Yoga in Australia

Op zich vind ik yoga helemaal prima. Zo relaxed. Beetje rekken en strekken, alle botjes weer op z’n plaats, in- en uuuuuiiiiiitademen, ook helemaal prima. Na zo’n uurtje voel je je meestal weer helemaal top. Hooguit een beetje spierpijn de volgende dag. En hoe vaker je het doet, hoe leniger je wordt en voor je het weet lig je met je benen in je nek de zonnegroet te doen. Allemaal helemaal prima. Goed voor lijf en leden en een beetje lenigheid kunnen we best gebruiken. Nu doe ik hier dus ook aan yoga. Bij iemand thuis, waar kaarsjes branden en wierook geurt, komt er een echte yoga mevrouw. Ze is vijftig maar ziet eruit als achtentwintig. In kaarslicht dan. Van haar moeten we veel zuchten, naar de zon of de maan zwaaien, “oooohm” zeggen met je vingers in je oren (dat vibreert zo lekker in je bij- en voorhoofdsholten), als een krokodil op de grond liggen (hoe Australisch) en in ander “ Twister-achtige” houdingen staan en liggen. Tot zover, allemaal okee. Maar dan komt het moment dat we met een partner moeten yoga’en. Ach vooruit, iemand bij de enkels vasthouden als zij vanaf de grond in lotushouding omhoog moet komen daar heb ik geen problemen mee. Ook vind ik het prima om iemand af en toe een flinke zet te geven zodat zij omtuimelt. Anders wordt het als ik mijn knieen tegen mijn buurvrouw haar billen moet zetten om zo haar armen uit kom te trekken. Mmmm, wat minder. Als de partner dat op haar beurt bij mij moet doen breekt het zweet mij uit bij de gedachte dat juist op dat moment mijn darmen besluiten om wat gas los te laten. Wat dan ook gebeurt. Bij het diep in- en uitademen met je partner voor je neus herinner ik mij bij de exhale opeens de visschotel van vanavond met twee tenen knoflook. Maar niet meer uitademen dan. Dat is na een tijdje niet meer zo “ rielekst”. Hebben we dat gehad dan moeten we masseren. Beetje trommelen op elkaars rug is best maar als de partner een iets te kort T-shirtje aanheeft en je moet over een spekrol heen, nee dank u wel. Aan die spekrollen ontkom je in Australie niet. Er zijn hier namelijk heel veel dikke mensen. Gewoon echt heel dikke mensen. Jong, oud, man, vrouw, jongen, meisje, maakt niet uit, moddervet. Ik ken ook een moeder die de omvang van twee keer Erica Terpstra heeft en die ik pas rond etenstijd met het hele gezin de McDonalds uit zag komen. “I couldn’t do it today” vertrouwde zij mij toe. Dat dacht ik vanavond ook tijdens mijn yogales. Couldn’t do it today.

Spring op de foto

Het begint hier zo langzaam aan echt spring te worden. Blaadjes groeien weer aan de bomen, kakkerlakken komen weer tevoorschijn en het weer werd ook steeds warmer en aangenamer. ("Werd" ja, geen spelfout, want tot vandaag was het heerlijk en nu regent het weer pijpestelen). Eindelijk kon het zeil van het zwembad af en hebben de heren en dame in het nog behoorlijk koude water gepoedeld. Prima mogelijkheid voor moeder om even te oefenen met de camera en er weer eens wat sluitertijden en diafragma's op los te laten. Die arme familie van mij, die moeten sinds weken alleen maar poseren of acties herhalen omdat mama net te laat was. De bovenstaande sprongen vanaf de duikplank zijn zeker vijfentwintig keer overgedaan totdat er genoeg waterdruppels (en niet veel wit vel) op stond. Blijven oefenen moesje! De fotocursus is trouwens wel bijzonder leuk om te doen. Bij een oude hippie met een lange grijze staart die ons (we zijn met drie cursisten, dus dat is bijna prive-les) op woensdag theorie geeft en ons op vrijdag ergens mee naar toe neemt om daadwerkelijk te oefenen. Afgelopen vrijdag hadden we de praktijksessie 's avonds in Darling Harbour. Omdat het daar op vrijdagavond vrij druk is, is het grappig hoe mensen reageren. Sommige toeristen gaan erbij staan en luisteren mee als Greg (onze meester) wat uitlegt en proberen dan dezelfde foto te nemen. Meisjes met piepkleine jurkjes van zeer brandbaar materiaal, metershoge hakken en lang steil heksenhaar (een soort uitgaansuniform voor Australische meisjes en vrouwen) willen graag voor je camera gaan staan. Stoere jongens met vierkante hoofden, geen nek maar waar nog wel een ketting om gefrotseld zit, lange korte broek en teenslippers (uitgaansuniform voor Australische jongens) die ook graag voor je camera springen, maar dan op onverwachte momenten en met veel lawaai (om die bovengenoemde meisjes te imponeren; oeh oeh oeh). Japanse toeristen die nog even snel het V-teken maken. En dan heb je nog de mensen die jouw foto's van commentaar gaan voorzien. Zoals dat groepje oudere Chinese dames, die het fotograferen van een fontein bij nacht maar raar vonden, en daar heel hard om moesten lachen. Jammer dat ik geen foto van ze heb gemaakt. Ik was natuurlijk net te laat.....

Op school moet je een hoedje op

Hanging around

In het kader van mijn fotografiecursus (een tamelijk intensieve want ik ben er twee dagen in de week mee zoet) was ik afgelopen vrijdag in de Botanical Gardens om daar te oefenen met mijn camera.
Ik zal hier niet alle foto's van mooie bomen, bloemen en bijen plaatsen, maar ik vond de grote geelbruine vleermuizen die daar in de bomen hangen wel leuk om te laten zien. Die horen zo bij Sydney. Ze zitten niet alleen in de Botanical Gardens, maar ook op andere plekken. Er zit blijkbaar ook een grote kolonie bij Gordon, een suburb iets verderop bij ons. Tegen de avond komen ze heel vaak overvliegen.
Als ik met de kinderen in de Botanical Gardens kom willen ze altijd als eerste naar de bats. Ze zijn behoorlijk groot, stukken groter dan de gemiddelde Nederlandse vleermuis, en vliegen ook overdag af en toe een stukje rond. Verder doen ze niet zoveel. Beetje hangen.

Olympics

Iedere maandagochtend om 7 uur 's ochtends kunnen we hier welgeteld tien minuten kijken naar het Nederlandse nieuws voor het buitenland (en dan gaat het vijf minuten over het weer wereldwijd...). Zo keken wij vanochtend voor het eerst naar deze nieuwsuitzending omdat we razendnieuwsgierig waren hoe Nederland het nu eigenlijk had gedaan op de Olympische Spelen (verbazingwekkend goed dus!!). Want ook al keken we iedere dag naar de Olympics, we zagen weinig tot geen Oranje (ja, we hebben het heren hockey gezien, maar dat was nou niet iets om blij van te worden.) Wel zagen we heel veel Green and Gold, en heel veel medailles voor Australie. Geweldig hoor, daar niet van, maar het was wel heel veel vaderlandsliefde. Met name in de televisiereclames, die letterlijk iedere vijf minuten langskwamen (heel irritant in de openings-, en sluitingsceremonie), werd het de Olympische sporters telkens op het hart gedrukt dat ze terug moesten komen als heroes, en dat ze alle Australiers vooral proud moesten maken. Dat is geloof ik wel gelukt (zei zij knarsetandend).
Hier in huis werden de Olympische Spelen ook nauwlettend gevolgd. Als we geen oranje zagen juichten we voor groen en geel. En als we dan toch ergens iets oranje zagen juichten we daar ook voor. De lange afstandsloper uit Djibouti (of iets dergelijks) werd hartstochtelijk aangemoedigd omdat hij een oranje shirtje aanhad. Thijmen was zo in de spirit van de Olympische Spelen dat hij heeft aangekondigd dat hij ook wel mee wil doen. Hij had ook al een specifieke sport in gedachten. Let dus bij de Spelen in 2020 heel goed op een blonde kleiduivenschieter!! In een oranje shirtje!

Engels?

Toen ik hier vorig jaar arriveerde was ik zo arrogant om te denken dat mijn Engels wel okee was. Ik heb toch eerder in het Engels “gewoond en gewerkt”? Maar nee dus. Iedere dag maak ik nog steeds de grootste blunders. Er zijn zoveel Engelse woorden in het Nederlands, waarvan wij denken dat het Engels is, maar wat helemaal geen Engels is. Een body warmer bijvoorbeeld, vinden wij toch echt een Engels woord, maar hier kijken ze je hier aan of je ze een oneerbaar voorstel doet. Toen ik pas in een winkel om een bodywarmer voor dochtertjelief vroeg kwamen ze aan met een kruik.
Een snackbar is hier een snickers of een mars. Een lollie is een (gewoon) snoepje en geen lollie. Toen de huisarts (!!) Chiel vorig jaar een lollie beloofde als hij zijn mond goed opendeed, was de teleurstelling groot toen het slechts een klein tumtummetje bleek te zijn (“ik kreeg toch een lollie?”).
Dat je je baby in een box stopt is pure kindermishandeling. Die gaan hier in een playpen.
Toen ik bij de kapper vroeg of hij een pony kon knippen zei hij dat hij dat ik daarvoor maar beter naar de dierenarts kon gaan (ooit van het woord fringe gehoord?)
Tijdens het schoolbal droeg iemand een mooie fuchsia jurk. Ze keek me erg raar aan toen ik haar daarmee complimenteerde. Nooit geweten dat dat als “fjoezia” uitgesproken diende te worden.
Andere is natuurlijk de welbekende beamer en sheets. Ik heb ooit een presentatie moeten geven waarbij ik van te voren vroeg om een beamer. Dat bleek dus een BMW te zijn, maar dat wist ik niet. Nee, die hadden ze niet voor me. Ach, zei ik toen, dat geeft niet dan doe ik het wel op sheets. Ze dachten dat er een Nederlandse halve gek langskwam, die eerst een presentatie op een auto wilde doen en als die niet voorhanden was deed ze het wel op lakens.
Ook moet je erg voorzichtig zijn met het vertalen van uitdrukkingen en gezegdes. Bij “als je het over de duivel hebt…” is het verschil tussen “speaking of” en “talking about” the devil subtiel, maar wel erg groot. Die duivel kijkt me nog steeds boosaardig aan als ik haar tegenkom. En het fietsenrek van Thijmen is ook zeker geen bike rack.

Zwemles

Een week geleden verdronk ons jongste kind bijna tijdens de wekelijkse zwemles. Brechje had sinds twee weken ook echt zwemles en een niet goed oplettende juf zag niet dat het arme kind onder water raakte en niet meer boven kon komen. Moeder zag het wel en hijste kind zelf uit het water. Volledige paniek bij iedereen en de juf ontkende in alle toonaarden. Dat was het einde van onze zwemlessen bij Pat Taylor Swimschool. Tijd dus voor een nieuw zwemlesplan. We wisten toch al niet zo goed wat we aanmoesten met de Australische zwemlessen. Leer je in Nederland vooral zwemmen om te overleven (stel dat je eens in een sloot valt met je fiets..), hier zien ze zwemmen als sport. Je zit dus “op zwemmen”. Met Nederlandse zwemlessen ben je met een jaar, anderhalf, hooguit twee wel klaar. Dan kun je dus zwemmen. Heb je ook een diploma, misschien wel twee. Die kun je ook aan iedereen laten zien (en er bij opa’s en oma’s zelfs geld voor vragen). Dat is handig, iedereen weet waar hij of zij aan toe is. Punt. Hier gaat dat heel anders. Iedereen sleurt zijn kinderen jarenlang iedere week naar zwemles. En als ze dan een stukje kunnen zwemmen, zijn ze nog niet klaar. Dan ga je naar het klasje voor “stroke correction”. Geen diploma’s en geen feestelijke uitreikingen. Nee, je bent nooit klaar. Het kan altijd beter en sneller.
Thijmen had in Nederland al zo’n anderhalf jaar zwemles, maar was nog niet aan “afzwemmen” toe (hij viel in de categorie die er “hooguit” twee jaar over doen). Hij kon dus al redelijk de schoolslag met de kikkervoeten en hield het hoofd keurig boven water. Hier aangekomen werd alles anders. Australische kinderen beginnen met de “freestyle” iets wat wij in mooi engels borst “crawl” noemen. Geen kikkervoeten, maar trappende benen. Niet het hoofd boven, maar juist ònder water. Kortom, alles wat hij met veel moeite geleerd had kon zo weer overboord. Mijn suggestie om hem verder te laten gaan met de breast stroke werd lachend weggewimpeld. Nee, eerst de freestyle leren en dan zou hij als hij toe was aan het volgende klasje waar ze de schoolslag leren al snel de beste zijn. Ja, wat een logica. Omdat de zwemjuf aan de andere kant vele lovende woorden over zoon nr 2 had gesproken (very talented, great swim body) trapte ik erin en liet mijn oudste schatje in volledige verwarring achter. Na een jaar strugglen zonk het schatje nog steeds naar de bodem ondanks de big arms en de kicking legs. We zijn nu weer terug bij af. Ook de zwemjuf heeft ingezien dat dit niet de juiste weg is en we doen nu weer de schoolslag. Op z’n Australisch; hoofd onder water. Het is maar goed dat er hier geen sloten zijn om in te fietsen. Maar er zijn wel weer angstaanjagend veel zwembaden in achtertuinen, waar kinderen maar al te gemakkelijk kopje onder kunnen gaan. Zwemmen leer je wel degelijk om te overleven.