Australische beestjes II

Ik heb al eens vaker geschreven over allerlei enge beestjes in Australie die met venijn kunnen bijten, prikken of je anderszins toetakelen (op dat stukje kreeg ik vervolgens ook venijnige reacties maar dat terzijde). Vooral in ons eerste jaar vond ik dat allemaal heel eng en was vooral in de tuin erg op mijn hoede. Wie weet zat er wel zo’n grote zwarte spinnegriezel naar mijn voeten te loeren als ik de was aan het ophangen was. Of zou er een slang onder de kussens van de bank zitten. Je wordt ook overal bang gemaakt voor die beesten. Funnelweb spinnen (de allerengste) schijnen nl. altijd in luchtbellen in zwembaden te huizen en redback spinnen nestelen zich met name onder je tuinstoel. Nu wonen we hier bijna twee jaar en ik heb nog geen enkele redback spin gezien (behalve in de dierentuin) (even afkloppen). Er heeft wel eens een grote zwarte spin in ons zwembad gedreven, maar die was morsdood en het was maar de vraag of het echt een funnelweb was (jahaaaa, natuuuuuurlijk was dat er een). Schubbige beesten, behalve skinks (mini hagedisjes) en een enkele blue-tongue lizard, huizen er ook niet echt rondom ons huis. Het valt dus allemaal wel mee. Totdat Brechje gisteravond vanuit de tuin gillend binnen komt rennen met de mededeling dat ze gebeten is door iets. Er zat inderdaad wel een duidelijk hapje/prikje en vervolgens begon haar vinger vervaarlijk op te zwellen. O help, wat nu? Dit is toch Australie en het zou zomaar kunnen……….. Naar de huisarts gebeld. “Onmiddellijk langskomen” is het antwoord. Ik ben nogal paniekerig van aard en dergelijk advies maakt het er voor mijn zenuwen niet echt beter op. Uiteindelijk viel het allemaal heel erg mee (zoals gewoonlijk) en bleek het een ordinaire bij te zijn. Wel een Australische dan.
Bij thuiskomst wachtte mij een ander Australisch beest nl. de kookaburra. Mijn favoriet. Die herstelde mijn vertrouwen in de Australische fauna weer. Hij was druk bezig een plakje ham dood te slaan.

Rouwen en trouwen

Mijn vader had vroeger een rouw- en trouwpak. Een donkerbruin driedelig visgraatpak dat hij aandeed naar begrafenissen en trouwerijen. Nu heeft hij vandaag de dag nog steeds een rouw- en trouwpak, maar is het netjes donkergrijs en heeft geen retro visgraten meer en draagt hij het ook gewoon zomaar, zonder dat hij naar een begrafenis of trouwerij hoeft (of omdat het moet van mijn moeder, wat meer voor de hand liggend is). Nu heb ik hier in Australie helaas inmiddels ook een begrafenis bijgewoond. Ik trok daarvoor dus keurig mijn “LBD” (little black dress in jargon), oftewel mijn rouw- en trouwpak, voor uit de kast. Aangekomen op een centrale verzamelplaats voor alle bekenden voordat we naar de kerk zouden gaan, werd opgemerkt dat zwart dragen op een begrafenis wel heel European was. De daaropvolgende kerkdienst was heel bijzonder en erg emotioneel. Ik liet af en toe een traan rollen en depte deze keurig weg met mijn meegebrachte zakdoekje, dat in mijn tasje naast de pepermuntjes zat. Ik kreeg af en toe een blik toegeworpen die ik niet helemaal kon plaatsen. Later begreep ik dat tranen eigenlijk ook niet helemaal okee zijn. Het mag wel, maar eigenlijk hoort het niet. Zo European.

Een trouwerij heb ik hier nog niet gehad, dus daar kan ik niet over meepraten, maar ik zie regelmatig bruidsparen op allerlei locaties. Die zijn meestal herkenbaar aan de feestelijke dames eromheen. Hooggehakt en gestoken in piepkleine en vrolijk gekleurde nylonjurkjes met een speciale voorkeur voor paars en turquoise. Nee, dat rouw- en trouwpak hangt hier nutteloos in de kast. Te European.

Myall Lakes

Omdat onze tweede poging tot kamperen wederom in het water dreigde te vallen door de voorspelde regen, hebben we op het allerlaatste moment een huisje geboekt bij de Myall Lakes (zo'n drie uur boven Sydney) voor 1 nachtje.

Ons huisje lag direct aan het meer en Bex meende dat het strandje bij ons huisje hoorde. Hier probeert ze de ongenode gasten weg te kijken. Pas op of ik stuur mijn pinguin op je af!

Feest

Zomaar even snel twee foto's om mijn Australische gevoel te delen. Afgelopen weekend kwamen Harriet, Iris (twee Nederlandse vriendinnen) en ik terug van een weekendje Bowral met z'n drieen. Toen we in Manly naar Shelly Beach liepen om daar te gaan eten, zagen we opeens een staart in de zee, en toen nog een. Walvissen, gewoon zomaar langs de kust bij Manly. Geweldig om te zien.

Daarnaast een foto van mijn kleine "surfer dude" in z'n boardie en rashie vest (lange zwembroek en zon/zwemshirtje), klaar om bij Palm Beach het water in te gaan. Het is nog steeds een feest om hier te wonen.

Yoga in Australia

Op zich vind ik yoga helemaal prima. Zo relaxed. Beetje rekken en strekken, alle botjes weer op z’n plaats, in- en uuuuuiiiiiitademen, ook helemaal prima. Na zo’n uurtje voel je je meestal weer helemaal top. Hooguit een beetje spierpijn de volgende dag. En hoe vaker je het doet, hoe leniger je wordt en voor je het weet lig je met je benen in je nek de zonnegroet te doen. Allemaal helemaal prima. Goed voor lijf en leden en een beetje lenigheid kunnen we best gebruiken. Nu doe ik hier dus ook aan yoga. Bij iemand thuis, waar kaarsjes branden en wierook geurt, komt er een echte yoga mevrouw. Ze is vijftig maar ziet eruit als achtentwintig. In kaarslicht dan. Van haar moeten we veel zuchten, naar de zon of de maan zwaaien, “oooohm” zeggen met je vingers in je oren (dat vibreert zo lekker in je bij- en voorhoofdsholten), als een krokodil op de grond liggen (hoe Australisch) en in ander “ Twister-achtige” houdingen staan en liggen. Tot zover, allemaal okee. Maar dan komt het moment dat we met een partner moeten yoga’en. Ach vooruit, iemand bij de enkels vasthouden als zij vanaf de grond in lotushouding omhoog moet komen daar heb ik geen problemen mee. Ook vind ik het prima om iemand af en toe een flinke zet te geven zodat zij omtuimelt. Anders wordt het als ik mijn knieen tegen mijn buurvrouw haar billen moet zetten om zo haar armen uit kom te trekken. Mmmm, wat minder. Als de partner dat op haar beurt bij mij moet doen breekt het zweet mij uit bij de gedachte dat juist op dat moment mijn darmen besluiten om wat gas los te laten. Wat dan ook gebeurt. Bij het diep in- en uitademen met je partner voor je neus herinner ik mij bij de exhale opeens de visschotel van vanavond met twee tenen knoflook. Maar niet meer uitademen dan. Dat is na een tijdje niet meer zo “ rielekst”. Hebben we dat gehad dan moeten we masseren. Beetje trommelen op elkaars rug is best maar als de partner een iets te kort T-shirtje aanheeft en je moet over een spekrol heen, nee dank u wel. Aan die spekrollen ontkom je in Australie niet. Er zijn hier namelijk heel veel dikke mensen. Gewoon echt heel dikke mensen. Jong, oud, man, vrouw, jongen, meisje, maakt niet uit, moddervet. Ik ken ook een moeder die de omvang van twee keer Erica Terpstra heeft en die ik pas rond etenstijd met het hele gezin de McDonalds uit zag komen. “I couldn’t do it today” vertrouwde zij mij toe. Dat dacht ik vanavond ook tijdens mijn yogales. Couldn’t do it today.

Spring op de foto

Het begint hier zo langzaam aan echt spring te worden. Blaadjes groeien weer aan de bomen, kakkerlakken komen weer tevoorschijn en het weer werd ook steeds warmer en aangenamer. ("Werd" ja, geen spelfout, want tot vandaag was het heerlijk en nu regent het weer pijpestelen). Eindelijk kon het zeil van het zwembad af en hebben de heren en dame in het nog behoorlijk koude water gepoedeld. Prima mogelijkheid voor moeder om even te oefenen met de camera en er weer eens wat sluitertijden en diafragma's op los te laten. Die arme familie van mij, die moeten sinds weken alleen maar poseren of acties herhalen omdat mama net te laat was. De bovenstaande sprongen vanaf de duikplank zijn zeker vijfentwintig keer overgedaan totdat er genoeg waterdruppels (en niet veel wit vel) op stond. Blijven oefenen moesje! De fotocursus is trouwens wel bijzonder leuk om te doen. Bij een oude hippie met een lange grijze staart die ons (we zijn met drie cursisten, dus dat is bijna prive-les) op woensdag theorie geeft en ons op vrijdag ergens mee naar toe neemt om daadwerkelijk te oefenen. Afgelopen vrijdag hadden we de praktijksessie 's avonds in Darling Harbour. Omdat het daar op vrijdagavond vrij druk is, is het grappig hoe mensen reageren. Sommige toeristen gaan erbij staan en luisteren mee als Greg (onze meester) wat uitlegt en proberen dan dezelfde foto te nemen. Meisjes met piepkleine jurkjes van zeer brandbaar materiaal, metershoge hakken en lang steil heksenhaar (een soort uitgaansuniform voor Australische meisjes en vrouwen) willen graag voor je camera gaan staan. Stoere jongens met vierkante hoofden, geen nek maar waar nog wel een ketting om gefrotseld zit, lange korte broek en teenslippers (uitgaansuniform voor Australische jongens) die ook graag voor je camera springen, maar dan op onverwachte momenten en met veel lawaai (om die bovengenoemde meisjes te imponeren; oeh oeh oeh). Japanse toeristen die nog even snel het V-teken maken. En dan heb je nog de mensen die jouw foto's van commentaar gaan voorzien. Zoals dat groepje oudere Chinese dames, die het fotograferen van een fontein bij nacht maar raar vonden, en daar heel hard om moesten lachen. Jammer dat ik geen foto van ze heb gemaakt. Ik was natuurlijk net te laat.....

Op school moet je een hoedje op