gisteren heb ik eindelijk een glimp van jong en hip Sydney opgevangen. Ik ben met Laura (die duidelijk wel in de categorie Jong en Hip valt) mee geweest naar twee leuke wijken in Sydney, nl. Paddington en Surry Hills. Daar zitten allerlei leuke kledingwinkeltjes en restaurantjes. Op de foto hiernaast (bron: www.dkimages.com om het maar even auteursrechtelijk af te dekken) staan de typische huizen in Paddington, met van die mooie gekrulde Victoriaanse gietijzeren balkons. Ik ben gisteren de hele dag in allemaal leuke winkels geweest. Urenlang tussen oorbellen, kettingen en tassen gesnuffeld en allerlei ultrahippe kleding aangepast (maar uiteindelijk alleen maar een heel simpel t-shirtje gekocht). Laura wist allerlei leuke adresjes. Een heel leuk terrasje ergens achter in de tuin van een bloemenwinkel, waar je organische sapjes kon drinken. Biertjes gedronken in de Fringe Bar en daarna lekker italiaans gegeten in een superleuk restaurant (waar ik de naam van ben vergeten). Heb dus een heerlijk (jong en hip) dagje gehad. Vandaag ben ik weer gewoon mama.

Nieuw huisdier

Afgelopen zondag wilde ik even snel iets uit de auto halen toen ik (vlakbij mijn voet) op ons tuinpad opeens een kop met een lang schubbig lijf zag liggen. Whoeps. Dan sta je wel even heel snel stil. Gelukkig was het geen enge slang, maar gewoon een heel aardige blue-tongue lizard. Ik herkende hem doordat ik in de vorige schoolvakantie met de kinderen naar de Lzay Lizards show in het Visitors Centre in Bobbin Head was geweest. Deze lizards komen veel in suburban tuinen voor en eten slakken. Heel nuttige beestjes dus. Het schijnt dat bijna iedere tuin op de North Shore zijn eigen blue-tongue heeft. Hebben wij ook eindelijk een huisdier.

Ozzie food

Thijmen had gisteren op school een "Green and Gold Day". Op school hebben ze het deze term nl. over Australie. De kinderen moesten dus in het geel en groen naar school komen. Nu hadden wij helemaal niks geen geel in de kast, dus ben ik woensdagmiddag nog snel even langs de K-Mart gegaan om een geel shirtje te halen. Daar hing voor maar 15 dollar een prachtig geel en groen "Wallabies"shirt (de Wallabies is het nationale rugby team, die nu voor de World Cup aan het spelen zijn ergens in Frankrijk, geloof ik). Thijmen helemaal blij, ook al had hij geen flauw idee wie de Wallabies nu eigenlijk zijn. Op school was er ook een Magic Possum Picnic een echte Australische lunch voor de kinderen. Moeders had het weer eens helemaal verkeerd begrepen, want die dacht dat het ook voor de ouders was. Niet dus.... Maar goed, ik kon wel even stiekem meekijken wat het echte Australische eten tijdens de lunch was. Watermeloen, vegemite sandwiches (daarover later meer), lamingtons (een zoet cakeje met chocolade en kokos eroverheen), meat pies en sausage rolls en pavlovas (schuimgebak) en een fruit popper om te drinken (gewoon pakjes sap die toevallig Popper heten). Heerlijk allemaal. Ik zag Thijmen voornamelijk de lamingtons naar binnen schuiven.
Inmiddels zijn wij ook al helemaal "into" Australisch eten. Ik heb sinds kort een heel leuk kookboek, Australian Family Favourites, en daar probeer ik het een en ander uit te koken. Lukt best aardig moet ik zeggen. Risotto met gecarameliseerde pompoen bijvoorbeeld.......... Wie had het ooit gedacht dat ik nog eens aan het koken zou slaan? Uit de kast heb ik e.e.a. op het aanrecht gelegd en een foto genomen van onze family favourites. Ik ben bijvoorbeeld helemaal verslaafd aan de Sakata rijstcrackertjes. Hele dunne crackertjes die je in 1 hap weghapt (en zo dus met gemak in je eentje een heel pak opeet). De TimTam chocoladekoekjes zijn ook een absolute must. De kinderen vinden de Popper pakjes sap in de Appel Mango smaak heel erg lekker. Chiel en Brechje zijn erg fan van de Snakes, lange slangensnoepjes. Papa en mama zijn erg fan van de Australische wijnen. Op de foto rode wijn van "Annie's Lane" (speciaal voor opa Eep) die altijd goed smaakt. We proberen veel wijnen uit maar vergeten dan altijd weer welke ook alweer lekker was en welke niet. Ook op de foto de eerder genoemde Vegemite, een zoute zwarte smurrie waar de Australiers dol op zijn. Bij ons vindt niemand het te (vr)eten, maar komen er vriendjes van de jongens spelen tijdens lunchtijd, dan willen die altijd wel een vegemite sandwich. Niet op de foto staat de watermeloen. Die is bij ons niet aan te slepen. Vooral Thijmen (!!) vindt het heerlijk, en gaat er meestal wel een flinke slice mee naar school. Wie had dat ooit gedacht.....

Hawkesbury River

Tijdens het APEC weekend hebben we op vrijdag met onze nieuwe auto (een boy toy volgens onze buurvrouw) een toertje gemaakt richting de Hawkesbury River (de rivier die ook centraal staat in het boek van Kate Grenville The Secret River, erg mooi, heb ik in 1 ruk uitgelezen). Mooi ritje en een leuke stop in het Koala Park in West Pennant Hills. Met de ferry bij Wisema's Ferry de rivier over en daarna doorgereden naar St. Albans. Een gehuchtje met 1 (eeuwen-)oude kroeg. Jammer alleen dat het de hele dag (wederom) regende.

Jong en hip

Vandaag ben ik aan het spijbelen. Op woensdag heb ik doorgaans mijn cursus Australian History, maar vandaag laat ik het er even bij zitten. Ten eerste is de hele stad hermetisch afgesloten vanwege het bezoek van Big Brother Bush in het kader van APEC (en laat ik nu helemaal geen zin hebben om die op straat tegen het lijf te lopen...), ten tweede voel ik mij niet helemaal fit (ook een hele goede reden!!!!) en als laatste, en wellicht de meest doorslaggevende, heb ik even geen zin in bejaarden. Leuk hoor die cursus, bijzonder interessant, maar.... ik ben veruit de jongste tussen allemaal 75- plussers. Hele aardige mensen, daar niet van, maar vandaag heb ik even geen zin in ze. Daar komt bij dat ik vorige week naar een literary lunch ging en ik daar ook louter (een uitzondering en Iris daargelaten) bejaarden zag, inclusief de spreker (en schrijver van het boek dat besproken werd). Toen ging ik op donderdag maar eens naar de gym, maar op dat tijdstip was er alleen een Nice and Easy class, en ja hoor, alleen maar dames van boven de zestig. Veel rondlopen, met armen zwaaien en kniebuigingen maken. Alsof ik in een aflevering van "Nederland staat op" zat. Ik heb het gevoel dat ik Sydney van een kant zie die ik niet helemaal in gedachten had. Kortom, ik ga de komende weken alleen nog maar "jonge"en "hippe" dingen doen. Wat, dat weet ik nog niet. Misschien ga ik maar eens op stap met de roze prinses. Dat is in ieder geval "jong". "Hip", daar kun je over discussieren. Gisteren kreeg zij van Sue een oude prinsessen jurk van haar dochter. Volledig over the top, maar je kon mini Paris Hilton niet blijer maken.

Sydney Swans

Vandaag (zondag) hebben we weer een echte Australische ervaring opgedaan. We zijn met ouders van een vriendje van Chiel naar een wedstrijd van de Sydney Swans geweest, oftewel Australian Rules Football. Het lijkt op rugby, maar dan weer anders (hoor, hier spreekt een absolute niet-kenner). Ze hebben ook andere shirtjes aan, van die hemdjes in plaats van shirtjes met een kraagje (dat is voor mij het belangrijkste verschil, maar dat is hier vloeken in de kerk natuurlijk). In elk geval rennen er heel wat hele grote gespierde mannen heen en weer. Altijd leuk om naar te kijken. Nog leuker om naar te kijken waren mijn eigen mannen. Thijmen vond het prachtig en zat helemaal in de wedstrijd (hij snapt er meer van dan ik). Luid joelend en zwaaiend met zijn Swannies vlag zat hij op de tribune en hield de score nauwkeurig in de gaten. Gelukkig wonnen de Swans met gemak van de Hawks uit Melbourne. We hadden wel een beetje obstructed view (m.a.w, we zaten gewoon tegen een stuk van het dak aan te kijken) maar dat mocht de pret niet drukken. Brechje en Hugo (van dezelfde leeftijd) hielden het prima vol.
Weer wat geleerd vandaag: in het algemeen zie je hier in het weekend Australiers met enorme tassen, koelboxen en weet ik waar al niet meer eten in vervoerd kan worden, overal BBQ'en en picnicken. Ze nemen overal altijd wel eten (morning tea, lunch, afternoon tea, whatever) mee naar toe. Wij dachten vanochtend dus ook maar wat mee te nemen en hadden een flinke tas met allerlei lekkers ingepakt. Komen we bij het stadion aan, maar niemand die iets bij zich heeft. Hooguit een klein rugtasje met een flesje water. Gegeneerd hebben we al ons eten maar in de auto gelaten en een paar broodjes en wat te drinken voor de kinderen mee genomen. Oeps..

Verschillen

Af en toe heb je van die grappige verschillen tussen Nederlanders en Australiers die wel eens helemaal verkeerd kunnen uitpakken. Het volgende bijvoorbeeld. Ik heb twee Australische gezinnen uitgenodigd om bij ons op een zaterdag met z'n allen pannenkoeken te komen eten. Een van die twee families heeft zelf twee jaar in Nederland gewoond, dus die weten wel dat ik daar zaterdagMIDDAG mee bedoel. Maar toen ik met de andere moeder van de week ging koffie drinken, had zij het over "when we're gonna have breakfast". Breakfast? Hoezo breakfast? Want ja, Australiers eten natuurlijk pannenkoeken bij het ontbijt. Bijna had ik dus een gezin met drie kinderen op zaterdagochtend om acht uur op de stoep gehad. Zij vond het op haar beurt weer heel gek dat wij pannenkoeken "for dinner" aten.
Nog een leuk verschil is het praatje met de cassiere bij de supermarkt. In Nederland is het toch niet echt gebruikelijk om een gezellig kletspraatje met de kassamevrouw bij de Albert Heijn te maken. Ja, misschien over het weer, maar that's it. Hier wordt me regelmatig gevraagd hoe mijn dag was, wat ik heb gedaan, wat ik nog ga doen, waar de "little lad" naar school gaat etc. In het begin dacht ik: "pardon? wat wil je van me?", maar ben er langzamerhand achter gekomen dat het maken van gezellige praatjes met de kassameneer of mevrouw heel gebruikelijk (en natuurlijk leuk) is (tenzij je enorme haast hebt). Wel kijk ik af en toe er nog steeds vreemd van op. Vorige week had ik een nieuw bloesje gekocht, en werd me bij het afrekenen gevraagd of ik het morgen aan ging doen. Ik dacht dat ik het niet goed hoorde. Wel dus. Maar mijn eerste, Nederlandse, gedachte is dan: "wat gaat jou dat aan?". Maar goed, ik heb uiteindelijk wat beleefds teruggemompeld. Ik een beetje van mijn stuk door zoveel nieuwsgierigheid, en de verkoopster, op haar beurt van haar stuk gebracht, door mijn rare warrige reactie.
Ook op de "How are you's" heb ik nog steeds geen passend en snel antwoord. "Fine, thank you" is altijd prima, maar dan vraag ik me weer af wanneer je dan de tegenvraag moet stellen ("and yourself?") . Ook heb ik begrepen dat het antwoord "good" eigenlijk niet okee is. Het is nl. aan de ander om uit te maken of jij "good"bent of niet. Beter is dan om te zeggen "I'm well, thank you". Maar dan is het weer net of je net ziek bent geweest. Kortom, zelfs gewoon hallo zeggen is nog best lastig.
Nog een leuke: als je in Nederland een ruimte binnenkomt waar al een groep mensen zit, is het normaal om in het algemeen "goedemorgen/middag/avond"of "hallo"te zeggen. Je krijgt dan altijd wel respons. Hier vinden ze het raar als je zomaar hallo tegen iedereen zegt. Niemand reageert dan. Als je vervolgens naast iemand gaat zitten en 1 op 1 "hello, how are you?"zegt, is het goed en krijg je wel een antwoord (en een gezellig gesprekje). Ik dacht eerst dat het aan mij lag, maar meerdere mensen (Nederlanders) hebben zoiets dergelijks meegemaakt en volgens een Australische vriendin is het inderdaad zo.
Kortom, "culturele" verschillen zijn soms heel voor de hand liggend maar soms ook heel subtiel, en kunnen erg veel verschil uitmaken.

Chiel's Monsterparty

Vandaag hebben we Chiel zijn vijfde verjaardag gevierd met een "Monsterparty". Hij had van te voren al heel precies bedacht hoe hij het wilde hebben. Hij wilde monstermaskers maken (ook leuk voor de meisjes die hij had uitgenodigd), en daarna met monster maskers op, een monsterdisco doen (met Nederlandse discomuziek a la "Toeter op mijn waterscooter"). En, oh ja, of papa en mama de succes poppenkast van vorig jaar nog een keer wilden doen, maar dan in het Engels. Kortom, ik hoefde niet veel meer te bedenken, alleen maar in te kopen en te organiseren. Dit alles niet zonder de nodige verjaardagstress natuurlijk. We hadden uiteindelijk 14 kinderen rondrennen. Het begon al leuk. De een sloeg de ander een bloedlip, Chiel scheurde een nagel tot bloedens toe in, weer een ander viel ongelukkig op zijn hand, en we hadden er een die eigenlijk om alles moest huilen en telkens onder een struik kroop. Oh help. Gelukkig had ik de hulp van Sue, een moeder van school, die zelf twee jaar in Nederland heeft gewoond. Het oerhollandse zaklopen en de grabbelton (lucky dip) waren een succes. Alle tranen waren gelukkig over. Ook de eveneens ouderwets Nederlandse poppenkast vonden ze prachtig. De monstermaskers waren meer een succes voor de meisjes. Die knutselen toch liever dan jongens en maken er echt iets moois van. Jongens plakken er snel een paar stickers op en klaar is kees. Daarna was het tijd voor de "disco". Lekker gek doen en op de banken springen (mmmmm, voor deze keer dan, maar morgen mag het niet meer), musical statues, limbodansen en kiddaerobics. Allemaal prima om je energie kwijt te raken. Als laatste de screaming competition, even oren dicht en daarna heb je geen kind meer aan ze. We hebben het feestje afgesloten met het rondgooien van alle papiersnippers uit de grabbelton (waar mama avonden voor heeft zitten scheuren). Kortom, het was een prima feest, en na afloop had mama dringend behoefte aan een glaasje wijn (of de hele fles......)

Sport en spel

Ooooh, wat is hij trots, onze "Player of the Week".......
Eigenlijk was hij het al vorige week, maar toen waren we vergeten een foto te maken. Dan maar gewoon bij ons in de tuin net voordat we naar het voetbalveld vertrokken en hij de mooie glimmende trofee weer in moest leveren.
Zaterdagochtend vertrekken wij meestal met z'n allen naar het voetbalveld. Het is altijd heel gezellig met alle ouders langs het veld. Er staat een karretje met lekkere koffie en natuurlijk, heel Australisch, een BBQ waar eitjes en spek worden gebakken. Je wordt hier trouwens als ouder langs het veld niet geacht om te juichen of aan te moedigen. Als er een doelpunt wordt gemaakt, mag er bescheiden gejuicht worden. Maar als een ouder coach is van een groepje enthousiast rondrennende kabouters (zijnde 6 jaar en jonger), dan mag er streng (!) worden opgetreden en wel met luide stem worden geroepen. Verschil moet er zijn.....
Wat betreft de sportieve prestaties van de kinderen; niet onvermeld mag blijven dat, volgens de mevrouw van de zwemschool, we een zwemtalentje in de familie hebben. Wel kreeg ik een niet geheel logische uitleg daarbij, nl. dat Chiel fysiek erg goed en sterk is, maar mentaal nog erg jong en "er nog niet aan toe". Dat het daarom lijkt dat hij niet zoveel vorderingen maakt, maar ondertussen is het wel duidelijk dat hij een erg goede zwemmer gaat worden (alleen kun je nog niet zien???). Is het nog te volgen? Voor mij niet, maar als zij het zegt geloof ik het onmiddellijk en zie ik de nieuwe vdH en Olympisch goud in 2022 al voor me.
Onze jongste spruit probeer ik nu alvast om te toveren in een echte ballerina. Ik moet zeggen, dat lukt me aardig. Veel roze jurkjes en zwierrokjes, balletschoentjes, vindt ze allemaal prachtig. Vandaag was het "Zwanenmeer"op televisie en daar heeft ze heel aandachtig naar gekeken en zelfs meegedanst. Je kunt niet jong genoeg beginnen......

Weekend

Afgelopen weekend naar West Head geweest.

Lizards and Bears

Afgelopen week hebben we, in het kader van de schoolvakantie, allemaal leuke dingen gedaan. Woensdag naar een theater in de buurt geweest en een voorstelling over "Alladins Tales" gezien. Donderdag zijn we naar Kalkari Visitors Centre in Bobbin Head geweest. Speciaal voor kinderen was er "Lazy Lizards". Er waren echte hagedissen die je vast mocht houden en aaien, en, als klap op de vuurpijl, ook nog een echte slang die je om je nek mocht. Dat was een beetje te eng voor de jongens, maar ze hebben de slang wel geaaid. Zelfs Brechje wilde de slang aaien. Daarna was er een treasure hunt in het bos, waar ze allemaal een papieren lizard moesten vinden. Weer binnen moest de lizard worden gekleurd en voorzien van een naam. Daarna werd er nog een prachtig verhaal voorgelezen over, natuurlijk, een lizard. Was allemaal hartstikke leuk en leerzaam.

Vandaag zijn de jongens en ik naar de kindervoorstelling Dougal the Garbage Dump Bear in het Opera House geweest. Een echt orkest met dirigent, die zelf ook zong en gitaar speelde, en een zanger die allerlei liedjes over Dougal de beer zong. Ik weet niet wat de jongens er allemaal van hebben begrepen, want het hele verhaal werd gezongen met veel krullen en uithalen. Thijmen kende het verhaal al wel vanuit een boek van school. Na afloop gingen de orkestleden met muziekinstrument door het publiek lopen zodat de kinderen het van dichtbij konden zien en horen. Kortom, ook weer leuk en leerzaam. Leuk was het ook dat, toen we met Hank gingen lunchen, we daar de dirigent weer tegenkwamen. Chiel heeft hem ongegeneerd aan zitten gapen, achterstevoren op zijn stoel (..is dat hem, mama?..).