Beetje Sydney

Zomaar even een paar foto's. St. Mary's Cathedral, de Northern beaches en het Opera House.

Rectificatie

Helaas moet ik even terugkomen op een opmerking in mijn vorige posting. Daar zei ik dat ik snel leer. Dat moet ik dus terugnemen. Ik leer het nl. nooit. Echt nooit. Kleding, mode en what where to wear. Op de een of andere manier weet ik altijd wel de plank volledig mis te slaan. Ik loop nu toch al zo'n twee jaar op de North Shore rond en ken inmiddels de ins and outs van de North Shore Mums wel. Maar toch weet ik het weer te presteren om tijdens een lunch voor schoolmoeders in een spijkerbroek met gympen te verschijnen. Een paar oorbellen en lipgloss hadden me misschien nog een beetje kunnen redden, maar helaas. Leer ik het dan ook nooit? Als schoolmoeders iets met elkaar doen, zoals lunchen of moederdag op school of een uitvoering op school, dan komen er jurkjes, hakken, oorbellen en veel make-up uit de kast. 's Ochtends, tijdens het afleveren van de kinderen op school, zijn ze nog incognito met een spijkerboek en gympen. Op normale dagen lopen sommigen de hele dag rond in een joggingpak. Vast omdat ze zoveel sporten. Maar komen ze samen voor ofwel de kinderen of gewoon met elkaar dan wordt er leuk aangekleed. Nog weer anders wordt het als er echtgenoten aanwezig zijn, maar dat laat ik hier even terzijde.

Maar, eerlijk is eerlijk, lang niet alle schoolmoeders zijn North Shore Mums en de meeste moeders zijn in het algemeen heel normaal gekleed. Maar ook de "normale" moeders komen mooi opgedoft naar zo'n lunch (overigens gewoon bij iemand thuis, staand met hapjes. Niet in een fancy restaurant of aan tafel ofzo). Ik heb het dus gewoon echt niet begrepen, en heb een talent voor underdressen. Hoewel ook het tegenovergestelde voorkomt. Zo kwam ik de eerste keer helemaal opgetuigd naar het Oranjebal voor Koninginnedag hier in Sydney. Gebaseerd op eerdere ervaringen in het buitenland, waar je in je nette pakje naar de ambassadeur ging om daar het Wilhelmus te zingen en een haring/kroket/bitterbal te eten, kwam ik op hakken in een glanzende rok met satijnen jasje en matching oorbellen naar het Oranjefeest van de Nederlandse consul in Sydney. Fout, fout, fout. Daar werd de polonaise gelopen op carnavalsmuziek en nog net niet met bier gegooid. Daar was mijn oranje t-shirt met J.P. Balkende erop wellicht beter van van pas gekomen (Leve de republiek!).

Maar goed, in underdressen ben ik nu eenmaal beter. Gisteren had ik weer een leuke bijeenkomst met wat dames. Ik had mijn best gedaan, leuk bloesje, oorbellen, hakken en overdadige lipgloss. Maar deze keer bleek de ongeschreven dress code teenslippers en wijde rokken te zijn. Ik leer het ook nooit. Was er maar een schooluniform voor schoolmoeders......

P.S. het moge duidelijk dat ik mijn kledingrots in de modebranding, ook wel bekend als mijn moeder, mis,

P.P.S. ik mijn hoop voor de toekomst heb gericht op mijn dochter. Die weet op driejarige leeftijd al dat ze in een echte prinsessenjurk naar een verjaardagsfeestje moet.

Entertainen

Twee jaar geleden, bij de aanschaf van onze BBQ (een zeer bescheiden modelletje voor Australische begrippen, maar een enorm braadmonster voor Nederlandse standaarden) werd mij door de verkoper gevraagd hoeveel mensen ik ging entertainen. Ik begreep hem niet helemaal. Entertainen? Waar heb je het over, ik wil alleen maar een paar sateetjes bakken, ik hoef toch niet te gaan zingen en dansen. Nu leer ik snel en weet inmiddels beter. Entertainen is gewoon barbequen voor visite. Je nodigt op een zaterdag tenminste twee andere families uit in je huis. Die nemen standaard een fles wijn mee (het Australische equivalent voor een bosje bloemen). Na een paar biertjes of glaasjes wijn, alle kinderen in het zwembad, gooi je een stel worstjes, lamsboutjes en heel veel ander vlees allemaal tegelijk op de barbie. Dat laat je daarna koud worden (zodat die worstjes lekker taai worden) en neemt nog een biertje. Inmiddels zijn de kinderen uit het zwembad, en die worden allemaal voorzien van een broodje met zo’n koud en taai worstje met veel tomatensaus (je mag hier geen ketchup zeggen, dat is veel te Amerikaans). Dat eten ze ook allemaal echt op, vinden ze zelfs lekker. Voor de groten komt er daarna meestal nog een echte lap vlees bij en iedereen is happy.
Ons nieuwe huis is een prima entertainment huis. Een vriendin die het huis voor het eerst zag riep direct enthousiast uit: “Great entertainment area!” en daarmee bedoelde ze geen podium mee. Dat zie je ook vaak in advertenties voor huizen, dat het van die goede entertainers zijn. Niet de mensen maar het huis moet entertaining zijn. Volgens Australische begrippen is essentieel voor een goed entertainment huis een groot al dan niet overdekt terras (heet aan de achterkant van het huis een deck en aan de voorkant een verandah. De laatste wordt niet als entertaining gezien) waar de barbie staat. En die barbie moet vooral groot zijn. Minstens 4 burners. Liever nog hebben Australiers een gehele buitenkeuken, maar okee, dat heeft niet iedereen. Een BBQ heeft wel iedereen. Daarnaast heeft ons huis nog iets speciaals, nl. een barretje. Apart koelkastje erbij en een speciaal kastje voor de glazen. Alleen het idee van zoiets in je huis vond ik al entertaining genoeg (gewoon thuis lekker aan de bar hangen). Sommige huizen hebben zelfs een aparte kamer in het huis met bar, of een gazebo (houten huisje, al dan niet in Hawaii style) met bar bij het zwembad. Maar eerlijk gezegd hebben Australiers al dat entertaining gedoe in huizen helemaal niet nodig. Ze zijn van zichzelf al entertaining genoeg. Maken overal een feestje van en het is altijd gezellig, no matter where.

Verhuizen

De verklaring voor de stilte op ons blog: we zijn verhuisd. De afgelopen paar weken stonden in het teken van inpakken en wegwezen, en daarna uitpakken en uitblazen.

Het feit dat een of andere mallotige handyman niet zo heel handy met asbest had staan strooien in de achtertuin/zwembad/garage zorgde voor heel wat stress. We lieten de asbest voor wat het was en zijn gewoonweg verkast.

Nu wonen we in een leuk huis met grote tuin (inclusief schommel en cubby house en zonder brokken asbest her en der) en zwembad. De zalmroze muren en lichtgroen tapijt zijn heel "eighties", hartstikke trendy. Je wordt er trouwens ook heel kalm en relaxed van. Glaasje wijn erbij en ik ben weer helemaal "ont-stressed".

Zomer

Het is zomer in Australie en het is in Sydney de laatste paar dagen lekker warm. Zeg maar gewoon heet. Mij hoor je niet klagen, ik heb er op gewacht. Plonzen in het zwembad, kamperen aan het strand, buiten eten. Het lijkt wel vakantie. Nog een week en dan gaan ze weer naar school. Nu nog even lekker niets doen... Nou ja, niets doen? Zij dan. Moeder de vrouw werkt zich in het zweet. Niet zo moeilijk met 35 graden.

Happy newyear

Iedereen een heel goed 2009 gewenst!

Wij hebben oud en nieuw gevierd, samen met ongeveer een miljoen andere Sydney-siders bij de Sydney Harbour Bridge. We hebben het vuurwerk van 9 uur gezien (het kindervuurwerk), maar hebben het echte vuurwerk van 12 uur op de televisie gezien. De kinderen hielden het niet zo lang vol. Maar ook het kindervuurwerk was al bijzonder spectaculair. Vanaf 4 uur 's middags hadden we ons met nog twee andere gezinnen op een mooi plekje verschanst met een kleedje tussen heel veel andere mensen. Dat was al heel gezellig. Er hangt een leuke sfeer en iedereen is vrolijk. Alles gaat in goede harmonie, geen rellen of opstootjes. En daarna gaat iedereen weer gewoon met de trein naar huis. Easy!

Goedheiligmannen en andere snuiters - deel II

Onze kinderen krijgen in deze tijd van het jaar het goede van twee werelden, zowel Sinterklaas als Santa Claus. Over de eerste heb ik een tijdje geleden al het een en ander gezegd toen hij op de Nederlandse school langskwam. Omdat onze pakjesavond een beetje in het niet dreigde te vallen vanwege ons vakantievertrek de dag daarna en Thijmen zijn "tummybug" (buikgriep), hadden we het cadeautjesfestijn uitgesteld. Hoe gemakkelijk opgelost, dachten we. Sinterklaas en Santa Claus hadden gewoon een "afspraak" gemaakt. Want ja, nu we in Australie wonen komt Santa natuurlijk ook bij ons langs, maar je kunt niet cadeautjes van alletwee krijgen, dat zou dubbelop zijn (lees: daar hadden papa en mama gewoon geen zin in). Vandaar de afspraak tussen de twee. Van Sinterklaas dus wat in de schoen en van Santa wat onder de boom. Of was het nou de sok? Ja, daar stonden Hank en ik dan op kerstavond. Wat te doen met Santa? Hoe gaat dat? We hadden geen idee. De kinderen wisten dat ze koekjes en melk moesten neerzetten, maar ja waar zet je dat dan neer? Bij de voordeur, bij de boom of de open haard? Komt hij ook door de schoorsteen? Moeten die rendieren ook wat eten? Zo ja, wat eten rendieren dan? Moet je ook wat zingen, een kerstliedje ofzo? Ja, vind daar maar eens 1,2,3 een snel en geloofwaardig antwoord op want er staan drie paar vragende kinderogen op je gericht. We hebben het opgelost met een bordje met wat taai taai (hadden we nog over en ja, dat moet ook nog op voor het einde van het jaar) en een bekertje melk. We gingen er maar van uit dat dat voor Santa is want voor de rendieren hebben we een wortel achtergelaten (beetje weinig voor acht van die beesten, maar okee). Volgende dilemma, de cadeautjes. We snapten er al niets van, want bij al de Australische gezinnen waar we over vloer kwamen in de dagen voor de kerst zagen we overal al stapels cadeaus onder de boom liggen. Was Santa daar dan al geweest? Nee, die waren blijkbaar gewoon door papa en mama gekocht en daar neergelegd. Santa komt alleen op kerstavond een klein geschenkje in een sok gooien. Jemig, om het maar eens lekker ingewikkeld te maken. Nou ja, wij hebben de hele mikmak onder de boom gegooid en dachte dat we er zo van af waren. Maar nee, Santa was nog niet klaar met ons. Bij het vinden van de pakjes de volgende dag dachten de kinderen dat het ook allemaal echt van Santa kwam. Maar er zaten ook pakjes bij die onze hulp er al eerder in de week onder had verstopt (had ik niet gezien) met een stickertje erop dat het van haar kwam. Wederom verwarring. Wat doet de hulp nou bij Santa? En waarom komen ze samen ' s nachts iets brengen? Hadden we dat allemaal weer rechtgepraat krijgen we de volgende onverwachte surprise. Onze buren bellen ons aan het einde van de dag op of we zin hebben om zomaar even een borreltje te komen drinken. Ja hoor tuurlijk, in een borreltje hebben we best zin. Daar aangekomen staat buurvrouw ons met drie enorme cadeaus op te wachten. Oeps, ik heb niets voor de buurkinderen. Wist ook niet dat dat moest. We hadden per slot van rekening ook niets afgesproken. Om de situatie te redden zeg ik nog beleefd dat dat helemaal niet had gehoeven etc etc, maar volgens buurvrouw "doe je dat nu eenmaal met kerst....." O, help de buurvrouw is nu ook al Santa. Na het borreltje komen we weer thuis en zien we aan de deur een grote plastic tas hangen met cadeautjes erin, met als afzender de ouders van een vriendje van Thijmen. Nog meer Santa maar dan toch weer niet. Help, en dit is nog maar eerste kerstdag. Op tweede kerstdag zelfde verhaal, wel cadeautjes voor de kinderen en ik heb niets meegenomen voor de andere kinderen (wel zelfgebakken speculaasjes, maar dat is niet echt een cadeautje te noemen). Maar ja, die zijn al groot en die geloven toch niet meer in Santa, of toch wel? Oooh help, kerst in Australie. De kinderen zijn in Santa heaven, ik ben alleen maar blij dat' ie weer naar de Noordpool vertrokken is. Of was het nou Lapland?