Heinrich und Maria

Groeten uit Wenen. Bex vond het prachtig, de jongens schaamden zich dood.

International day

Op school hebben we vandaag International Day en Bex is helemaal blij met haar Nederlandse outfit. We hadden een volendams kostuumpje via internet besteld, maar toen het aankwam bleken het kieltje en de schort van een soort papier wat je zo kapot kan scheuren. Daar kon ze niet de hele dag in lopen, en zeker niet in de regen. Daarom is moeders achter de naaimachien gekropen en heeft zelf maar een pakje in elkaar gedraaid. Op het resultaat ben ik best een beetje trots.

Spaanse danseres

We komen net terug van een weekje vakantie in Spanje met onze spaanse vrienden in hun spaanse huis. Heerlijk uitgerust in de spaanse zon en lekker gegeten van de spaanse paella. Zo'n dertig jaar geleden kwamen mijn oom en tante ook elk jaar terug van vakantie in de spaanse zon. Elk jaar weer een spannend moment voor mij. Zouden ze een spaanse danseressenpop voor me meenemen? Die vond ik nl. heel erg mooi. Ze waren er in allerlei varianten maar ze hadden allen de strokenjurk, het zwart kanten hoofdding, de rode lippen en de hoge hakken gemeen. Er was een meisje in mijn (lagere school)klas die zulke poppen had. Zij gingen elk jaar naar Spanje op vakantie. Ik vond haar niet bepaald aardig. Pinnig was ze. Maar ja, dat gaf niet want ik wilde toch alleen maar met haar poppen spelen. Ze had ze in alle soorten; met groene jurken, paarse jurken, met castagnetten, met waaiers. Prachtig.
Elk jaar was de teleurstelling weer groot. Ondanks mijn gesmeek kwam er nooit zo'n pop voor me mee. Ik begreep er niets van want mijn oom en tante waren de liefste in de hele wereld. Niet lang geleden kwam het antwoord. Mijn tante vertelde dat ze voor vertrek altijd een zeer dringend verzoek van mijn moeder kreeg om vooral niet zo'n zigeunerinnenpop uit Spanje mee te nemen. Ordinair, vond ze, geen geschikt speelgoed voor een klein meisje.
Bij terugkomst uit Spanje heb ik eindelijk een spaanse danseressenpop gekregen. Van onze Spaanse vrienden, die mijn moeder niet kennen. Maar na dertig jaar zie ik het nu ook; mijn moeder had gelijk. Net zoals de marjorettes, waar ik ook niet bij mocht van mijn moeder, is de spaanse danseressenpop ongelofelijk ordi. Misschien moet je de veertig voorbij zijn om in te zien dat je moeder weet wat goed voor je is.

Bakpapier

Vandaag was de rol bakpapier op en ik moest er bijna van huilen. Dit was niet zomaar bakpapier, dit was heel speciaal bakpapier. Dit was "Glad" bakpapier, Australisch bakpapier. Dat had ik ooit eens in grote hoeveelheden gekocht omdat ik altijd dacht dat het op was, en dat was het nooit. Maar nu wel. Het was alsof ik met de lege rol het laatste restje Australie uit ons huis weggooide. Nu heb ik dat met alles waar Australie op staat. Als de Country Road t-shirtjes bij de kinderen boven hun navel uitkomen, heb ik moeite om ze in de zak van Max te stoppen. De t-shirts dan. De Lucas creme is eigenlijk al over de datum, maar ik smeer 'm nog steeds op schaafwondjes en rimpels. Ik lees nog elke dag de Sydney Morning Herald. We BBQ'en al sinds januari. Ik heb "the Slap" al drie keer herlezen. Ik kijk naar Home&Away. Via YouTube download ik kookaburra geschreeuw en magpie gewarbel. Ik bak lamingtons. Ik pink een traantje weg bij "Location, location, location Down Under". Ik noem trousers nog steeds pants. Ik eet vegemite, geen marmite. En ja, die lege potjes moeten dan ook weer sniffend in de recyclebak. Kortom, ik mis Australie. Maar op de momenten dat ik weer een stukje Oz bij het vuil moet zetten denk ik maar weer even aan de wijze woorden van een 15 jarig meisje bij ons afscheid: "Don't be sad about what you miss, but be glad of what you've had."

Gelukkig heb ik nog steeds heel veel groene boodschappentassen van de Woollies. Die heb ik ooit eens, net zoals het bakpapier, in grote hoeveelheden gekocht want ik vergat er altijd een mee te nemen. Ze zijn onverslijtbaar, dus ik hoef ze gelukkig nooit weg te gooien. Heb ik toch nog een beetje Australie bij me in de Waitrose

Kikkervisje

Lente in Nederland; heeft opa een kikkervisje opgedronken? Hij kwaakt de laatste tijd wel veel.....

Mevrouw

Hoewel de meeste Engelsen, zo niet alle, van honden houden, zijn er altijd mensen die een beetje vreemd doen tegen vreemde honden. Zo was ik vandaag aan de wandel met mijn bruine vriend langs de river Thames. Op een bepaald stukje duikt Basil altijd het water in omdat het daar ondiep is (hij kan niet zwemmen). Op dat stukje aangekomen zag ik al een mevrouw druk bezig met haar hond, die een oranje dingetje uit het water moest halen. Basil's aanwezigheid was niet gewenst want ze probeerde hem telkens weg te sturen. De dame in kwestie was van het type "CDA-plattelandsvrouwen", groot, zeer struis, praktisch kortgeknipt grijs haar en gekleed in trui met mouwlous vest van fleece en bergschoenen. Zeg maar Juffrouw Bulstronk uit Roald Dahl's Matilda. Basil voelde zich daar juist door aangetrokken, misschien niet door het mouwloze vest maar wel door het oranje ding waar ze mee stond te zwaaien. Terwijl haar labrador door het water zwom, danste Basil een beetje in het rond aan de waterkant. Niets aan de hand, dacht ik en liep rustig verder. De mevrouw dacht er anders over want ze gebaarde druk dat Basil weg moest. Ze ontstak in grote woede toen Basil het oranje ding te pakken kreeg en er mee vandoor ging (maar ook weer netjes teruggaf). Als een schoolkind werd ik bij haar geroepen en werd mij op zeer nadrukkelijke wijze de les gelezen over mijn ongemanierde hond. Ik wees haar op het feit dat het een publieke honden uitlaatplaats is, maar daar wilde ze niet van horen. Ze had het maar steeds over "people like you" en hun ongemanierde honden tot schreeuwens toe. Ik moest wel even heel erg tot tien tellen, maar kon tenslotte uitbrengen dat ik de conversatie wilde beeindigen en "it was nice meeting you, it is Mr or Mrs...?" Ik heb de reactie niet meer durven aanzien. Basil en ik hebben het op een holletje gezet. Hij luisterde uitstekend.

Ze zijn net weer weg, opa en oma. Kwamen even over om naar alle musical-, en muziekuitvoeringen, cross country races en chapel services op school te kijken.

Thijmen stelde opa vol trots voor aan zijn hele klas, Chiel vormde samen met opa het Egel Bevrijdings Front en Bex gaf oma instructies hoe haar haar gedaan moest worden.

Basil "hielp" oma met vegen en onze tuin staat weer vol met prachtige violen.

Toch wel prettig dat we nu wat dichterbij wonen.

Little friar

Ons oudste schatje deed mee in de jaarlijkse musical productie van zijn school. Dit jaar werd Robin Hood (Hoodwinked) opgevoerd. Schatje had een aantal rollen, waaronder die van little friar. Hij had welgeteld zes regels om op te zeggen, maar zong, danste en acteerde dat het een lieve lust was. Hij genoot, en wij genoten nog meer.

Crufts

Die Engelsen toch met hun honden. We kunnen weer iets "echt Engels" van ons lijstje afstrepen; Crufts. DE hondenshow van Engeland, nee, van de wereld. Een gigantische manifestatie die 4 dagen duurt over honden en alles wat met honden te maken heeft.
Het wordt zelfs elke avond live op televisie uitgezonden, prime time. Je valt van de ene in de andere verbazing, maar wel ontzettend leuk. Wij gingen op dag 3 omdat dat de dag was dat de terriers werden geshowd. We hadden nog een speciale reden, want Basil zijn moeder en zijn zus werden geshowd. En dan kan je niet zomaar, daar moet je eerst allerlei voorrondes voor winnen en je kwalificeren. Kortom, het was dus heel wat voor Wendy, de breeder (zie foto in linker bovenhoek). Wij hebben nog steeds een goed contact met haar en het was er leuk om haar te zien. Ik geloof niet dat moeder en zus iets hebben gewonnen, maar de eer blijft in de familie. Basil zijn oom werd verkozen tot Best of Breed. Hiep hiep hoera! Ja, echt waar, in de gloria. Basil is vandaag 1 jaar!

Zoal

Er wordt mij door mensen uit Nederland regelmatig gevraagd wat ik zoal de hele dag doe. Want ik werk niet. En als je niet werkt doe je dus niets. Het feit dat je ook nog eens expat-vrouw bent maakt het er al helemaal niet beter op. Koffie drinken, aan het zwembad liggen, en elke dag naar de gym met een personal trainer zijn de standaard vooroordelen.

Maar ik ben het eigenlijk een beetje zat. Sorry voor het venijnige stukje wat nu gaat komen, maar ik moet het even kwijt want ik baal er echt van.

Het woordje zoal geeft de mening van de vragensteller al direct weer. Ik moet mij verantwoorden. Maar dat doe ik dus niet. Niet meer. Jarenlang heb ik altijd braaf uitgelegd wat ik dan wel doe. Maar ik heb er geen zin meer in. Wij hebben de keuze gemaakt om naar het buitenland te vertrekken met ons hele gezin, en een "expat-leven" te leiden en daar horen nu eenmaal een heleboel dingen bij. Onze keuze. Mijn keuze. Ik ga de mensen die mij die vraag stellen ook niet vragen om bepaalde, soms heel onbegrijpelijke, keuzes in hun leven aan mij te verantwoorden.

Dus wat ik zoal de hele dag doe? Gaat je geen r..t aan. Ik vraag het jou ook niet.

Zo dat is er weer uit, dat lucht op. Nu gaat mama weer even winkelen.....

Ziel

Toen wij onze piano net hadden zei een dierbare collega tegen me dat een "piano de ziel van je huis" is. Het klonk zo poetisch, romantisch en vooral heel erg chique. Schitterend vond ik dat, want ik speel zelf geen noot. De ziel was dus in handen van Hank, die wel kan spelen. In die tijd had mijn lief een speciale voorkeur om "You are always on my mind" van Willy Nelson heel heel vaak te spelen. Hoe romantisch, poetisch en vooral "chique". Hij speelde met name wanneer de kinderen (toen nog babies) gevoed, gebad en naar bed gebracht moesten worden. Na een poosje werd Willy dus de ziel van ons huis en tijdens piekuren was hij, wat mij betreft, niet heel erg welkom. Naarmate de kinderen ouder werden en wij van land naar land verhuisden raakte Willy langzamerhand op de achtergrond. Thijmen werd vanwege de lengte van zijn vingers tot de piano veroordeeld en moest andere stukjes oefenen. En oefenen, en oefenen, en oefenen. De "Indians" hebben wekenlang ons huis bezet vanwege een solo optreden op school. De laatste tijd echter was voor Thijmen de "fun" van het pianospelen er een beetje vanaf. We moesten hem steeds vaker pushen om zijn pianohuiswerk te doen. Hij werd onlangs 10 jaar en voor zijn verjaardag kreeg hij een keyboard cadeau om op die manier het pianospelen meer "fun" te maken. En inderdaad, het werd "fun" met al die leuke geluidjes, muziekjes en voorgeprogrammeerde demootjes. Uren zit hij er nu achter en oefent zijn pianostukjes elke dag met een grappig drumbeatje erbij. Doel bereikt dus. Maar niet alleen Thijmen heeft plezier van de keyboard, ook papa vindt het erg leuk. En echt, elke avond als de kinderen naar bed zijn zit papa met een glunderend gezicht leuke riedeltjes te spelen. De Josti band treedt elke avond op. De ziel in ons huis is tegenwoordig niet meer zo chique, romantisch en poetisch. Maar de ziel heeft wel heel veel "fun". Willy, ik geloof dat ik je mis.....

Om maar weer even af te strepen op ons toeristische lijstje, de Tower Bridge en de Tower of London. Altijd gedacht dat dat hetzelfde was. Niet dus.

Zo blijft er altijd wat te ontdekken in de grote stad.

De boertjes van buuten hadden de leerzen thuusgelaten.... Maar de trekker konden we gelukkig in de parkeergarage kwijt.

Great....

Ik zal niet weer een verhaal over mijn geweldige, lieve en ontzettende handsome hond hier gaan ophouden, want dat we een hond hebben weet iedereen nu wel. Het is eigenlijk net als met van die ouders die steeds moeten vertellen hoe fantastisch hun kinderen het op school of in sport, of op hun trompet doen. Of de score van de Cito-toets of 11+, zoals dat hier heet, aan iedereen moeten melden. Alsof ik dat wil weten. Ik heb hele lieve kinderen, van wie ik zielsveel houd, en ze zijn godzijdank allemaal gezond, vrij normaal en komen prima mee, maar ze zijn nergens echt heel erg goed in. Ja, in treuzelen zijn ze wereldkampioen. Maar nu ergens echt met kop en schouders bovenuit steken, nou, nee, niet. Ik ben daar best blij mee eigenlijk. Ze hobbelen gewoon prima mee, waar ter wereld je hen ook neer zet en dat is voor mij al geweldig genoeg. Maar goed, daar ging ik het helemaal niet over hebben. Ik ging het hebben over mijn hond. Is ook niet bepaald top of his class. Zijn puppy-training class wel te verstaan. Hij steekt ook niet echt uit boven al die labradors en golden retrievers. Eigenlijk is hij net zoals de kinderen, hij hobbelt gewoon prima mee. Maar net als bij oudste zoon gaan ook bij Basiltje inmiddels de hormoontjes een rol spelen. Bij beiden beginnen we een danige verandering in gedrag te signaleren. T. is met name verontwaardigd en snel boos en B. wil gewoon lekker vechten om te zien wie de top-dog is (voor de goede orde, de vergelijking tussen T. en B. houdt hier echt op).
Dat vechtspelen van B. vond ik wat minder plezierig en heb ik, na een iets te wild vechtspel, de hondenjuf geraadpleegd. "Film het maar op je telefoon zodat we het de volgende les kunnen analyseren". Nou, daar sta je dan op de green je "zich wild op een andere hond stortende" hondenpuber met je telefoon te filmen. "Ja," legde ik uit aan de eigenaar van de andere hond, "het is voor de hondenjuf". Geloof niet dat het goed overkwam. Net zo als een paar maanden geleden toen Basil een "wat losse stoelgang" had en ik toch even langs de vet wilde. Hoewel ik mij in het Engels behoorlijk kan redden vind ik het toch echt een onmogelijke taak om netjes en in het Engels de consistentie van een natte hondendrol te omschrijven. Daarom dacht ik een slimme oplossing gevonden te hebben door er een paar dagen achter elkaar foto's van te maken op mijn telefoon. Zo kon ik de dierenarts laten zien waar het om ging zonder me te verliezen in de woorden. Maar ja..... Op zich kijkt niemand op van het feit dat er ergens een hond zijn behoefte doet en de eigenaar raapt het op in een zakje. Anders wordt het wanneer je er met de telefoon een scherpe foto van probeert te maken. Dat moet nl. van vrij dichtbij. Leg dan maar eens uit aan een argeloze voorbijganger dat het voor de dierenarts is.....

Een jaar in Engeland

Vorig jaar op 1 januari arriveerden wij vanuit Australie in Engeland. Na een jaar is het weer tijd voor reflectie. Een jaar in Engeland is voor mij een jaar in regenlaarzen. Het advies om na aankomst in Engeland als eerste een regenjas en een paar wellies aan te schaffen hebben we niet in de wind geslagen. Het was de beste aanschaf van het jaar. Elke dag ploeg ik in mijn blauwe wellies door de zompige klei. Na vijf minuten zijn ze al drie kilo zwaarder door alle klei die eraan blijft hangen want bij elke stap wordt de bonk groter. Geweldige work-out voor de bovenbeenspieren. De hele familie loopt in het weekend uitsluitend in laarzen. Ik hoef geen gewone schoenen meer te kopen want we dragen ze toch niet. En vergeet ook die elegante trippelhakjes die zo leuk onder een jurkje staan maar. Ook onder een zijden jurk gaan rubberen laarzen. Maakt niet uit, niemand kijkt er van op. Het is zelfs zo dat hier in Engeland er een "mode" bestaat in regenlaarzen. Je hebt natuurlijk de ordinaire laarzen bij het tuincentrum, dan heb je nog de duurdere Hunters en nog een stapje duurder de Aigles. Maar er zijn zelfs laarzen met hakjes (leuk voor onder dat jurkje), rubberen laarzen met een exclusieve bovenkant van leer of bont, en zelfs Chanel/Burberry en andere dure designermerken regenlaarzen. Regen is hier een essentieel onderdeel van het dagelijks leven. Je kleedt je er niet alleen naar, ook alle conversaties beginnen altijd met een opmerking over het weer. Altijd. Met iedereen. Ook al is het klimaat hier al eeuwen hetzelfde, toch zijn de mensen er altijd weer verbaasd over. "Very wet today, isn't it?", "They say it'll be sunny tomorrow", "Freeeeeezing today". Wanneer je het verschil kent tussen "scattered showers", "showery outbreaks" en "intermittent rain" weet je dat je echt ingeburgerd bent in Engeland. Het duurt ongeveer een jaar.

Heide

Op de grote stille heide,

dwaalt de herder eenzaam rond.

Wijl de dikgejaste kudde,

trouw bewaakt wordt door de hond.

En al dwalend ginds en her,

denkt de herder: Och, hoe ver,

hoe ver is mijn heide,

hoe ver is mijn heide,

mijn heide.

Iedereen een heel goed en spetterend 2011 gewenst!!