Blauwe flessen

Omdat het vandaag voor het eerst sinds tijden weer eens een paar uur mooi weer was, vertrokken wij spoorslags naar het strand. Naar Bilgola beach, een leuk strand bij de Northern beaches. Daar werd het weer eens duidelijk dat de Pacific Ocean niet bepaald de Noordzee is. Ten eerste kunnen er sterke stromingen onstaan, waardoor het gevaarlijk is om te zwemmen. Op de meeste (veelbezochte) stranden zijn er daarom ook altijd lifeguards (in de beroemde geel/rode outfits) aanwezig, en mag je alleen tussen de vlaggen zwemmen. Als je onverhoopt toch in zo'n rip (stroming) terechtkomt heeft het weinig zin om er tegenin te gaan zwemmen, je hebt geen schijn van kans. In zo'n geval moet je je hand opsteken en dan komt zo'n brede gebronsde man je redden....... (Die brede gebronsde mannen vind je trouwens alleen op Bondi, hier konden we kiezen uit een korte dikke met een snor of een van middelbare leeftijd met een hangbuik. Hoe die trouwens mensen uit een wilde branding moet redden weet ik ook niet, maar okee hij had een lifesaver pakje aan, dus ik ga er dan maar vanuit dat hij dat dan kan). Tussen al die stromingen door wemelt het in de zeeen rond Australie ook van de enge beesten. Als je Jaws ooit hebt gezien en bedenkt dat de Great white shark, oftewel de meest bloeddorstige haai, hier gewoon rondzwemt dan krijg je wel eens de kriebels als je je grote teen in het water steekt. Bij sommige stranden zijn er daarom ook speciale shark nets aanwezig. Naast haaien heb je in het noorden van Australie, bij Queensland en de Northern Territories, ook nog zoutwaterkrokodillen, Blue-ringed octopussen, box jellyfish en Irukandji kwallen. Allemaal griezels die je bij een persoonlijke ontmoeting niet overleeft. Gelukkig zien we die hier in New South Wales niet, maar we hebben hier wel een andere enge kwal die geregeld de stranden bezoekt, nl de Bluebottle. Een grote groep van deze kwallen had vandaag, net als wij, bedacht om naar Bilgola beach te gaan. Het was per slot van rekening eindelijk weer eens lekker weer. Daarom stonden er al grote borden voor ons klaar om dat te melden. We konden dus niet gaan zwemmen. Nu ga je bij een beet van deze glibber niet direct dood, maar kan het wel uitermate pijnlijk zijn. En omdat ze enorm lange slierten van tentakels hebben is de kans groot dat als je in het water zwemt en je de Bluebottle tegenkomt je op je hele lijf steken oploopt. Dan wordt de pijn vaak omschreven als agony, door Van Dale vertaald als "ondraaglijke pijn, kwelling, foltering." Kortom, geen fijne gast dus. Ook niet als hij dood is, want zelfs dan kunnen de tentakels nog gif afgeven. Daar kwam Chiel dus ook achter. Want Hank en Chiel gingen een stukje wandelen langs de zee en kwamen zo'n kwal tegen. Die ligt daar dood te wezen op het strand en de heren denken hem eens van dichtbij te kunnen bekijken. Komt er net een grote golf aan en die spoelt zo'n lange tentakel langs Chiel zijn been....... Gelukkig viel het allemaal erg mee. De plekjes leken meer op brandnetelbultjes en van agony hebben we niets gemerkt. Bij Chiel dan, mijn hart zit nog steeds in mijn keel.