Ozzie Ozzie Ozzie, oy oy oy! Een jaar in Australie

Het is inmiddels precies (op twee dagen na) een jaar geleden dat wij hier bepakt en bezakt aankwamen. Weer even een moment van reflectie. Na een jaar Sydney zijn onze kinderen al tamelijk "veraustralianiseerd". Hank en ik niet. Ten eerste vanwege de taal. Het Engels blijft voor ons altijd een tweede taal. Ook al kun je nog zo leuk huis-tuin- en keuken Engels babbelen, een grapje maken of eens ad rem zijn of boos doen is er in het Engels eigenlijk niet bij. Voor de kinderen ligt dit anders. Hun brein is nog zo flexibel, dat zij een andere taal als een spons absorberen. Ook al spreken wij thuis alleen maar Nederlands, toch sijpelt het Engels al overal doorheen. De Nederlandse zinsopbouw gaat al in het Engels; bijvoorbeeld: " ik ga wassen mijn handen" " ik ga kopen nieuwe schoenen". Of soms meer letterlijk, bijv. als ze het warm hebben zeggen ze " ik ben heet" . Brechje spreekt al helemaal een raar mengelmoesje van Engels en Nederlands. Die zegt bijvoorbeeld " I am dorst" en dat alles met een vet ozzie accent (" where is my Baaaaarbie?").
Daarnaast merk je in het buitenland ook hoe Nederlands je eigenlijk bent. Enorm direct, soms op het onbeleefde af, en dat heb je dan zelf niet eens door.
Maar goed, na een jaar kunnen we zeggen dat het hier zeer aangenaam wonen is, dat de mensen aardig zijn (soms een beetje raar, maar okee) en dat het een prachtig land is. Maar ja dat weer he......, sorry ik moet het toch weer even kwijt, dat valt dus erg tegen. Maar ja, daar nemen we dan maar weer een lekker glaasje Australische wijn op. Cheers mate.