Vandaag was de rol bakpapier op en ik moest er bijna van huilen. Dit was niet zomaar bakpapier, dit was heel speciaal bakpapier. Dit was "Glad" bakpapier, Australisch bakpapier. Dat had ik ooit eens in grote hoeveelheden gekocht omdat ik altijd dacht dat het op was, en dat was het nooit. Maar nu wel. Het was alsof ik met de lege rol het laatste restje Australie uit ons huis weggooide. Nu heb ik dat met alles waar Australie op staat. Als de Country Road t-shirtjes bij de kinderen boven hun navel uitkomen, heb ik moeite om ze in de zak van Max te stoppen. De t-shirts dan. De Lucas creme is eigenlijk al over de datum, maar ik smeer 'm nog steeds op schaafwondjes en rimpels. Ik lees nog elke dag de Sydney Morning Herald. We BBQ'en al sinds januari. Ik heb "the Slap" al drie keer herlezen. Ik kijk naar Home&Away. Via YouTube download ik kookaburra geschreeuw en magpie gewarbel. Ik bak lamingtons. Ik pink een traantje weg bij "Location, location, location Down Under". Ik noem trousers nog steeds pants. Ik eet vegemite, geen marmite. En ja, die lege potjes moeten dan ook weer sniffend in de recyclebak. Kortom, ik mis Australie. Maar op de momenten dat ik weer een stukje Oz bij het vuil moet zetten denk ik maar weer even aan de wijze woorden van een 15 jarig meisje bij ons afscheid: "Don't be sad about what you miss, but be glad of what you've had."
Gelukkig heb ik nog steeds heel veel groene boodschappentassen van de Woollies. Die heb ik ooit eens, net zoals het bakpapier, in grote hoeveelheden gekocht want ik vergat er altijd een mee te nemen. Ze zijn onverslijtbaar, dus ik hoef ze gelukkig nooit weg te gooien. Heb ik toch nog een beetje Australie bij me in de Waitrose
