Eco-warrior

Onze tweede zoon is een leergierig en nieuwsgierig baasje die nogal intensief kan opgaan in de onderwerpen die op school worden behandeld. Zo was hij een tijdje volledig in de Heere, was een poosje helemaal “ into" de Aboriginal cultuur, heeft wekenlang slakken in emmers verzameld, was vorige term gegrepen door de groene vingers in de tuin en nu is hij een Eco-warrior geworden. Een ware strijder tegen de vervuiling. Niks mis mee, zou je zo denken. Goed om kinderen al jong te leren dat het afval gescheiden moet worden, dat je de lampen overal in huis uit moet doen, en dat je niet te lang onder de douche moet staan. Allemaal heel goed en we juichen het dan ook zeker toe. Nu is onze kleine man nogal intensief met vanalles en een echte controleur. Wij noemen hem dan ook vaak Constable Chiel want hij houdt altijd goed in de gaten of De Regels niet overtreden worden. Maar omdat hij nu een Eco-warrior is heeft hij een dubbele taak. Allereerst geeft hij dagelijks college, onder andere over het verschil tussen re-usen en re-cyclen. En als het publiek even niet luistert gaat de professor gewoon harder praten. Nauwlettend wordt moederlief in de gaten gehouden of ze niet te lang de kraan aan laat staan met tanden poetsen, of ze wel de flessen in de juiste flessenbak doet, hoe vaak ze de droger gebruikt, of ze wel op 40 graden wast en of er niet een papiertje dat voor de papierbak bestemd is in de vuilnisbak verdwijnt. Regelmatig wordt die laatste bak dan ook op fouten van mama gecontroleerd. Vermanend wordt ik dan door de Constable toegesproken; Mamaaaa, je bent aan het wasten!!! En ja, wat doe je dan als er inderdaad een ernstige Eco-fout is gemaakt? Dan herstel je die, met als gevolg dat ik van tijd tot tijd sledderige papiertjes uit de vuilnisbak vis, dat ik met een opdraaizaklamp ’s avonds door het huis ga, natte was over van die zielige rekjes heb hangen en bij de Woolies niet meer durf te vragen of de salmonellakip in een extra plastic zakje mag. Ik heb inmiddels bij bovengenoemde supermarkt al een enorme hoeveelheid groene Eco boodschappentassen gekocht omdat ik niet meer met plastic thuis durf te komen (en dat die groene krengen altijd thuis zijn blijven liggen als ik bij de kassa sta dat ik dan maar weer een nieuwe koop). We hebben er nu zoveel dat we geen verhuisdozen meer nodig hebben voor onze volgende verhuizing (over drie weken, maar dat is weer een ander verhaal). Al deze goedbedoelde en zeer educatieve eco-talk geeft hopelijk de volgende generatie een eco-boost maar voor GenX , Y en Z en ouder is het echter een druppel op de gloeiende Australische eco-plaat. Er wordt hier verschrikkelijk veel energie verspild. Er rijden hier heel erg veel auto’s rond en nogal veel van een type dat niet echt zuinig met brandstof is. Ja, dat is natuurlijk overal zo maar hier is ook nog eens de benzine goedkoop, dus je pakt de auto veel gemakkelijker. Ik weet dat even de fiets pakken hier geen optie is, maar ik zie vaak ouders die zo ongeveer tegenover de school wonen de kinderen nog in de carline afzetten. Wij wonen niet ver van een winkelcentrum, prima te lopen, maar ik pak toch vaak de auto. De huizen hier zijn gebouwd voor een warm klimaat, en ja in de zomer is het is ook wel warm, maar de winters zijn toch best behoorlijk fris. Heel veel huizen hebben helemaal geen verwarming. Om het binnen warm te krijgen wordt vaak de airco op warm gezet en staat de hele dag aan. Of elektrische blaaskacheltjes doen het werk. En als je het dan nog niet warm hebt ga je ’s nachts gewoon lekker op je elektrische deken liggen. Het overgrote merendeel van de huizen heeft totaal geen isolatie, geen dubbel glas of iets anders wat helpt om de warmte binnen te houden. Het zijn allemaal maar voorbeelden en ze zijn niet alleen van toepassing op Australie, ook op de rest van de wereld, en ook zeker op mijzelf. Ik doe er net zo hard aan mee. Daarom ben blij dat ik een Eco-warrior in huis heb die mij erop wijst dat ik niet goed bezig ben. Verbeter de wereld, begin bij jezelf. Maar, it's not easy being green.