Verplicht genieten

Onze tijd die we hier in Australie nog hebben is beperkt. Misschien nog een paar maanden, misschien nog wat langer maar dan zit het er waarschijnlijk wel op. Helaas maar het is niet anders. Van veel kanten krijg je dan het goedbedoelde advies: Geniet er maar van.
Ja, genieten gaan we zeker doen. We hebben de afgelopen tweeenhalf jaar al heel wat afgenoten en stoppen daar ook zeker niet mee. Maar er zijn van die dagen dat dat genieten wel eens wat lastiger gaat. Gewoon huiselijke irritatie’tjes die iedereen heeft, daar laat ik het Grote Genieten natuurlijk niet door verpesten.
Ik neem me dan ook voor om gewoon echt te genieten, no matter what happens. Okee, daar gaan we. Genieten jij, en lachen!!
Op een dag zit ik op de bank te genieten van een genietmoment. Kinderen naar school, kopje koffie, choc chip koekje erbij en een beetje door mijn favoriete tijdschrift bladeren. Heerlijk, dit is pas genieten. Valt mijn oog op stukjes popcorn tussen de kussens van de bank. Wanneer hebben we voor het laatst popcorn gegeten? Twee weken geleden? Waarom ligt dat daar dan nog? Hoho, we zijn aan het genieten. Ik pak zo de stofzuiger wel even. Nu eerst even genieten van mijn genietmoment. Hoor de kookaburra's eens lachen buiten in de bomen. Mijn favoriete Australische geluid, wat een genietmoment. Ik loop even de tuin in om het genietmoment kracht bij te zetten in de heerlijke warme Australische zon, maar struikel over een paar roze plastic Barbiehakken die nog in de tuin rondslingeren. De bontjes op de voorkant van de slippertjes zijn droevig natgeregend. Daarnaast zie ik dat de bandicoot weer flink is bezig geweest om gaten te graven in het gras. Alle voetballen die we hebben liggen nat en halfzacht her en der. Waarom staat de afvalcontainer midden op het gras? En hee, iemand heeft een zakje met hondenpoep in onze net geleegde kliko gedropt. O nee, da’s waar ook we waren aan het genieten. Even concentreren en we gaan weer terug naar het genietmoment. Genieten van mijn heerlijke kinderen bijvoorbeeld. Schatjes zijn, met hun blonde koppies. Mijn zoon komt vrolijk (dat is hij altijd, dat is pas echt genieten) terug van een playdate en vertelt dat hij het enorm naar zijn zin heeft gehad. Fijn denk ik nog, een genietmoment. “Maar” voegt hij er aan toe, “het was daar nogal een rommel, nog erger dan hier”. Mmmmmm, genieten? Even concentreren op de anderen. Dochter, die zo leuk kan balletten, heeft besloten om papier te gaan knippen. Prima, dat is goed voor de fijne motoriek. Kan ze later mooi schrijven. Even later heeft ze de inschrijvingsformulieren voor een nieuwe school voor oudste zoon aan kleine stukjes geknipt. Concentreren, mama. Middelste zoon wil weten wat we eten vanavond. Ik zeg dat ik nog twijfel tussen hun favorieten; cottage pie of fried rice. Hij is echter een andere mening toegedaan en klaagt dat ik ALTIJD vies eten kook en alleen nog maar van Domino’s wil eten. Mijn genietmomenten beginnen inmiddels toch echt wat minder te worden. Iemand heeft de WC niet doorgetrokken. Er loopt een kakkerlak door de gang. De vuilniszak scheurt als ik ‘m uit de emmer wil halen. Het oranje lampje van de benzinemeter in de auto brandt al best lang. Het is koud in huis en we hebben nauwelijks verwarming. Er ligt heel veel strijkgoed. Er groeien haren op mijn grote teen. Waarom hebben de kinderen zoveel speelgoed? En waarom ligt al dat speelgoed op de trap?Waarom komt man niet gewoon om vijf uur thuis? De melk is over de datum. We hebben geen brood meer voor morgen. Wat moet ik koken? Okee, dit is geen genietmoment meer, dit is een wijnmoment. Weet je wat? Het is half zes, ik schenk mezelf een glaasje in, we zetten een Pippi Langkous DVD aan, we bellen Domino’s voor het avondeten en papa belt dat’ie onderweg naar huis is. Zo, nu kan mama weer even genieten.