Bluetongue

Nu ik het toch over Australische flora en fauna heb (zie posting gisteren), mag natuurlijk niet de bluetongue lizard die bij ons in de tuin woont ontbreken.

The birds and the bees and the flowers and the trees

Wat vinden we tijdens een middagje bushwalken: een scribbly gumtree, banksia flowers en sunshine wattle.

De tekeningen op de boombast worden gemaakt door insecten; de bloemen van de banksiaboom zijn als snoepjes voor Aboriginals; en de wattle is de nationale bloem van Australie.

T'is maar dat je het weet....

Snapnie

Af en toe heb ik moeite om mij in de geest van kinderen te verplaatsen. Althans in die van mijn kinderen. Waarom moeten trappen op je knieen en met drie treden tegelijk worden beklommen? Wat is er leuk aan boterhammen met smeerworst in je ogen smeren? Knieen die echt niet onder de tafel kunnen blijven tijdens het eten. Thuis geen appels lusten en het bij andere mensen met bakken vol wegknagen? Wat is lol van grind of Bluetag in je broekzakken of wasknijpers in je oren? Dagenlang uitkijken naar een "playdate" met dat ene vriendje en als die er is hem geen blik waardig keuren?

Alle soorten honden uit je hoofd kennen maar er geen durven te aaien? Waarom mogen de nagels van je linker kleine teen niet geknipt worden en de rest wel? Met je Nintendo DS in de tuin zitten is volgens mij geen "buiten spelen".

Is het nu echt zoveel leuker om de auto in te komen door de achterbak? Waarom moet het winkelkarretje bij de Woolworths per se achterstevoren rijden?

En als mama al drie keer heeft gezegd dat je niet met die haak mag spelen..........? Zie foto.

Soms snap ik er niks van, maar oooh wat hou ik van ze!

Strand

Er zijn van die dagen. Zaterdagmiddag op het strand, kinderen die aan het zwemmen, surfen of zandkastelen bouwen zijn, vaders en moeders die lekker zitten te zitten, kletsen, wijntje drinken, knabbeltje erbij. Helemaal prima.

Beetje Sydney

Zomaar even een paar foto's. St. Mary's Cathedral, de Northern beaches en het Opera House.

Rectificatie

Helaas moet ik even terugkomen op een opmerking in mijn vorige posting. Daar zei ik dat ik snel leer. Dat moet ik dus terugnemen. Ik leer het nl. nooit. Echt nooit. Kleding, mode en what where to wear. Op de een of andere manier weet ik altijd wel de plank volledig mis te slaan. Ik loop nu toch al zo'n twee jaar op de North Shore rond en ken inmiddels de ins and outs van de North Shore Mums wel. Maar toch weet ik het weer te presteren om tijdens een lunch voor schoolmoeders in een spijkerbroek met gympen te verschijnen. Een paar oorbellen en lipgloss hadden me misschien nog een beetje kunnen redden, maar helaas. Leer ik het dan ook nooit? Als schoolmoeders iets met elkaar doen, zoals lunchen of moederdag op school of een uitvoering op school, dan komen er jurkjes, hakken, oorbellen en veel make-up uit de kast. 's Ochtends, tijdens het afleveren van de kinderen op school, zijn ze nog incognito met een spijkerboek en gympen. Op normale dagen lopen sommigen de hele dag rond in een joggingpak. Vast omdat ze zoveel sporten. Maar komen ze samen voor ofwel de kinderen of gewoon met elkaar dan wordt er leuk aangekleed. Nog weer anders wordt het als er echtgenoten aanwezig zijn, maar dat laat ik hier even terzijde.

Maar, eerlijk is eerlijk, lang niet alle schoolmoeders zijn North Shore Mums en de meeste moeders zijn in het algemeen heel normaal gekleed. Maar ook de "normale" moeders komen mooi opgedoft naar zo'n lunch (overigens gewoon bij iemand thuis, staand met hapjes. Niet in een fancy restaurant of aan tafel ofzo). Ik heb het dus gewoon echt niet begrepen, en heb een talent voor underdressen. Hoewel ook het tegenovergestelde voorkomt. Zo kwam ik de eerste keer helemaal opgetuigd naar het Oranjebal voor Koninginnedag hier in Sydney. Gebaseerd op eerdere ervaringen in het buitenland, waar je in je nette pakje naar de ambassadeur ging om daar het Wilhelmus te zingen en een haring/kroket/bitterbal te eten, kwam ik op hakken in een glanzende rok met satijnen jasje en matching oorbellen naar het Oranjefeest van de Nederlandse consul in Sydney. Fout, fout, fout. Daar werd de polonaise gelopen op carnavalsmuziek en nog net niet met bier gegooid. Daar was mijn oranje t-shirt met J.P. Balkende erop wellicht beter van van pas gekomen (Leve de republiek!).

Maar goed, in underdressen ben ik nu eenmaal beter. Gisteren had ik weer een leuke bijeenkomst met wat dames. Ik had mijn best gedaan, leuk bloesje, oorbellen, hakken en overdadige lipgloss. Maar deze keer bleek de ongeschreven dress code teenslippers en wijde rokken te zijn. Ik leer het ook nooit. Was er maar een schooluniform voor schoolmoeders......

P.S. het moge duidelijk dat ik mijn kledingrots in de modebranding, ook wel bekend als mijn moeder, mis,

P.P.S. ik mijn hoop voor de toekomst heb gericht op mijn dochter. Die weet op driejarige leeftijd al dat ze in een echte prinsessenjurk naar een verjaardagsfeestje moet.

Entertainen

Twee jaar geleden, bij de aanschaf van onze BBQ (een zeer bescheiden modelletje voor Australische begrippen, maar een enorm braadmonster voor Nederlandse standaarden) werd mij door de verkoper gevraagd hoeveel mensen ik ging entertainen. Ik begreep hem niet helemaal. Entertainen? Waar heb je het over, ik wil alleen maar een paar sateetjes bakken, ik hoef toch niet te gaan zingen en dansen. Nu leer ik snel en weet inmiddels beter. Entertainen is gewoon barbequen voor visite. Je nodigt op een zaterdag tenminste twee andere families uit in je huis. Die nemen standaard een fles wijn mee (het Australische equivalent voor een bosje bloemen). Na een paar biertjes of glaasjes wijn, alle kinderen in het zwembad, gooi je een stel worstjes, lamsboutjes en heel veel ander vlees allemaal tegelijk op de barbie. Dat laat je daarna koud worden (zodat die worstjes lekker taai worden) en neemt nog een biertje. Inmiddels zijn de kinderen uit het zwembad, en die worden allemaal voorzien van een broodje met zo’n koud en taai worstje met veel tomatensaus (je mag hier geen ketchup zeggen, dat is veel te Amerikaans). Dat eten ze ook allemaal echt op, vinden ze zelfs lekker. Voor de groten komt er daarna meestal nog een echte lap vlees bij en iedereen is happy.
Ons nieuwe huis is een prima entertainment huis. Een vriendin die het huis voor het eerst zag riep direct enthousiast uit: “Great entertainment area!” en daarmee bedoelde ze geen podium mee. Dat zie je ook vaak in advertenties voor huizen, dat het van die goede entertainers zijn. Niet de mensen maar het huis moet entertaining zijn. Volgens Australische begrippen is essentieel voor een goed entertainment huis een groot al dan niet overdekt terras (heet aan de achterkant van het huis een deck en aan de voorkant een verandah. De laatste wordt niet als entertaining gezien) waar de barbie staat. En die barbie moet vooral groot zijn. Minstens 4 burners. Liever nog hebben Australiers een gehele buitenkeuken, maar okee, dat heeft niet iedereen. Een BBQ heeft wel iedereen. Daarnaast heeft ons huis nog iets speciaals, nl. een barretje. Apart koelkastje erbij en een speciaal kastje voor de glazen. Alleen het idee van zoiets in je huis vond ik al entertaining genoeg (gewoon thuis lekker aan de bar hangen). Sommige huizen hebben zelfs een aparte kamer in het huis met bar, of een gazebo (houten huisje, al dan niet in Hawaii style) met bar bij het zwembad. Maar eerlijk gezegd hebben Australiers al dat entertaining gedoe in huizen helemaal niet nodig. Ze zijn van zichzelf al entertaining genoeg. Maken overal een feestje van en het is altijd gezellig, no matter where.