Het goede leven

Als je je hele leven al een mager scharminkel bent geweest dan ben je blij als er eindelijk eens wat vet op je botten komt. Ja het klinkt raar, maar zo is het. Minzame blikken van wat vollere dames die je nooit geloven als je zegt dat je niet op een dieet bent of als je niet van sport houdt. Want als je dun bent heb je ofwel anorexia of je bent een sportfanaat. Ik ben dat geen van beiden. Ik houd erg van eten en drinken en vooral niet van bewegen of moe worden. Maar dat is in de ogen van velen ongeloofwaardig. Daar helpt geen uitleggen aan dat je hele familie vroeger ook scharminkels waren, dat je een zoon hebt met dezelfde lichaamsbouw, dat je gewoon zo geboooooren wordt. Nee, je blijft verdacht.
Na drie kinderen begon er bij mij wat vet te blijven hangen. Ik vond het eigenlijk wel leuk. Eindelijk was ik ook eens te dik. Een bubbelbuikje, heupen die niet meer zo raar uitstaken als je plat op het strand lag, en die vleugels op m’n rug leken opeens ook niet meer alsof ik zo kon wegvliegen. Zelfs de spaghetti-armpjes zagen er tamelijk normaal uit in een blote jurk. Deze body-change begon toen we hier in Australie kwamen wonen. Ja, het leven is hier goed. Heel goed zelfs. Ik hoef hier niet meer te fietsen (met drie kinderen in een bakfiets tegen de Amerfoortse berg op), maar kan lekker alles met de auto doen. Heerlijk, ik tuf overal naar toe. Daarnaast is het eten hier heel lekker. Overal. Of het nu Aziatische, Indiase, Italiaanse, Franse, of Australische gerechten zijn, ze zeggen allemaal “eet mij, eet mij”!!. Sinds ik uit mijn Australian Family Favourites kookboek kook gaat eigenlijk overal wel een scheut room in, of suiker, of bak ik cupcakes met icing of chocola erop. Maar dat is nog niet het ergste. De ware “boos”doener is de Australische wijn. Ik houd wel van een drankje en ik voel me hier als een kind in een snoepwinkel. Overal lachen de heerlijkste flessen mij tegemoet. Drink mij, drink mij!!! De kwaliteit van de wijnen is hier gemiddeld gewoon heel goed. Ik heb hier nog nooit een vieze wijn geproefd (in tegenstelling tot de Chateau Migraines onder de franse wijnen), en ik doe echt mijn best om er eentje te vinden. Maar het lukt niet. Een vakantie is voor mij geen vakantie zonder dat er een winery is bezocht. Gelukkig zijn er daar heel veel van. Ik kijk ’s middags stiekem op de klok of het al half zes is, want dan mag ik een glaasje wijn bij het koken. Of gewoon zomaar champagne drinken zonder dat er iets te vieren valt. Ohohoooooooh, de pleasures van Australie toch. Yummy, yummy, tummy. Ja, de tummy. Dat is na ruim twee jaar Australische goedheid inmiddels geen gezellig bubbelbuikje meer, dat is vijf maanden zwanger. Voor de buitenwereld kan die nog in toom gehouden worden met “A Girl’s Best Friend” (helaas geen diamant, maar een loeistrakke elastieke gevechsuitrusting waarbij je alleen maar rechtop kan staan), maar voor de girl zelf is er geen ontkennen meer aan. Als ik het kogelvrije harnas niet aan heb gaan de blikken nadrukkelijk richting buik. Ook minzaam trouwens. Okee, ik heb het begrepen, ik moet bewegen. Vanochtend heb ik goed mijn best gedaan in de gym. En omdat ik zo goed mijn best had gedaan mocht ik thuis een lekkere TimTam (eentje maar??). Oh Australia, you're too good to me……

Eco-warrior

Onze tweede zoon is een leergierig en nieuwsgierig baasje die nogal intensief kan opgaan in de onderwerpen die op school worden behandeld. Zo was hij een tijdje volledig in de Heere, was een poosje helemaal “ into" de Aboriginal cultuur, heeft wekenlang slakken in emmers verzameld, was vorige term gegrepen door de groene vingers in de tuin en nu is hij een Eco-warrior geworden. Een ware strijder tegen de vervuiling. Niks mis mee, zou je zo denken. Goed om kinderen al jong te leren dat het afval gescheiden moet worden, dat je de lampen overal in huis uit moet doen, en dat je niet te lang onder de douche moet staan. Allemaal heel goed en we juichen het dan ook zeker toe. Nu is onze kleine man nogal intensief met vanalles en een echte controleur. Wij noemen hem dan ook vaak Constable Chiel want hij houdt altijd goed in de gaten of De Regels niet overtreden worden. Maar omdat hij nu een Eco-warrior is heeft hij een dubbele taak. Allereerst geeft hij dagelijks college, onder andere over het verschil tussen re-usen en re-cyclen. En als het publiek even niet luistert gaat de professor gewoon harder praten. Nauwlettend wordt moederlief in de gaten gehouden of ze niet te lang de kraan aan laat staan met tanden poetsen, of ze wel de flessen in de juiste flessenbak doet, hoe vaak ze de droger gebruikt, of ze wel op 40 graden wast en of er niet een papiertje dat voor de papierbak bestemd is in de vuilnisbak verdwijnt. Regelmatig wordt die laatste bak dan ook op fouten van mama gecontroleerd. Vermanend wordt ik dan door de Constable toegesproken; Mamaaaa, je bent aan het wasten!!! En ja, wat doe je dan als er inderdaad een ernstige Eco-fout is gemaakt? Dan herstel je die, met als gevolg dat ik van tijd tot tijd sledderige papiertjes uit de vuilnisbak vis, dat ik met een opdraaizaklamp ’s avonds door het huis ga, natte was over van die zielige rekjes heb hangen en bij de Woolies niet meer durf te vragen of de salmonellakip in een extra plastic zakje mag. Ik heb inmiddels bij bovengenoemde supermarkt al een enorme hoeveelheid groene Eco boodschappentassen gekocht omdat ik niet meer met plastic thuis durf te komen (en dat die groene krengen altijd thuis zijn blijven liggen als ik bij de kassa sta dat ik dan maar weer een nieuwe koop). We hebben er nu zoveel dat we geen verhuisdozen meer nodig hebben voor onze volgende verhuizing (over drie weken, maar dat is weer een ander verhaal). Al deze goedbedoelde en zeer educatieve eco-talk geeft hopelijk de volgende generatie een eco-boost maar voor GenX , Y en Z en ouder is het echter een druppel op de gloeiende Australische eco-plaat. Er wordt hier verschrikkelijk veel energie verspild. Er rijden hier heel erg veel auto’s rond en nogal veel van een type dat niet echt zuinig met brandstof is. Ja, dat is natuurlijk overal zo maar hier is ook nog eens de benzine goedkoop, dus je pakt de auto veel gemakkelijker. Ik weet dat even de fiets pakken hier geen optie is, maar ik zie vaak ouders die zo ongeveer tegenover de school wonen de kinderen nog in de carline afzetten. Wij wonen niet ver van een winkelcentrum, prima te lopen, maar ik pak toch vaak de auto. De huizen hier zijn gebouwd voor een warm klimaat, en ja in de zomer is het is ook wel warm, maar de winters zijn toch best behoorlijk fris. Heel veel huizen hebben helemaal geen verwarming. Om het binnen warm te krijgen wordt vaak de airco op warm gezet en staat de hele dag aan. Of elektrische blaaskacheltjes doen het werk. En als je het dan nog niet warm hebt ga je ’s nachts gewoon lekker op je elektrische deken liggen. Het overgrote merendeel van de huizen heeft totaal geen isolatie, geen dubbel glas of iets anders wat helpt om de warmte binnen te houden. Het zijn allemaal maar voorbeelden en ze zijn niet alleen van toepassing op Australie, ook op de rest van de wereld, en ook zeker op mijzelf. Ik doe er net zo hard aan mee. Daarom ben blij dat ik een Eco-warrior in huis heb die mij erop wijst dat ik niet goed bezig ben. Verbeter de wereld, begin bij jezelf. Maar, it's not easy being green.