Het goede leven

Als je je hele leven al een mager scharminkel bent geweest dan ben je blij als er eindelijk eens wat vet op je botten komt. Ja het klinkt raar, maar zo is het. Minzame blikken van wat vollere dames die je nooit geloven als je zegt dat je niet op een dieet bent of als je niet van sport houdt. Want als je dun bent heb je ofwel anorexia of je bent een sportfanaat. Ik ben dat geen van beiden. Ik houd erg van eten en drinken en vooral niet van bewegen of moe worden. Maar dat is in de ogen van velen ongeloofwaardig. Daar helpt geen uitleggen aan dat je hele familie vroeger ook scharminkels waren, dat je een zoon hebt met dezelfde lichaamsbouw, dat je gewoon zo geboooooren wordt. Nee, je blijft verdacht.
Na drie kinderen begon er bij mij wat vet te blijven hangen. Ik vond het eigenlijk wel leuk. Eindelijk was ik ook eens te dik. Een bubbelbuikje, heupen die niet meer zo raar uitstaken als je plat op het strand lag, en die vleugels op m’n rug leken opeens ook niet meer alsof ik zo kon wegvliegen. Zelfs de spaghetti-armpjes zagen er tamelijk normaal uit in een blote jurk. Deze body-change begon toen we hier in Australie kwamen wonen. Ja, het leven is hier goed. Heel goed zelfs. Ik hoef hier niet meer te fietsen (met drie kinderen in een bakfiets tegen de Amerfoortse berg op), maar kan lekker alles met de auto doen. Heerlijk, ik tuf overal naar toe. Daarnaast is het eten hier heel lekker. Overal. Of het nu Aziatische, Indiase, Italiaanse, Franse, of Australische gerechten zijn, ze zeggen allemaal “eet mij, eet mij”!!. Sinds ik uit mijn Australian Family Favourites kookboek kook gaat eigenlijk overal wel een scheut room in, of suiker, of bak ik cupcakes met icing of chocola erop. Maar dat is nog niet het ergste. De ware “boos”doener is de Australische wijn. Ik houd wel van een drankje en ik voel me hier als een kind in een snoepwinkel. Overal lachen de heerlijkste flessen mij tegemoet. Drink mij, drink mij!!! De kwaliteit van de wijnen is hier gemiddeld gewoon heel goed. Ik heb hier nog nooit een vieze wijn geproefd (in tegenstelling tot de Chateau Migraines onder de franse wijnen), en ik doe echt mijn best om er eentje te vinden. Maar het lukt niet. Een vakantie is voor mij geen vakantie zonder dat er een winery is bezocht. Gelukkig zijn er daar heel veel van. Ik kijk ’s middags stiekem op de klok of het al half zes is, want dan mag ik een glaasje wijn bij het koken. Of gewoon zomaar champagne drinken zonder dat er iets te vieren valt. Ohohoooooooh, de pleasures van Australie toch. Yummy, yummy, tummy. Ja, de tummy. Dat is na ruim twee jaar Australische goedheid inmiddels geen gezellig bubbelbuikje meer, dat is vijf maanden zwanger. Voor de buitenwereld kan die nog in toom gehouden worden met “A Girl’s Best Friend” (helaas geen diamant, maar een loeistrakke elastieke gevechsuitrusting waarbij je alleen maar rechtop kan staan), maar voor de girl zelf is er geen ontkennen meer aan. Als ik het kogelvrije harnas niet aan heb gaan de blikken nadrukkelijk richting buik. Ook minzaam trouwens. Okee, ik heb het begrepen, ik moet bewegen. Vanochtend heb ik goed mijn best gedaan in de gym. En omdat ik zo goed mijn best had gedaan mocht ik thuis een lekkere TimTam (eentje maar??). Oh Australia, you're too good to me……