Rectificatie

Helaas moet ik even terugkomen op een opmerking in mijn vorige posting. Daar zei ik dat ik snel leer. Dat moet ik dus terugnemen. Ik leer het nl. nooit. Echt nooit. Kleding, mode en what where to wear. Op de een of andere manier weet ik altijd wel de plank volledig mis te slaan. Ik loop nu toch al zo'n twee jaar op de North Shore rond en ken inmiddels de ins and outs van de North Shore Mums wel. Maar toch weet ik het weer te presteren om tijdens een lunch voor schoolmoeders in een spijkerbroek met gympen te verschijnen. Een paar oorbellen en lipgloss hadden me misschien nog een beetje kunnen redden, maar helaas. Leer ik het dan ook nooit? Als schoolmoeders iets met elkaar doen, zoals lunchen of moederdag op school of een uitvoering op school, dan komen er jurkjes, hakken, oorbellen en veel make-up uit de kast. 's Ochtends, tijdens het afleveren van de kinderen op school, zijn ze nog incognito met een spijkerboek en gympen. Op normale dagen lopen sommigen de hele dag rond in een joggingpak. Vast omdat ze zoveel sporten. Maar komen ze samen voor ofwel de kinderen of gewoon met elkaar dan wordt er leuk aangekleed. Nog weer anders wordt het als er echtgenoten aanwezig zijn, maar dat laat ik hier even terzijde.

Maar, eerlijk is eerlijk, lang niet alle schoolmoeders zijn North Shore Mums en de meeste moeders zijn in het algemeen heel normaal gekleed. Maar ook de "normale" moeders komen mooi opgedoft naar zo'n lunch (overigens gewoon bij iemand thuis, staand met hapjes. Niet in een fancy restaurant of aan tafel ofzo). Ik heb het dus gewoon echt niet begrepen, en heb een talent voor underdressen. Hoewel ook het tegenovergestelde voorkomt. Zo kwam ik de eerste keer helemaal opgetuigd naar het Oranjebal voor Koninginnedag hier in Sydney. Gebaseerd op eerdere ervaringen in het buitenland, waar je in je nette pakje naar de ambassadeur ging om daar het Wilhelmus te zingen en een haring/kroket/bitterbal te eten, kwam ik op hakken in een glanzende rok met satijnen jasje en matching oorbellen naar het Oranjefeest van de Nederlandse consul in Sydney. Fout, fout, fout. Daar werd de polonaise gelopen op carnavalsmuziek en nog net niet met bier gegooid. Daar was mijn oranje t-shirt met J.P. Balkende erop wellicht beter van van pas gekomen (Leve de republiek!).

Maar goed, in underdressen ben ik nu eenmaal beter. Gisteren had ik weer een leuke bijeenkomst met wat dames. Ik had mijn best gedaan, leuk bloesje, oorbellen, hakken en overdadige lipgloss. Maar deze keer bleek de ongeschreven dress code teenslippers en wijde rokken te zijn. Ik leer het ook nooit. Was er maar een schooluniform voor schoolmoeders......

P.S. het moge duidelijk dat ik mijn kledingrots in de modebranding, ook wel bekend als mijn moeder, mis,

P.P.S. ik mijn hoop voor de toekomst heb gericht op mijn dochter. Die weet op driejarige leeftijd al dat ze in een echte prinsessenjurk naar een verjaardagsfeestje moet.