Hunter Valley

Nationale feestdagen zijn, net zo min als in Nederland, geen werkdagen in Australie. Alleen, als zo'n feestdag in het weekend valt " mis" je dus eigenlijk een vrije dag. In Nederland is het dan gewoon " pech gehad, volgend jaar beter". Maar zo redeneren ze hier in Australie gelukkig niet en daarom is in dergelijke gevallen altijd de maandag na dat betreffende weekend ook een vrije dag. Zo was het afgelopen zaterdag Australia Day (om te vieren dat Australie Australie is, en ooit door Captain Cook " ontdekt" is, wat trouwens helemaal niet waar is, maar okee) en daarom hadden we een lekker lang weekend. Wij gingen de Australische wijnen maar eens vieren in de Hunter Valley, zo'n anderhalf uur rijden van Sydney. Daar kun je talloze wineries bezoeken met de meest heerlijke wijnen of met wijn waar je kaakspieren van samentrekken. Keuze genoeg. Hank was in ons geval de skipper, oftewel de Australische BOB. Dat wil niet zeggen dat hij de wijnen niet geproefd heeft, maar hij heeft ze heel oenologisch allemaal keurig netjes uitgespuugd. (Dat is eigenlijk ook best wel een beetje viezig, want degene die voor je net heeft geproefd heeft ook in zo'n bak staan spugen. Dat vinden de Australiers weer heel normaal, terwijl ze met andere dingen weer overdreven hygienisch zijn.) Intussen rijd je rond in een vallei met prachtig aangelegde wijngaarden, met de ene cellar nog mooier dan de andere, en waar zo ongeveer elke 500 meter allerlei glaasjes met Shiraz of Semillon of Verdelho voor je klaar staan. Voor de kinderen niet echt heel erg leuk, maar die moeten niet zeuren, mama is wijn aan het proeven (ga maar buiten spelen). Gelukkig konden die zich weer uitleven in het zwembad op het terrein waar wij een huisje hadden. Want jaha, het was bijzonder lekker weer........

Ozzie Ozzie Ozzie, oy oy oy! Een jaar in Australie

Het is inmiddels precies (op twee dagen na) een jaar geleden dat wij hier bepakt en bezakt aankwamen. Weer even een moment van reflectie. Na een jaar Sydney zijn onze kinderen al tamelijk "veraustralianiseerd". Hank en ik niet. Ten eerste vanwege de taal. Het Engels blijft voor ons altijd een tweede taal. Ook al kun je nog zo leuk huis-tuin- en keuken Engels babbelen, een grapje maken of eens ad rem zijn of boos doen is er in het Engels eigenlijk niet bij. Voor de kinderen ligt dit anders. Hun brein is nog zo flexibel, dat zij een andere taal als een spons absorberen. Ook al spreken wij thuis alleen maar Nederlands, toch sijpelt het Engels al overal doorheen. De Nederlandse zinsopbouw gaat al in het Engels; bijvoorbeeld: " ik ga wassen mijn handen" " ik ga kopen nieuwe schoenen". Of soms meer letterlijk, bijv. als ze het warm hebben zeggen ze " ik ben heet" . Brechje spreekt al helemaal een raar mengelmoesje van Engels en Nederlands. Die zegt bijvoorbeeld " I am dorst" en dat alles met een vet ozzie accent (" where is my Baaaaarbie?").
Daarnaast merk je in het buitenland ook hoe Nederlands je eigenlijk bent. Enorm direct, soms op het onbeleefde af, en dat heb je dan zelf niet eens door.
Maar goed, na een jaar kunnen we zeggen dat het hier zeer aangenaam wonen is, dat de mensen aardig zijn (soms een beetje raar, maar okee) en dat het een prachtig land is. Maar ja dat weer he......, sorry ik moet het toch weer even kwijt, dat valt dus erg tegen. Maar ja, daar nemen we dan maar weer een lekker glaasje Australische wijn op. Cheers mate.

Thijmen 7 jaar

We hebben al een groot kind van 7 jaar. Dat is geen kleuter meer, maar een echt "jochie". Gisteren was Thijmen jarig en dat hebben we met z'n allen gevierd. Met zijn lievelings chocoladetaart voor deze chocaholic. Raar is het wel dat we nu verjaardagen vieren in een ander jaargetijde. Normaal was Thijmen altijd in de winter jarig. Dan deden we, met jassen, dassen en mutsen op, een speurtocht in het bos bij opa en oma. Nu is het zomer en is het lekker weer en plonzen we, in zwembroek en bikini, in het zwembad. Maar het is ook grote zomervakantie, en veel vriendjes zijn op vakantie. Het feestje doen we dus over drie weken als iedereen weer terug is. In de tussentijd gaan we veel fietsen, want Thijmen heeft een (echte Australische) fiets gekregen. Dat moet dan op speciaal aangelegde bike tracks bij speeltuintjes e.d. Jammer genoeg kun je hier niet gewoon op straat fietsen. Dat staat gelijk aan een zelfmoordpoging. Ten eerste zijn de straten veel te steil en, belangrijker, daarnaast is het verkeer niet bepaald ingesteld op fietsers (dat is nog heel mild uitgedrukt). Wel kun je leuk fietsen op (o.a.) het enorme terrein van het Olympisch park en het naastgelegen Bicentennial Park. Maar als je daar met je degelijke Nederlandse Batavus met kinderzitje voorop rondrijdt word je wel vreemd aangekeken, want men rijdt hier alleen op soort van zeer ongemakkelijke mountainbikes. Maar erger nog, papa en mama hebben geen helm op!!! Boete van 65 dollar (per persoon)!

Mark en Nicole

Sinds kerstavond zijn Mark en Nicole op bezoek. We hebben gezellig met z'n allen kerst gevierd, zonder kerstgevoel maar wel met familiegevoel. Want het is toch wel leuk als er familie is met kerst, en we vinden het ook erg leuk dat zij er zijn.

Met z'n allen bij de mismistree, zoals Brechje de kerstboom noemt, en in het zwembad. Blijft toch raar, kerst in je korte broek.

Inmiddels is het weer hier ook weer stukken beter geworden, dus we kunnen weer naar het strand, in het zwembad plonzen, buiten eten en dergelijke. Sydney is opeens weer stukken leuker na weken grijze lucht en regen. We zijn allemaal helemaal in vakantiestemming (Mark en Nicole sowieso want die zijn ook echt op vakantie, de jongens ook want die hebben grote zomervakantie en nu hoor ik al een heleboel mensen denken: "Marike ook, want die heeft de hele tijd vakantie", dat is ook zo, maar zit de stemming er niet altijd in).

De kinderen vinden het prachtig dat oom Mark en tante Nicole er zijn. Brechje heeft al haar pijlen op haar oom gericht en doet openlijke versierpogingen. Eergisteravond mochten Hank en ik een avondje weg (vanwege het heuglijke feit dat wij al 1 jaar getrouwd zijn), en pasten oom en tante op. Dat was nog eens handig en hebben wij heerlijk gegeten bij Le Kiosk aan het strand bij Shelley Beach.

Maar, de klapper op de vuurpijl hadden wij toch wel vandaag. We hebben nl. een zeilboot

gehuurd en hebben daarmee in de Sydney Harbour (en natuurlijk onder de Sydney Harbour Bridge door) gevaren. Ideaal weer, zonnetje en wind, prachtige boot en super view.
Iedereen heeft er enorm van genoten, want dit is toch echt wel het ultieme "Sydney-gevoel". Dan ben ik stiekem toch best wel een beetje trots dat ik hier "gewoon" woon.

Vakantie WA

Wij zijn inmiddels weer in Sydney gearriveerd, na twee weken in Western Australia te hebben rondgereden in een camper. Dat was, kort gezegd, bijzonder leuk. Gewoon je neus achterna, en als je het ergens niet bevalt dan ga je gewoon weer verder. De kinderen vonden de camper prachtig, vooral het slaapgedeelte bovenop. We zijn begonnen in Perth en zijn daarna doorgereden naar het zuidwesten, naar de Margaret River region. Prachtig was het daar, schitterende kustlijn en stranden, mooie bossen met hoge rechte bomen, en veel wijngaarden met bijbehorende proeverijen. We hebben de Cape to Cape drive gedaan (van Cape Naturaliste tot Cape Leeuwin) en lekkere wijnen geproefd. Daarna verder langs de kust gereden van Augusta naar, Pemberton, Denmark en Albany. Daar was het ook allemaal prachtig. Schitterende stranden en bossen. Alleen,.... het weer was niet zo prachtig. Het was koud, regenachtig en winderig. Jaha, daar hadden we echt zin in (er was ons toch hot weer beloofd??????). Daarom hebben we het reisplan en het stuur omgegooid en zijn naar het noorden gereden. Na heel wat kilometers in het campertje te hebben getoerd kwamen we uit in Kalbarri en daar scheen de zon wel. We hebben een paar dagen lekker van de zon genoten, gezeild in een mini catamaran en rock lobster gegeten. Op de terugweg naar Perth hebben we nog door de Pinnacles desert gelopen, een grote zandvlakte met allemaal vreemde rechtopstaande rotsen. Onze laatste dag in Freemantle was ook erg leuk, sowieso dat het een bijzonder mooie plaats is met een leuke haven en vismarkt, maar ook vanwege het feit dat het de laatste vrijdag voor de kerst was, en erg veel mensen het vanaf een uur of 12 echt ongebreideld op een drinken zetten. Typisch Australisch.....

In de tussentijd hebben we natuurlijk nog veel meer gedaan en gezien, maar dat ga ik niet allemaal opschrijven. Ik vond WA echt prachtig, de mensen zijn er erg aardig en het is overal lekker rustig (of dat kwam misschien dat de echte vakantiehausse pas na de kerst op gang komt). Kleine kater op de terugreis; tien uur vertraging van ons vliegtuig terug naar Sydney.....

Inmiddels zijn Mark en Nicole hier aangekomen, maar daarover later meer.

Het weer

Als je naar Australie gaat denk je aan alle stereotypen; kangoeroes, koalas, Opera House, aboriginals, strand, surfen en altijd mooi weer. Althans dat dacht ik toen we gingen. Heerlijk leek me het om het hele jaar in een korte broek lopen. Al (of althans een groot gedeelte van) mijn winterkleren liet ik in Nederland. Winter? Dat heb je toch niet in Australie? Nou, ik kan je verzekeren dat er hier wel degelijk een winter is, en die is koud!! Geen sneeuw of vorst, maar waterkoud. Getsie. Okee, dat hadden we gehad, dat viel tegen, dan maar afwachten tot de zomer. Die zou echt warm worden, zo werd me van alle kanten verzekerd. Vanaf december zou het hier echt zomer zijn. Alleen, die zomer komt maar niet. Het regent hier nog steeds. Af en toe zit er een mooi weekje tussen. Maar dan krijg je weer een week regen op de koop toe. Ik heb hier in het afgelopen jaar toch wel echt heel veel regen gezien. Net zoveel als in Nederland. Dat had ik niet verwacht en misschien ben ik daarom wel zo teleurgesteld in the Sydney weather. Ik baal er gewoon van. Zaterdag gaan we twee weken op vakantie naar Perth en omgeving. Volgens iedereen moet het daar hot zijn rond deze tijd van het jaar. Laten we het hopen, maar veel vertrouwen heb ik er niet meer in. Zeker niet na de koudste winter sinds dertig jaar, de natste november sinds honderd jaar, kou en regen op Hamilton Island (wat nog noooooit was voorgekomen) en weet ik al wat voor desillusies meer te hebben gehad. Groeten van een donderwolkje.

Sinterklaas in Sydney

Tijdens de intocht van Sinterklaas in Nederland (die wij hier op de computer hebben gekeken) noemde de Sint ook de "overzeese kinderen." Wij voelden ons zeer aangesproken. Wij zijn dan ook best wel heel erg "overzees" (meer "overzeeser" kun je het niet krijgen)Hier in Sydney zijn de Nederlandse kinderen (en ouders) momenteel erg druk met Sinterklaas. Afgelopen vrijdag hebben we op de school van de jongens geprobeerd aan de Australische kinderen uit te leggen wie Sinterklaas is. Thijmen zit met Julie (ook Nederlands) in de klas, en samen met de moeders hebben we onze eigen goedheiligman gepresenteerd. Alle kinderen moesten een schoen mee naar school nemen, waar in het weekend een zakje met pepernoten, taaitaai, chocolademuntjes en een klein presentje in wordt gedaan. Toch snapten ze er niet veel van. Was het nu wel of niet Santa? Waarom was hij anders? Kenden ze elkaar? Waarom komt hij alleen voor de Nederlandse kinderen? Kan ik vanavond thuis ook mijn schoen zetten? (ja dat kan wel, alleen zal ik eerst je moeder moeten bellen) .

Gelukkig was het allemaal helemaal niet zo ingewikkeld. Tenminste, niet voor onze kinderen. Die kun je nog van alles wijsmaken. Thijmen heeft nog steeds een rotsvast geloof in de Sint. Zelfs het oude trucje van de voordeurbel (onze buurman heeft gisteravond even snel aangebeld en daarna snel weggerend) en een mand vol cadeautjes voor de deur, werkt nog steeds. Die mand was binnen tien minuten uitgepakt en hadden we drie uitgelaten kinderen. Thijmen en Chiel die blij waren met voice transformers, een soort megafoon waar je in kunt praten en waarbij je dan een robotstem of een alienstem krijgt. Brechje die helemaal gelukkig was met roze muiltjes, een roze bril en een roze prinsessenpop (inclusief in de doos een soort jaren negentig hip hop ketting, praaaachtig). Als klap op de vuurpijl kregen we ook nog een doos vanuit Nederland met pepernoten, suikergoed en heel veel chocola (bedankt Marian!!). Maar het echte feest was toch vandaag bij de Nederlandse school. Daar kwam de echte Sinterklaas! (bijna de echte echte, want het schijnt dat het de zoon van Bram van de Vlugt was). Met knikkende knieen gingen de heren naast hem zitten (Brechje durfde helemaal niet) en gaven afgepaste antwoorden. Pfoe, dat was best eng. Want ook al zit je dan helemaal in Sydney, Sinterklaas was opeens wel heel dichtbij.