Engelse Kerst

Arme Basil....

Onze Kerst ziet er anders uit dan dat we hadden gepland. Niet naar Nederland om het weer eens met onze familie te vieren. In plaats daarvan blijven we in Engeland om onze bruine huisgenoot te verzorgen. Hij was al een paar dagen niet lekker, en werd steeds zieker. Dinsdag is hij geopereerd vanwege een obstructie in zijn darmen. Een kastanje bleek de boosdoener te zijn. Met een kaalgeschoren buik, veel hechtingen en een lampenkap om zijn kop scharrelt hij nu rond. Ons opvangadres wilde hem niet hebben zolang hij hechtingen heeft, en die mogen er pas volgende week vrijdag uit. Zit er niets anders op dan thuis te blijven en er een Engelse kerst van te maken. Met mulled wine, mince pies, en Christmas pudding (jaaah, we hebben die van de Waitrose van Heston Blumenthal met de hele sinaasappel erin), en een extra knuffel voor Basil.

Observations from the Green

Elke dag loop ik over de plaatselijke green met Basil. Elke dag parkeer ik mijn auto in dezelfde "lay-by" en lopen we hetzelfde rondje in dezelfde richting. Ik houd van routine. Basil houdt ook van routine. Elke dag verdwijnt hij in hetzelfde bosje op dezelfde plek. Elke dag blaft hij tegen dezelfde zwarte spaniel die achter een hek zit.

Wat elke dag echter anders is, is wie we op de green ontmoeten. Het is daar DE ontmoetingsplek voor honden en hun bezitters. We kennen daar inmiddels al heel wat honden en mensen. Dat is op zich het vermelden waard want normaliter kom je niet zo snel in contact met de Engelsen. Ze zijn nogal afstandelijk, zeer beleefd maar niet echt aardig. Je moet veel moeite doen om "vrienden" te maken (okee okee een x-aantal uitzonderingen daargelaten). In intermenselijk contact blinken de Engelsen niet bepaald uit. Dat je ook nog eens een "foreigner" bent maakt het er ook niet makkelijker op. Foreigners zijn anders, praten niet "proper english" en zullen nooit "one of us" worden. Engelsen weten nog net waar Ierland en Frankrijk liggen, maar dat Nederland aan de overkant van de Noordzee ligt is vaak nieuw voor ze. Nog steeds vragen mensen mij of ik met de kerst naar Germany ga, of ik het recept van die heerlijke Danish pancakes wil geven, en dat het weer in Holland (Scandinavia) vast veel en veel kouder is dan hier. Zoiets verwacht je van Amerikanen en Australiers, maardat de Engelsen zo onwetend zijn is nieuw voor me. Buiten het eiland is er blijkbaar niet veel anders.

Echter, als je een hond of iets anders op vier poten bij je hebt draait de hele situatie plotsklaps om. Engelsen zijn dol op alles met haren, veren of schubben. Doller op hun huisdieren dan op hun kinderen. Die worden bij voorkeur al op zo jong mogelijke leeftijd (8 jaar!!) naar boarding school (=kostschool) gestuurd. En als ze niet naar boarding school gaan, dan blijven ze in ieder geval zo lang mogelijk op school (Thijmen komt elke dag pas om zes uur uit school, Bex en Chiel om vier uur). Begrijp me niet verkeerd, natuurlijk houden de Engelsen van hun kinderen. Probleem is alleen dat kinderen geen zacht vachtje en geen vier poten hebben. En ze praten terug. Dieren daarentegen accepteren alles zonder te klagen. Het is een engels gezegde dat iemand die van dieren houdt, niet echt slecht kan zijn.

Kortom, met een hond maak je dus wel makkelijk contact. Op de green worden de honden bij de eerste snuffel aan elkaars achterkant formeel aan elkaar voorgesteld. "This is Harry, and this is...?" Je komt er nooit achter hoe de eigenaar van de desbetreffende hond heet, ook al loop je een uur met elkaar over de green en zie elkaar drie keer per week. Tot Basil's vaste vriendenkring behoren inmiddels Boris de onstuimige boxer, Roley de cockerpoo die al sinds september met een jasje aanloopt, en Bonnie de bombshell (een prachtig Golden Retriever teefje voor wie Basil de hots heeft). Inmiddels heeft Basil al een playdate bij Bonnie thuis gehad en heb ik met Boris' baasje koffie gedronken. Geen idee hoe ze heten, we zijn nooit door de honden aan elkaar voorgesteld.

Ik las pas ergens dat een van de redenen waarom Engelsen de rest van de wereld niet echt vertrouwen is dat "foreigners just don't understand about animals".

Mr Bean moment

Sinds ik in Engeland woon heb ik regelmatig Mr Bean moments. Je weet nooit wanneer ze komen, maar je weet wel wanneer je erin zit. Tijdens de ouderavond op school vorige week vroeg de muziek juf of ik, met nog een aantal andere moeders, mee wilde zingen in het koor tijdens de Christmas service van komende week. Nou dat leek mij hartstikke leuk, dus ik stemde daar graag mee in. Gezamenlijk kerstliedjes zingen in de kerk in een koortje met andere moeders sprak mij wel aan. Kerstsfeer. Afgelopen donderdag gaf zij mij de muziek die we moesten zingen. Star Carol van John Rutter, of ik die kende. Nee, nooit van gehoord. Ze speelde het wel even voor. Nee, nog steeds geen herkenning aan mijn kant. Wel een lichte vorm van ongerustheid. Geen nood, zei de muziek juf, aanstaande zaterdag oefenen we met de Chapel choir (kinderen uit Year 6 en hoger) en dan gaan we er zo doorheen. Nu moet je weten dat mijn muzikale achtergrond niet zo denderend is. Ik kom wel uit een "koorporale" familie. Opa, oma, moeder, ooms en tantes hebben jarenlang in allerlei koren gezongen, en mijn opa is daar zelfs nog redelijk bekend mee geworden. Thijmen zingt tegenwoordig ook in een boys choir en in een rock choir, maar ik ben de missing link in de koortraditie. Wel heb ik heb jarenlang op mijn blokfluit geploeterd voor een mooie zilveren dwarsfluit, maar daar heb je het dan ook mee gehad. Die dwarsfluit is er nooit gekomen, maar dat is een ander verhaal. Kortom, ik zing wel hard maar niet zo best. Groot raadsel waarom de muziefjuf mij vroeg om in het koor mee te zingen,maar ik verdenk een tienjarig jongetje ervan om mijn zangkwaliteiten enigszins te overschatten en mij ongevraagd op te geven voor het koor ("ja hoor, mijn moeder kan heel goed zingen, ze doet graag mee"). Zaterdagochtend aangekomen in de kerk was er, naast het kinder koor, nog slechts 1 andere moeder, een aantal docenten van school en nog twee mannen van een ander kerkkoor. Direct werd mij al een partituur in handen geduwd waarvan ik niet eens de eerste regel kon ontcijferen. Het was nl. in latijn. Het werd mij ook direct duidelijk dat de andere volwassenen al ruime zangervaring hadden. Zij waren aan het inzingen. Dit was echt geen lalalalala kerstliedjes zingen. Toen had ik nog weg kunnen lopen. Maar nee, ik bleef. Het werd een ware helletocht door alt- en sopranoland. Waar in hemelsnaam moest ik inspringen bij B 52, wat is een descant, en waarom kan ik niet onthouden hoe ik een B flat moet zingen. De tweede stem bij Oh all come ye faithfull (komt allen tezamen), het enige liedje dat ik qua melodie tenminste nog kende, was echt te hoog gegrepen voor me. Kortom, ik voelde me als Mr Bean in het Leger des Heils koor. Ik heb hartelijk bedankt en ben weggereden in mijn Mini.

Gelovig

In Nederland kwam hij op zaterdag de dertiende aan, en in Engeland was hij er op zondag de veertiende.

In Guildford werd door het Nederlands comite een Sinterklaasfeest georganiseerd en wij togen daar vanzelfsprekend heen. Zeker omdat dit waarschijnlijk het laatste jaar is dat we nog drie "gelovigen" hebben. Thijmen is bijna 10 maar gelooft nog in Sinterklaas. We laten het nog maar even zo. Wel begint de twijfel bij hem toe te slaan. "Mama, waarom heeft Sinterklaas een bril op en op de televisie niet, en waarom zit zijn baard anders?" "Tja, op tv heeft hij zijn lenzen in en heeft de kapper zijn baard mooi in de krul gezet. Dit is een gewone werkdag voor Sint, zonder televisiecamera's, en dan doet hij zijn bril op en zit zijn baard een beetje in de war." Maar je ziet de twijfel in zijn ogen. Ook twijfel bij ons. Moeten we het hem nu vertellen of niet? Het antwoord kwam de volgende dag. In de schoen die de vorige avond was gezet zat een kadootje en een gedicht. In dat gedicht stond onder andere dat ze beter moeten luisteren en niet moeten schreeuwen, maar fluisteren. Alle twijfel was weer even verdwenen. Want ja, alleen Sinterklaas kan toch maar weten dat er af en toe niet naar mama wordt geluisterd?

Half term - fun in Florida

Onze herfstvakantie (heet hier half term) hebben we in een camper in Florida doorgebracht.
Natuurlijk hebben we het Kennedy Space Centre, Disneyland en de Everglades bezocht.
Hartstikke leuk en iedereen blij.

Twee vinger groet

Chiel doet tegenwoordig aan "archery", oftewel boogschieten. Het is een van de naschoolse activiteiten waar hij aan meedoet. Hij heeft er erg veel plezier in en elke week komt hij enthousiast thuis met wat hij allemaal heeft geleerd. Zo kwam ik bij de foto hiernaast. Hier staat Chiel met twee vingers in de lucht. In Nederland betekent dat niks bijzonders, hooguit "twee bier". In Engeland daarentegen heeft dit teken een heel andere betekenis dan twee bier. Het schijnt te komen uit de tijd dat er nog oorlog werd gevoerd met pijl en boog in de honderd jarige oorlog tegen de fransen (1337-1453). De engelsen die met de "longbow" schoten waren daar blijkbaar erg goed in en aan franse kant werd dat met lede ogen aangezien. Bij elke onfortuinlijke engelsman die in franse handen viel werden de wijs-en middelvinger afgesneden om hen op die manier het boogschieten voor altijd onmogelijk te maken. Dit leidde er toe dat engelse boogschieters, met name in belegerings situaties, hun franse vijanden sarden met de "two-finger salute". Door hun twee vingers op te steken gaven ze daarmee aan "ik heb ze nog, pas maar op!".

Chiel heeft ze ook en hopelijk kan hij daar later heel goed twee bier mee bestellen.

Bex had tijdens een schoolreisje haar schoolvest in het Natural History Museum laten liggen. Aangezien de dagen nu toch echt kouder worden heeft ze haar vestje nodig en moesten wij het gaan ophalen in Londen. Mooie gelegenheid om weer eens een dagje Londen te doen. Het Natural History Museum is superleuk om met de kinderen naar toe te gaan. Ze krijgen geen genoeg van alle opgezette en nagemaakte dieren. Londen is echt het walhalla van leuke musea, want ook het Science Museum, het British Museum, the Tower of London en het Sherlock Holmes Museum zijn niet te versmaden..... en dan zijn er nog veel meer. We hebben de komende twee jaar nog wel wat te doen.

Boeken

Het is al weer een tijdje geleden dat we er waren, maar Hay on Wye

is een grappig boekenstadje op de grens van Wales. Naast eindeloos veel boekenwinkels (tweedehands en nieuw) staan er ook boekenkasten buiten op straat en via de "honesty bookshops" kun je soms nog mooie dingen tegenkomen. Volgens de boekjes dan. Persoonlijk houd ik niet zo van tweedehands boeken. Ze ruiken altijd een beetje muffig, soms zitten er van die onduidelijke vlekken op en je weet niet wie er allemaal aan hebben zitten frunniken. Geef mij maar een nieuw vers van de pers boek, waar de rug nog mooi recht van is. Zo moet 'ie ook in de kast staan. Recht. Alsof mijn boekenkast een klein boekenwinkeltje is. Hay on Wye in mijn eigen woonkamer.

Met Basil in de ring

Vandaag gingen we voor het eerst naar de "fun day" van de Zuid-Engelse Airedale Terrier Club. Bij binnenkomst in de Village Hall van het betreffende dorp dachten we in eerste instantie dat de plaatselijke bejaardenvereniging een bijeenkomst had. Wij haalden met Thijmen en Brechje (Chiel was op schoolkamp) de gemiddelde leeftijd met minimaal 40 jaar naar beneden. Er zat een groepje wat oudere dames, met inderdaad allemaal een airedale terrier, in een kringetje. Hank en Basil werden onmiddellijk op een stoel in de kring gezet. Er ging een cassetterecorder aan en wat bleek, het was "Pass the Parcel" voor honden. We kwamen er vanaf met een zak hondenkoekjes en een bijtbot. Vervolgens was het kennismaken met de dames en heren van de club. Onderwerp van gesprek is natuurlijk de hond. Je wordt bestookt met vragen, uit welk nest hij komt, wie de "sire" (vader) is, wie hem heeft geplukt etc. (Eigenlijk hetzelfde als wat mensen bij elkaar doen, waar kom je vandaan, wat doet je vader en waar ga je naar de kapper?)Daarna was er showlopen in de ring. Iedereen mocht meedoen. Dat leek Thijmen wel leuk om te doen. Als veruit de jongste deelnemer liep hij met Basil door de ring. Het ging niet helemaal soepel. Basil wilde nog wel eens de andere kant op. Maar.. Thijmen's inspanningen bleven niet zonder resultaat....... Basil kreeg de tweede prijs bij de puppies, de eerste prijs bij de "most handsome dog" (voor de reuen) en als klapper op de vuurpijl ; hij werd derde bij de "Best in Show". We hebben de smaak nu te pakken, Thijmen gaat oefenen met Basil leuk door de ring te laten huppelen. Crufts 2011, here they come!!!!

Gewoon Dutch

Het nieuwe schooljaar is weer begonnen en we zijn allemaal weer "up and running". Thijmen hoort nu bij de groten in Upper School, Chiel zit in Year 4 en dat is nog Middle School en Brechje zit in Year 1 en dat hoort bij Lower School. Alle klassen zijn door elkaar gegooid dus we zien allemaal nieuwe gezichten. Daarnaast zijn er ook allemaal nieuwe kinderen op school, waaronder een nieuwe Nederlandse familie. Zij hebben drie kinderen waarvan er 1 bij Chiel in de klas zit, 1 een klas boven en 1 in een klas onder Brechje. Zij spreken nog bijna geen engels en moeten nog erg wennen. Chiel en Brechje werpen zich op als Nederlandse redders in nood. Chiel helpt zijn nederlandse vriendinnetje met lezen en vertaalt voor haar wat de juf zegt. Hij weet immers maar al te goed hoe het voelt om geen engels te kunnen verstaan en spreken. Brechje weet dat niet, zij was pas anderhalf toen we naar Australie vertrokken. Tegelijkertijd met de Nederlandse familie is er ook nog een andere Spaanse familie aangekomen. Onze Spaanse vrienden, de familie L., hebben dus hetzelfde. Hun dochter Laura, de beste vriendin van Brechje, helpt haar spaanse vriendje Pablo (die weer in dezelfde klas zit als het nederlandse meisje), in de speelpauzes. Brechje heeft zich dus nu ook geworpen op de Nederlandse Cato en haar oudere broer Okke. Elke dag wordt er samen gespeeld en als Cato moet huilen wordt Brechje erbij geroepen om te vertalen. Voor Brechje is dus momenteel het "Nederlands-zijn" erg belangrijk. Voor haar is het anders dan voor de jongens. Die zijn allebei in Nederland naar school gegaan, kunnen Nederlands lezen en schrijven, en hoor je in hun Engels nog een vaag Nederlands accent (althans bij Thijmen). Zij hebben in Nederland koninginnedag gevierd, kwam Sinterklaas nog aan huis om kadootjes te brengen, gingen op de fiets naar school, etc. etc. Voor Bex geldt dat allemaal niet. Zij spreekt beter Engels (eerst met een vet aussie accent en nu keurig british) dan Nederlands. Kent Sinterklaas alleen vanuit Australie in een open sportwagen en zwetend van de warmte onder zijn mijter en baard. Ze heeft geen idee wie koningin Beatrix is en op de fiets naar school gaan is ondenkbaar. Nederland is voor haar alleen maar een begrip dat slechts verbonden is aan de plaats waar opa en oma wonen. Maar het feit dat zij een andere taal spreekt dan de andere kinderen op school maakt haar momenteel erg "belangrijk". Ze is immers "Dutch" en dus anders dan de rest.

Van de week kwam ze thuis met het verhaal dat ze "ge-bullied" werd door grotere jongens op school. Ik was verbaasd want bij Bex zou het eerder andersom zijn. Ze zei dat de grote jongens uit year 2 haar plaagden door te zeggen dat zij en Okke "in love" waren (ze hebben een punt want B. wisselt wekelijks van "boyfriend"). "Maar, mama", riep ze wanhopig, " we zijn helemaal niet "in love", we zijn alleen maar gewoon Dutch!" Niks bijzonders dus.

Even snel..

Even snel wat foto's. Ik heb al een tijdje niet geblogd vanwege de vakantie. Binnenkort volgt een update......

Nederland-Spanje in Engeland

Het was een Nederlands-Spaanse avond voor ons op zondag. Niet alleen op de televisie, maar ook bij ons thuis. Natuurlijk wilden wij de wedstrijd zien samen met onze goede Spaanse vrienden, de familie L. Zij kwamen ongeveer gelijktijdig met ons hier in Engeland aan. Wij trekken veel met elkaar op en al onze kinderen zijn even oud en zitten bij elkaar in de klas en zijn onafscheidelijk (vooral de twee meisjes). Naast de Spaanse familie hadden we nog Zuid-Afrikaanse (support voor het gastland) en twee Engelse families (support voor de scheidsrechter) op bezoek. Vanuit Nederland kwamen Loeke en Mees voor een weekendje Engeland, en zij hadden ons voorzien van het nodige Oranje. Ondanks het verlies voor Nederland hadden we een bijzonder spannende (neeeeee/siiii, kom op/venga venga) en gezellige avond met spaanse ham, gazpacho en empanada, en nederlandse pannenkoeken, kipsate'tjes en huzarensalade. De afloop is bekend, maar onze Spaanse vrienden zijn nog steeds Spaans en nog steeds onze vrienden.

De Roos; een engels sprookje

Er was eens een prinsesje in een ver en koud land. Zij woonde in een paleis met een prachtige rozentuin. Helaas waren door de strenge winter alle rozen doodgevroren. Behalve eentje. Het prinsesje ging elke dag even naar het roosje en sprak het bemoedigend toe. Kom op roosje, nog even volhouden, het wordt echt een keer zomer en dan kan je iedereen laten zien hoe mooi je bent, zo sprak het prinsesje. Echter, op een dag kwam er een verschrikkelijk monster de paleistuin ingestormd. Hij was harig, had enorme poten en vlijmscherpe tanden. Hij zag het prinsesje, nam een aanloop, opende zijn angstaanjagende muil en...... hap, slik, weg was het roosje. Het prinsesje was niet verdrietig. Ze moest vreselijk lachen om het malle monster. Ze werden beste vriendjes en leefden nog lang en gelukkig.

Vogeltjes

Ook al kan de stad mij niet groot genoeg zijn, ik blijf toch altijd nog een boskabouter.

Vogeltjes vind ik leuk. Als ze ook nog mooi zingen of hard schreeuwen vind ik ze nog leuker. In Australie was mijn favoriet natuurlijk de kookaburra. Met schreeuwen als een brulaap en plakjes ham proberen dood te slaan, daar heb je mij al snel mee voor je gewonnen. Hier in Engeland zie ik elke dag een groene specht in de tuin. Hij zingt niet (althans ik hoor niks) en doet verder ook niks grappigs (hij heet wel specht maar timmeren, ho maar), maar dat rode petje is wel heel aandoenlijk.

Ommetjes

Nu we een hond heben, moeten er ook dagelijks ommetjes gelopen worden. Bij ons de straat uit en je zit direct in de mooie "country-side". Nu alleen Basil nog mee zien te krijgen.

Ballerina

Vorige week werd onze kleine ballerina alweer 5 jaar. Ze had nog nooit een echt verjaardagsfeestje gehad, dus deze keer werd er uitgepakt met een echte ballerina en al haar vriendinnetjes. We hebben er allemaal enorm van genoten.

We hebben 1 Nederlandse verjaardagstraditie gehouden, nl. taart eten aan het begin van het feestje. In Australie werd dat aan het einde gedaan, hier in Engeland krijgt iedereen een stukje taart in een servetje mee naar huis. Wel hebben we een Australische/Engelse gewoonte over genomen om de kadootjes uit te pakken als iedereen naar huis is en later een bedankkaartje te sturen.

Wij maken ons inmiddels al weer op voor Thijmens feestje volgende week. Een Tropical Bubble party in de hot tub achter in de tuin. Het is hier altijd feest!

Oom en tante op bezoek

Dit weekend was het feest want oom Mark en tante Nicole kwamen langs. Dubbel feest want oom Mark was ook nog eens jarig.

Feest omdat het schitterend weer was.

Feest omdat we de hot tub voor het eerst konden gebruiken.

Feest omdat de Pimms ons zo goed smaakte.

Feest omdat het gewoon erg gezellig was.

We love Basil

We love Basil!! Alleen Bex denkt er anders over. Basil heeft te scherpe tandjes die hij graag overal inzet. Met name in haar voeten. Vooralsnog even geen liefde van Bex voor Basil.

Het maakt ons harige kind niets uit. Hij heeft genoeg andere speelmaatjes.

Warwick Castle

Leuk in Engeland; echte oude kastelen zoals Warwick Castle.

De jongens kregen het zwaard niet uit de steen en zijn dus geen koning, en

een echte "ridderes" heeft natuurlijk altijd haar handtas bij zich.

Basil

Hier is 'tie dan; Basil. Vandaag opgehaald en inmiddels overladen met knuffels.

Mooi Cornwall

Niet uit een vakantiefolder, maar uit eigen hand. Cornwall is een superleuke plek voor vakantie met kinderen. Strand met heel veel rockpools, fietsen over de Camel Trail, fish & chips eten bij Rick Stein in Padstow, wandelen over de Bodmin moor enz enz. Helemaal leuk (mits de zon schijnt of het in elk geval droog is)!

Wij zijn gelukkig van de regenvloek verlost want we hadden een vakantie in de ZON! en dat in Engeland!

The daffodils

I wander'd lonely as a cloud

that floats on high o'er vales and hills,

When all at once I saw a crowd,

A host, of golden daffodils;

besides the lake, beneath the trees,

Fluttering and dancing in the breeze.

(William Wordsworth 1770-1850)