Mevrouw

Hoewel de meeste Engelsen, zo niet alle, van honden houden, zijn er altijd mensen die een beetje vreemd doen tegen vreemde honden. Zo was ik vandaag aan de wandel met mijn bruine vriend langs de river Thames. Op een bepaald stukje duikt Basil altijd het water in omdat het daar ondiep is (hij kan niet zwemmen). Op dat stukje aangekomen zag ik al een mevrouw druk bezig met haar hond, die een oranje dingetje uit het water moest halen. Basil's aanwezigheid was niet gewenst want ze probeerde hem telkens weg te sturen. De dame in kwestie was van het type "CDA-plattelandsvrouwen", groot, zeer struis, praktisch kortgeknipt grijs haar en gekleed in trui met mouwlous vest van fleece en bergschoenen. Zeg maar Juffrouw Bulstronk uit Roald Dahl's Matilda. Basil voelde zich daar juist door aangetrokken, misschien niet door het mouwloze vest maar wel door het oranje ding waar ze mee stond te zwaaien. Terwijl haar labrador door het water zwom, danste Basil een beetje in het rond aan de waterkant. Niets aan de hand, dacht ik en liep rustig verder. De mevrouw dacht er anders over want ze gebaarde druk dat Basil weg moest. Ze ontstak in grote woede toen Basil het oranje ding te pakken kreeg en er mee vandoor ging (maar ook weer netjes teruggaf). Als een schoolkind werd ik bij haar geroepen en werd mij op zeer nadrukkelijke wijze de les gelezen over mijn ongemanierde hond. Ik wees haar op het feit dat het een publieke honden uitlaatplaats is, maar daar wilde ze niet van horen. Ze had het maar steeds over "people like you" en hun ongemanierde honden tot schreeuwens toe. Ik moest wel even heel erg tot tien tellen, maar kon tenslotte uitbrengen dat ik de conversatie wilde beeindigen en "it was nice meeting you, it is Mr or Mrs...?" Ik heb de reactie niet meer durven aanzien. Basil en ik hebben het op een holletje gezet. Hij luisterde uitstekend.