Dierenliedjes

Wij hebben een CD van Don Spencer, een wat oudere man die kinderliedjes zingt. Hij zingt met name over Australie en Australische dieren. Australiers kennen hem vooral uit hun jeugd. Ik weet niet hoe oud Don is, maar iedereen kent hem van vroeger, en de meesten geven er dan een soort van zucht bij. Een soort Ronnie Tober dus, daar zucht je ook bij, maar Ronnie is voor bejaarden en Don is voor kinderen. Oubollig of niet, ik vind Don en zijn dierenliedjes wel leuk en we zingen dan ook hard mee in de auto. Soms doen we expres de ramen een beetje open om te laten horen hoe goed we al zijn geintegreerd in de Australische maatschappij. Vooral als er weer zo'n auto voor ons rijdt met zo'n enge bumpersticker met de tekst "Australia, love it or leave it". Om maar even duidelijk maken dat wij vooral voor de eerste optie gaan. Aan de tweede optie willen we nog maar niet al te veel denken.

Maar goed, terug naar Don en zijn dierenliedjes. Hier een leuke over het grote misverstand betreffende de koala:

Please don't call me a koala bear,

cause I'm not a bear at all.

Please me don't call me a koala bear,

it's driving me up the wall.

If your name was Tom,

and everyone called you Dick,

perhaps you would understand why I'm sick sick sick.

I'm simply a koala,

and I want the name to stick,

I'm a koala!

Bledisloe Cup

Hank en Chiel komen net terug van de rugby wedstrijd Australie - Nieuw Zeeland, oftewel de Wallabies tegen de All Blacks.

Dit kan weer afgevinkt worden op het lijstje "typisch Australische ervaringen".

Stadskind

Ze had er nog wel speciaal haar " farm-broek" voor aangedaan, maar het mocht niet baten. Monsters waren het, en ze stonken ook nog......

Wie van de drie?

Gisteravond hadden we weer het jaarlijkse fundraiser gala bal van onze school. Het thema was deze keer "Hollywood" en velen hadden enorm veel moeite gedaan om zich als een Hollywood personage te verkleden. Ondanks sterke concurrentie won Hank, alias Austin Powers, de prijs voor Best Dressed Male.

Voor alle duidelijkheid; Hank is de middelste van de drie Austins.

Sunrise over Sydney

Wij wonen nu bijna een maand in ons nieuwe huis en we zijn er erg blij mee. Naast het feit dat het een heel comfortabel huis is (met verwarming!!) zijn we het meest blij met het uitzicht. We kijken uit over een national park (nou ja in de verte over de boomtoppen dan, maar het gaat om het idee). Iedere dag is het weer een ander plaatje. Op zonnige dagen zie je een strakblauwe lucht met een groene streep. Soms vliegt er zelfs een arend in de lucht. Op regenachtige dagen is het grijs, blauw en groen in allerlei gradaties, hangt er nog mist in het dal en lijkt het net een Japans prentje. Iedere dag hebben we weer een ander schilderijtje. Maar het allermooiste is de zonsopgang. Blijkbaar staat ons op het oosten gericht want iedere ochtend komt de zon recht voor ons huis op. Ik doe zelfs de gordijnen van de slaapkamer niet meer dicht omdat wakker worden met de eerste zonnestralen werkelijk geweldig is. Je dag kan niet meer stuk.

Bulaaaaaahhh

Bula is "hallo"in het Fijiaans, en dat hebben we de afgelopen week heel vaak geroepen naar alle vriendelijke mensen op Fiji.

Fiji is maar drie en half uur vliegen vanaf Sydney en super om een weekje te relaxen. We hebben genoten van de palmbomen met kokosnoten, witte stranden en azuurblauwe zee. Eindeloos gezwommen, gesnorkeld, boekjes gelezen, en gewoon lekker uitgerust. Na (weer) een verhuizing en de swine flu was dit even heel erg lekker bijkomen.