Ziel

Toen wij onze piano net hadden zei een dierbare collega tegen me dat een "piano de ziel van je huis" is. Het klonk zo poetisch, romantisch en vooral heel erg chique. Schitterend vond ik dat, want ik speel zelf geen noot. De ziel was dus in handen van Hank, die wel kan spelen. In die tijd had mijn lief een speciale voorkeur om "You are always on my mind" van Willy Nelson heel heel vaak te spelen. Hoe romantisch, poetisch en vooral "chique". Hij speelde met name wanneer de kinderen (toen nog babies) gevoed, gebad en naar bed gebracht moesten worden. Na een poosje werd Willy dus de ziel van ons huis en tijdens piekuren was hij, wat mij betreft, niet heel erg welkom. Naarmate de kinderen ouder werden en wij van land naar land verhuisden raakte Willy langzamerhand op de achtergrond. Thijmen werd vanwege de lengte van zijn vingers tot de piano veroordeeld en moest andere stukjes oefenen. En oefenen, en oefenen, en oefenen. De "Indians" hebben wekenlang ons huis bezet vanwege een solo optreden op school. De laatste tijd echter was voor Thijmen de "fun" van het pianospelen er een beetje vanaf. We moesten hem steeds vaker pushen om zijn pianohuiswerk te doen. Hij werd onlangs 10 jaar en voor zijn verjaardag kreeg hij een keyboard cadeau om op die manier het pianospelen meer "fun" te maken. En inderdaad, het werd "fun" met al die leuke geluidjes, muziekjes en voorgeprogrammeerde demootjes. Uren zit hij er nu achter en oefent zijn pianostukjes elke dag met een grappig drumbeatje erbij. Doel bereikt dus. Maar niet alleen Thijmen heeft plezier van de keyboard, ook papa vindt het erg leuk. En echt, elke avond als de kinderen naar bed zijn zit papa met een glunderend gezicht leuke riedeltjes te spelen. De Josti band treedt elke avond op. De ziel in ons huis is tegenwoordig niet meer zo chique, romantisch en poetisch. Maar de ziel heeft wel heel veel "fun". Willy, ik geloof dat ik je mis.....