Verplicht genieten

Onze tijd die we hier in Australie nog hebben is beperkt. Misschien nog een paar maanden, misschien nog wat langer maar dan zit het er waarschijnlijk wel op. Helaas maar het is niet anders. Van veel kanten krijg je dan het goedbedoelde advies: Geniet er maar van.
Ja, genieten gaan we zeker doen. We hebben de afgelopen tweeenhalf jaar al heel wat afgenoten en stoppen daar ook zeker niet mee. Maar er zijn van die dagen dat dat genieten wel eens wat lastiger gaat. Gewoon huiselijke irritatie’tjes die iedereen heeft, daar laat ik het Grote Genieten natuurlijk niet door verpesten.
Ik neem me dan ook voor om gewoon echt te genieten, no matter what happens. Okee, daar gaan we. Genieten jij, en lachen!!
Op een dag zit ik op de bank te genieten van een genietmoment. Kinderen naar school, kopje koffie, choc chip koekje erbij en een beetje door mijn favoriete tijdschrift bladeren. Heerlijk, dit is pas genieten. Valt mijn oog op stukjes popcorn tussen de kussens van de bank. Wanneer hebben we voor het laatst popcorn gegeten? Twee weken geleden? Waarom ligt dat daar dan nog? Hoho, we zijn aan het genieten. Ik pak zo de stofzuiger wel even. Nu eerst even genieten van mijn genietmoment. Hoor de kookaburra's eens lachen buiten in de bomen. Mijn favoriete Australische geluid, wat een genietmoment. Ik loop even de tuin in om het genietmoment kracht bij te zetten in de heerlijke warme Australische zon, maar struikel over een paar roze plastic Barbiehakken die nog in de tuin rondslingeren. De bontjes op de voorkant van de slippertjes zijn droevig natgeregend. Daarnaast zie ik dat de bandicoot weer flink is bezig geweest om gaten te graven in het gras. Alle voetballen die we hebben liggen nat en halfzacht her en der. Waarom staat de afvalcontainer midden op het gras? En hee, iemand heeft een zakje met hondenpoep in onze net geleegde kliko gedropt. O nee, da’s waar ook we waren aan het genieten. Even concentreren en we gaan weer terug naar het genietmoment. Genieten van mijn heerlijke kinderen bijvoorbeeld. Schatjes zijn, met hun blonde koppies. Mijn zoon komt vrolijk (dat is hij altijd, dat is pas echt genieten) terug van een playdate en vertelt dat hij het enorm naar zijn zin heeft gehad. Fijn denk ik nog, een genietmoment. “Maar” voegt hij er aan toe, “het was daar nogal een rommel, nog erger dan hier”. Mmmmmm, genieten? Even concentreren op de anderen. Dochter, die zo leuk kan balletten, heeft besloten om papier te gaan knippen. Prima, dat is goed voor de fijne motoriek. Kan ze later mooi schrijven. Even later heeft ze de inschrijvingsformulieren voor een nieuwe school voor oudste zoon aan kleine stukjes geknipt. Concentreren, mama. Middelste zoon wil weten wat we eten vanavond. Ik zeg dat ik nog twijfel tussen hun favorieten; cottage pie of fried rice. Hij is echter een andere mening toegedaan en klaagt dat ik ALTIJD vies eten kook en alleen nog maar van Domino’s wil eten. Mijn genietmomenten beginnen inmiddels toch echt wat minder te worden. Iemand heeft de WC niet doorgetrokken. Er loopt een kakkerlak door de gang. De vuilniszak scheurt als ik ‘m uit de emmer wil halen. Het oranje lampje van de benzinemeter in de auto brandt al best lang. Het is koud in huis en we hebben nauwelijks verwarming. Er ligt heel veel strijkgoed. Er groeien haren op mijn grote teen. Waarom hebben de kinderen zoveel speelgoed? En waarom ligt al dat speelgoed op de trap?Waarom komt man niet gewoon om vijf uur thuis? De melk is over de datum. We hebben geen brood meer voor morgen. Wat moet ik koken? Okee, dit is geen genietmoment meer, dit is een wijnmoment. Weet je wat? Het is half zes, ik schenk mezelf een glaasje in, we zetten een Pippi Langkous DVD aan, we bellen Domino’s voor het avondeten en papa belt dat’ie onderweg naar huis is. Zo, nu kan mama weer even genieten.

Bridge run

Vanochtend moesten we erg vroeg ons bed uit want om 7 uur stonden wij aan de start van de Family Fun Run over de Harbour Bridge. Hoelang we over de 4 km hebben gedaan weet ik niet, want ik heb op het verkeerde bord gekeken. Maar ga er maar vanuit dat we geen wereldrecord hebben gelopen.

City lights

Traffic update

Vic Lorusso is de Australische verkeersman op radio en televisie. Vic geeft ons dagelijks de actuele stand van zaken op de wegen in Sydney. Vanuit zijn helikopter (the "traffic chopper") houdt hij bij waar de files staan, of de Eastern Distributor weer eens vastzit, of er vrachtwagens op de Pacific Highway zijn omgekieperd en zulk soort dingen. Altijd als ik hem hoor krijg ik lachkriebels. Deze, overigens ook behoorlijk Australisch uitziende, man spreekt in “strine” (straaaiiiiiine, kort voor "Australian" met je tanden op elkaar ) (‘ow yer goin?). Omdat hij ook nog door een telefoon ratelt met een helikopter als achtergrondgeluid, klinkt hij als een opgeschrikte moedereend die een indringer bij haar jongen wil wegjagen. Hoe vervelend mijn familie het ook vindt, ik moet hem altijd nadoen, ik kan het niet helpen. Lekker even hardop kwaken. Helaas heb ik Vic en zijn helikopter nog nooit zien rondcirkelen terwijl ik mij toch dagelijks op de wegen in Sydney begeef. Om Vic moet ik wel lachen maar na drie jaar “on the road” weet ik nog steeds niet of ik nu moet lachen of huilen om de weggebruikers hier. In het algemeen houdt men zich keurig aan de maximum snelheid, want je verliest punten van je puntenrijbewijs als je gesnapt wordt. Punten kwijt is rijbewijs kwijt. Maar blijkbaar moet de dagelijkse verkeersfrustatie toch ergens anders in geuit worden. Met name in toeteren. Daar houden ze erg van, die Australiers, van toeteren. Als je 1 seconde te laat reageert bij het stoplicht wordt er getoeterd. Als je je lichten overdag aanhebt gaan ze toeteren of met groot licht knipperen. Pas stond ik in de rij bij een stoplicht dat erg lang op rood bleef staan. De eerste auto in de rij ging dus maar toeteren tegen het stoplicht. Er wordt getoeterd als je je eigen oprit wil inrijden. Rotondes geven ook altijd reden tot toeteren. Ik doe het inmiddels ook. Lekker toeteren. Of terugtoeteren als er tegen mij getoeterd wordt. Een soort schelden met de claxon. Ik moet toegeven dat het ook echt even bevrijdend kan werken, dat toeteren. Maar soms kan toeteren ook heel genant zijn. Als je bijvoorbeeld hebt getoeterd en je komt erachter dat het tegen een oud vrouwtje was. Dan wil ik eigenlijk wel even uitstappen om sorry te gaan zeggen dat ik had getoeterd. Maar dat kan dan niet want je rijdt dan al weer. Wat ook vrij vervelend is, is dat ze in de rij voor het stoplicht enorme ruimtes tussen de auto’s laten. Er passen soms wel twee auto’s tussen. Tegen de tijd dat het stoplicht op groen springt hebben ze zoveel tijd nodig om op te trekken dat het stoplicht dan altijd weer net rood is als ik er eindelijk bij aan kom. Aansluiten kennen ze niet. Misschien moet ik me maar gaan verplaatsen per helikopter. Zal ik het eens met Vic aanleggen? Hey mate, ‘ow yer goin? Kwaak, kwaak, kwaak. Mmmmm, toch maar niet. Mijn familie zou dat nl. heeeel vervelend vinden….. (Vic, niet de helikopter).

Vaderdag

Terwijl in Nederland vaderdag al weer een paar maanden is geleden, vierden wij het hier pas gisteren. Moederdag valt wel in beide landen altijd op dezelfde dag, maar vaderdag dus niet. Maar dat mag alle pret natuurlijk niet drukken. Op school waren we de hele week al in de vaderdag stemming. Terwijl voor moeders in de week voor moederdag met name morning tea's vanaf tien uur worden georganiseerd, worden voor de vaders breakfasts vanaf 7:30 uur geregeld. Want ja, vaders werken en moeders blijkbaar niet. Die hebben altijd tijd voor morning tea....... Hank had het er maar druk mee. Drie keer mocht hij om half acht 's ochtends aantreden om verwend te worden met ofwel worstjes en eieren van de BBQ (het is tenslotte Australie), lekkere broodjes of met gingerbread men (poppetjes van gekruide koek), die nota bene door de moeders de dag ervoor gebakken waren!!!!! En om de rolbevestigende patronen maar even door te trekken, besloot Brechje om kapster te worden. Naast alle schilderijtjes, theepotten van klei, en papieren cocktailbakjes had zij nog een leuk kado voor haar vader in petto; nl. een free haircut. Het resultaat mocht er zijn...... Papa heeft nu echt geen haar meer. Een mooier kado kan een vader zich toch niet wensen.

Backburning

Vandaag werd het national park, waar wij zo'n mooi uitzicht op hebben, "ge-backburnt" . Een gecontroleerde bosbrand om echte bosbranden te voorkomen. Het was een spectaculair uitzicht, ughe ughe ughe........