In Nederland kwam hij op zaterdag de dertiende aan, en in Engeland was hij er op zondag de veertiende.In Guildford werd door het Nederlands comite een Sinterklaasfeest georganiseerd en wij togen daar vanzelfsprekend heen. Zeker omdat dit waarschijnlijk het laatste jaar is dat we nog drie "gelovigen" hebben. Thijmen is bijna 10 maar gelooft nog in Sinterklaas. We laten het nog maar even zo. Wel begint de twijfel bij hem toe te slaan. "Mama, waarom heeft Sinterklaas een bril op en op de televisie niet, en waarom zit zijn baard anders?" "Tja, op tv heeft hij zijn lenzen in en heeft de kapper zijn baard mooi in de krul gezet. Dit is een gewone werkdag voor Sint, zonder televisiecamera's, en dan doet hij zijn bril op en zit zijn baard een beetje in de war." Maar je ziet de twijfel in zijn ogen. Ook twijfel bij ons. Moeten we het hem nu vertellen of niet? Het antwoord kwam de volgende dag. In de schoen die de vorige avond was gezet zat een kadootje en een gedicht. In dat gedicht stond onder andere dat ze beter moeten luisteren en niet moeten schreeuwen, maar fluisteren. Alle twijfel was weer even verdwenen. Want ja, alleen Sinterklaas kan toch maar weten dat er af en toe niet naar mama wordt geluisterd?
