Nieuw schooljaar

Sinds vorige week is het nieuwe schooljaar weer begonnen. Thijmen zit nu in First Class (Year One) vergelijkbaar met groep 4 in Nederland. Chiel zit in Transition en dat is vergelijkbaar met de Nederlandse groep 3. De uniformen mochten weer uit de kast, we zijn naar de kapper geweest, nieuwe schoolschoenen (zwart en zeer degelijk) gekocht en er zijn zelfs echte Australische lunchdozen aangeschaft. Daar heb ik mij het hele vorige jaar tegen verzet, maar ik moest er nu toch echt aan geloven. In Nederland hadden wij de standaard lunchdozen en drinkbekers van Mepal (die iedereen zo ongeveer heeft). Daar passen gewoon twee boterhammen, een pakje sap en, zeg maar, een worstje in. Voor het eten en drinken 's ochtends kregen ze beker Roosvicee mee met een verpakte koek ofzo. Dan kwam zo'n lunchdoos in de regel altijd weer (vrijwel) leeg mee naar huis; ze moesten gewoon opeten wat erin zat. Zo gaat dat hier, jammer genoeg, niet. Het formaat van een gemiddelde Australische lunchdoos is vergelijkbaar met een grote schoenendoos (maat 44). Daar gaan niet alleen boterhammetjes in, maar de Australische kinderen krijgen ook crackertjes, tomaatjes, sushi, muffintjes (door moeder 's ochtends nog even zelf gebakken????), banana bread, pasta, yoghurtjes en weet ik wat ze er allemaal nog meer in doen. Daarbij krijgen ze een grote drink bottle met water mee. Tijdens het eten en drinken om 10 uur en tijdens de lunchpauze worden dan die enorme bakken geopend en kunnen de dames en heren er iets lekkers uit kiezen. Ja, kiezen. Het magische woord. De heren Van Burken begonnen te klagen dat ze niets te kiezen hadden. Ze wilden ook zo'n echte Australische lunchdoos met zo'n speciaal koeltasje eromheen waar ze iedere keer iets uit konden kiezen. Na een jaar van verzet van mijn kant (je eet gewoon op wat ik je mee geef) hebben ze sinds vorige week ook iedere dag iets te kiezen. Elke dag worden er twee enorme bakken met vreselijk lelijke koeltasjes meegesjouwd. 's Ochtends wordt er al druk onderhandeld wat er allemaal in moet/mag. Resultaat, keuzes zijn moeilijk. Elke dag komen er boterhammen met 1 hap eruit, 5 van de 6 plakjes komkommer, een vol pakje sap (o ja vergeten), driekwart van de druifjes, en het hele worstje terug. Wat een verspilling van eten (de kindertjes in Afrika?????) en van tijd. Want de avond ervoor begin ik al te bedenken wat er nu weer in de enorme bakken moet. Hardgekookt eitje? Nu maar vast doen, want morgen is er geen tijd voor. Met de onderhandelingen 's ochtends zijn we ook niet in 5 minuten klaar. Laat staan het smeren, snijden, kneden, stampen, uitrollen en inpakken van de hele handel. Kortom, ik geef het nog een week en dan gaan we weer gewoon terug naar Mepal ZONDER keuze.
Dan ook nog zoiets; denk je lekker makkelijk ik smeer gewoon pindakaas of Nutella op die boterhammen. Mag het niet. Nee, de school is een nutfree zone. Niet alleen de school, maar ook de creche en de Kid's Cub bij de sportschool zijn allemaal nutfree. Blijkbaar zijn er heel veel Australische kinderen allergisch voor noten. (Ook uitzonderlijk veel astma, maar da's weer een heel ander verhaal)
Wat ze op school dan weer niet hebben, zijn luizenmoeders. Er zijn dan wel geen nuts te bekennen, maar er zijn wel degelijk luizen. In Nederland worden de beestjes met hand en tand bestreden door plastic capes, grimmige kammetjes en bijzonder effectieve luizenmoeders. Toen ik dat hier op school voorstelde werd nog net niet de politie gebeld. Hoe ik het in mijn hoofd haalde (nee, op mijn hoofd nou goed?). Je mag hier als ouder absoluut niet aan het hoofd van een kind dat niet van jou is zitten. Privacy. Ondertussen worden alle hats die de kinderen verplicht op moeten in 1 mand gegooid en lopen de beestjes ongestoord van het ene naar het andere hoofd. Nou ja, we hebben ze tot nu toe nog buiten de deur weten te houden.....
Vanmiddag maar weer eens naar de Nederlandse school.