Vies beest

Wij waren pas weer eens in Nederland voor een korte vakantie en om te zien waar het lot ons volgend jaar brengen zou. Nu is het niet echt het lot maar meer de Werkgever in ons geval. Hoewel, daar kun je ook weer over discussieren. Misschien is het toch wel “fate”. Het moest gewoon zo zijn, anders zou het niet gebeuren (dames van Love Me, kunnen jullie hier iets mee?). Maar goed, daar wilde ik het helemaal niet over hebben. Ik wilde het hebben over taal, de Nederlandse en de Engelse, en in het bijzonder over het woordje “poep”. Het viel me weer eens op dat daar in Nederland nogal spastisch over wordt gedaan. Er is een beetje een tweedeling in Nederland; van de ene helft mag je gewoon poep zeggen en van de andere helft mag je geen poep zeggen. Die andere helft zijn met name mensen die zichzelf heel netjes vinden. Hun kinderen mogen beslist geen poep zeggen. Zij moeten “drukken” zeggen. Op straat ligt dan waarschijnlijk ook hondendruk en een baby heeft een drukluier. Wij horen bij de poepgroep. Onze kinderen mogen gewoon hardop poep zeggen, in de hondenpoep stappen en griezelen van poepluiers. Regelmatig worden wij door de andere helft gecorrigeerd. Zo riep Brechje tijdens onze Nederlandse vakantie heel hard in de Claudia Sträter in Laren dat ze moest poepen. Een vriendelijke verkoopster kwam aangesneld en we konden gelukkig gebruikmaken van hun WC. Op de weg er naar toe vertrouwde ze me toe dat zij ook kinderen had en ze altijd zei dat ze dan maar “drukken” moesten zeggen. Het werd mij dus even fijntjes duidelijk gemaakt dat we de grenzen van het betamelijke weer eens hadden overschreden. Foei toch. Ik had deze kakmadam eens graag willen zeggen dat ik drukken een veel viezer woord vind. Het geeft nl. de fysieke beweging aan en beschrijft letterlijk wat je aan het doen bent. Hè gatsie, je ziet het helemaal voor je. Je kunt net zo goed duwen, voortstuwen of persen zeggen. Net zo onsmakelijk. Maar ja, ik ben nu eenmaal niet zo onbetamelijk om haar daar op te wijzen.
Kort daarna kwam ik op een hockeyveld. Allemaal zeer keurige kinderen, waarvan er vast een heleboel thuis geen poep mogen zeggen. Als ze de bal misten hoorde ik telkens luidkeels “shit”, en dat zo ongeveer elke twee minuten. Daar hoorde ik geen enkele ouder over. Toch vreemd, we hebben het over hetzelfde ding.
Als je hier in Australie “shit” zegt, kijkt iedereen je zeer geschokt aan. Alsof je een vreselijke vloek laat. Als de kinderen op school “shit” zouden zeggen, moeten ze bij het schoolhoofd komen. Maar als ze naar de WC moeten voor de grote boodschap kunnen ze zonder problemen een “pooh” gaan doen. Dat is dus gewoon poepen, en niet “pushen”. Raar toch dat Winnie the Pooh zo populair is in Nederland? Onbetamelijke beer.