Empty vessels

Morgenmiddag komt er weer een empty vessel bij ons spelen, oftewel een leeg vrachtschip. Dat zijn kinderen die constant om eten vragen, een soort koekoeksjongen dus. Het valt mij namelijk op dat heel veel Australische kinderen (nee, niet allemaal, maar wel opvallend veel) de hele tijd om lekkers vragen. Heb je net met de hele meute uit school een kopje thee zitten drinken met een koekje (of twee) en wat fruit er bij, komen ze vijf minuten later weer vertellen dat ze hungry zijn. Okee, jij nog een koekje dan, weer vijf minuten later zijn ze alweer thirsty. Weer een half uur later tref je ze aan in de kast waar ze zelf maar eens even in zijn gaan browsen, om even later te ontdekken dat alle TimTam's (chocoladekoekjes) inmiddels verdwenen zijn. Tja, wat moet je daar nu mee? Mijn kinderen houden ook wel van koekjes en snoepjes en snaaien ook regelmatig stiekem wat uit de kast, maar ik hoop toch niet dat ze bij andere mensen continu om lekkers vragen of het zelf maar even gaan pakken. Ik moet eerlijk zeggen dat dit me in Nederland toch nooit zo is opgevallen. Misschien heeft de overbekende koektrommel die in onze jeugd na 1 koekje weer dicht ging toch wel beetje geholpen? Of is het de schuld van de Australische lunchdoos?

Nieuw schooljaar

Sinds vorige week is het nieuwe schooljaar weer begonnen. Thijmen zit nu in First Class (Year One) vergelijkbaar met groep 4 in Nederland. Chiel zit in Transition en dat is vergelijkbaar met de Nederlandse groep 3. De uniformen mochten weer uit de kast, we zijn naar de kapper geweest, nieuwe schoolschoenen (zwart en zeer degelijk) gekocht en er zijn zelfs echte Australische lunchdozen aangeschaft. Daar heb ik mij het hele vorige jaar tegen verzet, maar ik moest er nu toch echt aan geloven. In Nederland hadden wij de standaard lunchdozen en drinkbekers van Mepal (die iedereen zo ongeveer heeft). Daar passen gewoon twee boterhammen, een pakje sap en, zeg maar, een worstje in. Voor het eten en drinken 's ochtends kregen ze beker Roosvicee mee met een verpakte koek ofzo. Dan kwam zo'n lunchdoos in de regel altijd weer (vrijwel) leeg mee naar huis; ze moesten gewoon opeten wat erin zat. Zo gaat dat hier, jammer genoeg, niet. Het formaat van een gemiddelde Australische lunchdoos is vergelijkbaar met een grote schoenendoos (maat 44). Daar gaan niet alleen boterhammetjes in, maar de Australische kinderen krijgen ook crackertjes, tomaatjes, sushi, muffintjes (door moeder 's ochtends nog even zelf gebakken????), banana bread, pasta, yoghurtjes en weet ik wat ze er allemaal nog meer in doen. Daarbij krijgen ze een grote drink bottle met water mee. Tijdens het eten en drinken om 10 uur en tijdens de lunchpauze worden dan die enorme bakken geopend en kunnen de dames en heren er iets lekkers uit kiezen. Ja, kiezen. Het magische woord. De heren Van Burken begonnen te klagen dat ze niets te kiezen hadden. Ze wilden ook zo'n echte Australische lunchdoos met zo'n speciaal koeltasje eromheen waar ze iedere keer iets uit konden kiezen. Na een jaar van verzet van mijn kant (je eet gewoon op wat ik je mee geef) hebben ze sinds vorige week ook iedere dag iets te kiezen. Elke dag worden er twee enorme bakken met vreselijk lelijke koeltasjes meegesjouwd. 's Ochtends wordt er al druk onderhandeld wat er allemaal in moet/mag. Resultaat, keuzes zijn moeilijk. Elke dag komen er boterhammen met 1 hap eruit, 5 van de 6 plakjes komkommer, een vol pakje sap (o ja vergeten), driekwart van de druifjes, en het hele worstje terug. Wat een verspilling van eten (de kindertjes in Afrika?????) en van tijd. Want de avond ervoor begin ik al te bedenken wat er nu weer in de enorme bakken moet. Hardgekookt eitje? Nu maar vast doen, want morgen is er geen tijd voor. Met de onderhandelingen 's ochtends zijn we ook niet in 5 minuten klaar. Laat staan het smeren, snijden, kneden, stampen, uitrollen en inpakken van de hele handel. Kortom, ik geef het nog een week en dan gaan we weer gewoon terug naar Mepal ZONDER keuze.
Dan ook nog zoiets; denk je lekker makkelijk ik smeer gewoon pindakaas of Nutella op die boterhammen. Mag het niet. Nee, de school is een nutfree zone. Niet alleen de school, maar ook de creche en de Kid's Cub bij de sportschool zijn allemaal nutfree. Blijkbaar zijn er heel veel Australische kinderen allergisch voor noten. (Ook uitzonderlijk veel astma, maar da's weer een heel ander verhaal)
Wat ze op school dan weer niet hebben, zijn luizenmoeders. Er zijn dan wel geen nuts te bekennen, maar er zijn wel degelijk luizen. In Nederland worden de beestjes met hand en tand bestreden door plastic capes, grimmige kammetjes en bijzonder effectieve luizenmoeders. Toen ik dat hier op school voorstelde werd nog net niet de politie gebeld. Hoe ik het in mijn hoofd haalde (nee, op mijn hoofd nou goed?). Je mag hier als ouder absoluut niet aan het hoofd van een kind dat niet van jou is zitten. Privacy. Ondertussen worden alle hats die de kinderen verplicht op moeten in 1 mand gegooid en lopen de beestjes ongestoord van het ene naar het andere hoofd. Nou ja, we hebben ze tot nu toe nog buiten de deur weten te houden.....
Vanmiddag maar weer eens naar de Nederlandse school.

Hunter Valley

Nationale feestdagen zijn, net zo min als in Nederland, geen werkdagen in Australie. Alleen, als zo'n feestdag in het weekend valt " mis" je dus eigenlijk een vrije dag. In Nederland is het dan gewoon " pech gehad, volgend jaar beter". Maar zo redeneren ze hier in Australie gelukkig niet en daarom is in dergelijke gevallen altijd de maandag na dat betreffende weekend ook een vrije dag. Zo was het afgelopen zaterdag Australia Day (om te vieren dat Australie Australie is, en ooit door Captain Cook " ontdekt" is, wat trouwens helemaal niet waar is, maar okee) en daarom hadden we een lekker lang weekend. Wij gingen de Australische wijnen maar eens vieren in de Hunter Valley, zo'n anderhalf uur rijden van Sydney. Daar kun je talloze wineries bezoeken met de meest heerlijke wijnen of met wijn waar je kaakspieren van samentrekken. Keuze genoeg. Hank was in ons geval de skipper, oftewel de Australische BOB. Dat wil niet zeggen dat hij de wijnen niet geproefd heeft, maar hij heeft ze heel oenologisch allemaal keurig netjes uitgespuugd. (Dat is eigenlijk ook best wel een beetje viezig, want degene die voor je net heeft geproefd heeft ook in zo'n bak staan spugen. Dat vinden de Australiers weer heel normaal, terwijl ze met andere dingen weer overdreven hygienisch zijn.) Intussen rijd je rond in een vallei met prachtig aangelegde wijngaarden, met de ene cellar nog mooier dan de andere, en waar zo ongeveer elke 500 meter allerlei glaasjes met Shiraz of Semillon of Verdelho voor je klaar staan. Voor de kinderen niet echt heel erg leuk, maar die moeten niet zeuren, mama is wijn aan het proeven (ga maar buiten spelen). Gelukkig konden die zich weer uitleven in het zwembad op het terrein waar wij een huisje hadden. Want jaha, het was bijzonder lekker weer........

Ozzie Ozzie Ozzie, oy oy oy! Een jaar in Australie

Het is inmiddels precies (op twee dagen na) een jaar geleden dat wij hier bepakt en bezakt aankwamen. Weer even een moment van reflectie. Na een jaar Sydney zijn onze kinderen al tamelijk "veraustralianiseerd". Hank en ik niet. Ten eerste vanwege de taal. Het Engels blijft voor ons altijd een tweede taal. Ook al kun je nog zo leuk huis-tuin- en keuken Engels babbelen, een grapje maken of eens ad rem zijn of boos doen is er in het Engels eigenlijk niet bij. Voor de kinderen ligt dit anders. Hun brein is nog zo flexibel, dat zij een andere taal als een spons absorberen. Ook al spreken wij thuis alleen maar Nederlands, toch sijpelt het Engels al overal doorheen. De Nederlandse zinsopbouw gaat al in het Engels; bijvoorbeeld: " ik ga wassen mijn handen" " ik ga kopen nieuwe schoenen". Of soms meer letterlijk, bijv. als ze het warm hebben zeggen ze " ik ben heet" . Brechje spreekt al helemaal een raar mengelmoesje van Engels en Nederlands. Die zegt bijvoorbeeld " I am dorst" en dat alles met een vet ozzie accent (" where is my Baaaaarbie?").
Daarnaast merk je in het buitenland ook hoe Nederlands je eigenlijk bent. Enorm direct, soms op het onbeleefde af, en dat heb je dan zelf niet eens door.
Maar goed, na een jaar kunnen we zeggen dat het hier zeer aangenaam wonen is, dat de mensen aardig zijn (soms een beetje raar, maar okee) en dat het een prachtig land is. Maar ja dat weer he......, sorry ik moet het toch weer even kwijt, dat valt dus erg tegen. Maar ja, daar nemen we dan maar weer een lekker glaasje Australische wijn op. Cheers mate.

Thijmen 7 jaar

We hebben al een groot kind van 7 jaar. Dat is geen kleuter meer, maar een echt "jochie". Gisteren was Thijmen jarig en dat hebben we met z'n allen gevierd. Met zijn lievelings chocoladetaart voor deze chocaholic. Raar is het wel dat we nu verjaardagen vieren in een ander jaargetijde. Normaal was Thijmen altijd in de winter jarig. Dan deden we, met jassen, dassen en mutsen op, een speurtocht in het bos bij opa en oma. Nu is het zomer en is het lekker weer en plonzen we, in zwembroek en bikini, in het zwembad. Maar het is ook grote zomervakantie, en veel vriendjes zijn op vakantie. Het feestje doen we dus over drie weken als iedereen weer terug is. In de tussentijd gaan we veel fietsen, want Thijmen heeft een (echte Australische) fiets gekregen. Dat moet dan op speciaal aangelegde bike tracks bij speeltuintjes e.d. Jammer genoeg kun je hier niet gewoon op straat fietsen. Dat staat gelijk aan een zelfmoordpoging. Ten eerste zijn de straten veel te steil en, belangrijker, daarnaast is het verkeer niet bepaald ingesteld op fietsers (dat is nog heel mild uitgedrukt). Wel kun je leuk fietsen op (o.a.) het enorme terrein van het Olympisch park en het naastgelegen Bicentennial Park. Maar als je daar met je degelijke Nederlandse Batavus met kinderzitje voorop rondrijdt word je wel vreemd aangekeken, want men rijdt hier alleen op soort van zeer ongemakkelijke mountainbikes. Maar erger nog, papa en mama hebben geen helm op!!! Boete van 65 dollar (per persoon)!

Mark en Nicole

Sinds kerstavond zijn Mark en Nicole op bezoek. We hebben gezellig met z'n allen kerst gevierd, zonder kerstgevoel maar wel met familiegevoel. Want het is toch wel leuk als er familie is met kerst, en we vinden het ook erg leuk dat zij er zijn.

Met z'n allen bij de mismistree, zoals Brechje de kerstboom noemt, en in het zwembad. Blijft toch raar, kerst in je korte broek.

Inmiddels is het weer hier ook weer stukken beter geworden, dus we kunnen weer naar het strand, in het zwembad plonzen, buiten eten en dergelijke. Sydney is opeens weer stukken leuker na weken grijze lucht en regen. We zijn allemaal helemaal in vakantiestemming (Mark en Nicole sowieso want die zijn ook echt op vakantie, de jongens ook want die hebben grote zomervakantie en nu hoor ik al een heleboel mensen denken: "Marike ook, want die heeft de hele tijd vakantie", dat is ook zo, maar zit de stemming er niet altijd in).

De kinderen vinden het prachtig dat oom Mark en tante Nicole er zijn. Brechje heeft al haar pijlen op haar oom gericht en doet openlijke versierpogingen. Eergisteravond mochten Hank en ik een avondje weg (vanwege het heuglijke feit dat wij al 1 jaar getrouwd zijn), en pasten oom en tante op. Dat was nog eens handig en hebben wij heerlijk gegeten bij Le Kiosk aan het strand bij Shelley Beach.

Maar, de klapper op de vuurpijl hadden wij toch wel vandaag. We hebben nl. een zeilboot

gehuurd en hebben daarmee in de Sydney Harbour (en natuurlijk onder de Sydney Harbour Bridge door) gevaren. Ideaal weer, zonnetje en wind, prachtige boot en super view.
Iedereen heeft er enorm van genoten, want dit is toch echt wel het ultieme "Sydney-gevoel". Dan ben ik stiekem toch best wel een beetje trots dat ik hier "gewoon" woon.

Vakantie WA

Wij zijn inmiddels weer in Sydney gearriveerd, na twee weken in Western Australia te hebben rondgereden in een camper. Dat was, kort gezegd, bijzonder leuk. Gewoon je neus achterna, en als je het ergens niet bevalt dan ga je gewoon weer verder. De kinderen vonden de camper prachtig, vooral het slaapgedeelte bovenop. We zijn begonnen in Perth en zijn daarna doorgereden naar het zuidwesten, naar de Margaret River region. Prachtig was het daar, schitterende kustlijn en stranden, mooie bossen met hoge rechte bomen, en veel wijngaarden met bijbehorende proeverijen. We hebben de Cape to Cape drive gedaan (van Cape Naturaliste tot Cape Leeuwin) en lekkere wijnen geproefd. Daarna verder langs de kust gereden van Augusta naar, Pemberton, Denmark en Albany. Daar was het ook allemaal prachtig. Schitterende stranden en bossen. Alleen,.... het weer was niet zo prachtig. Het was koud, regenachtig en winderig. Jaha, daar hadden we echt zin in (er was ons toch hot weer beloofd??????). Daarom hebben we het reisplan en het stuur omgegooid en zijn naar het noorden gereden. Na heel wat kilometers in het campertje te hebben getoerd kwamen we uit in Kalbarri en daar scheen de zon wel. We hebben een paar dagen lekker van de zon genoten, gezeild in een mini catamaran en rock lobster gegeten. Op de terugweg naar Perth hebben we nog door de Pinnacles desert gelopen, een grote zandvlakte met allemaal vreemde rechtopstaande rotsen. Onze laatste dag in Freemantle was ook erg leuk, sowieso dat het een bijzonder mooie plaats is met een leuke haven en vismarkt, maar ook vanwege het feit dat het de laatste vrijdag voor de kerst was, en erg veel mensen het vanaf een uur of 12 echt ongebreideld op een drinken zetten. Typisch Australisch.....

In de tussentijd hebben we natuurlijk nog veel meer gedaan en gezien, maar dat ga ik niet allemaal opschrijven. Ik vond WA echt prachtig, de mensen zijn er erg aardig en het is overal lekker rustig (of dat kwam misschien dat de echte vakantiehausse pas na de kerst op gang komt). Kleine kater op de terugreis; tien uur vertraging van ons vliegtuig terug naar Sydney.....

Inmiddels zijn Mark en Nicole hier aangekomen, maar daarover later meer.