Tot voor kort was ik geen "auto-mens". Het kon me niet zoveel schelen waar ik in reed, enige uitzonderingen daargelaten. In Australie hadden we een oma-grijze Honda Odyssey waar een hele schoolklas, fietsen, boodschappen en ander huishoudelijk afval in kon. Niet erg cool, maar een auto waar ik mee kon lezen en schrijven (en parkeren). Jammer genoeg moesten we 'm verkopen toen we naar Engeland gingen. Hier aangekomen, ging ik direct op zoek naar een Odyssey. Helaas worden die niet voor de Europese markt gemaakt (waarom niet?? marketing mensen van Honda, lees dit!!!! ook de Europese schoolmoeders e.d. zitten te springen om een Odyssey). Nu is het zo dat wij vrij dicht bij onze school wonen en ik nam mij voor om de kinderen iedere dag lopend naar school te brengen. Bleven alleen de boodschappen over. Daar had ik geen grote 7-seater voor nodig.
Uiteindelijk is besloten om "
totally british" te gaan. Hank een Landrover waar alle opa's en oma's tegelijk in kunnen. Voor mij een oude liefde, een Mini. Niet zomaar een Mini. Nee, mijn nieuwe liefde is een Clubman (zo'n lange met van die deurtjes), een razendsnel monstertje en chocoladebruin van binnen en buiten. Alsof je in een bonbonnetje rijdt. Aluminium dakje en achterkantje maken het snoepje helemaal af. Elke dag is het weer een waar genot om er in stappen.
Ik was 'm (ja, het is een hij) elke week, liefkozend met de hand. Ik praat tegen 'm en als een grommende hond snauw ik tegen iedereen die te dicht in de buurt komt of het zelfs maar waagt om 'm aan te raken.
De kinderen worden nooit lopend naar school gebracht.
Ik heb gisteren mijn haar in dezelfde kleur laten verven. Bruin met een aluminium achterkantje.
Het is zover. Nummer 4 is op komst. Op 8 mei komt hij bij ons wonen. Een Airedale terrier pup, thans twee weken oud. Hij heeft een lange officiele naam, maar bij ons gaat hij Basil heten. Bij een Engelse hond hoort een Engelse naam en wie is er nu meer engels dan Basil Fawlty? 
