Autoliefde

Tot voor kort was ik geen "auto-mens". Het kon me niet zoveel schelen waar ik in reed, enige uitzonderingen daargelaten. In Australie hadden we een oma-grijze Honda Odyssey waar een hele schoolklas, fietsen, boodschappen en ander huishoudelijk afval in kon. Niet erg cool, maar een auto waar ik mee kon lezen en schrijven (en parkeren). Jammer genoeg moesten we 'm verkopen toen we naar Engeland gingen. Hier aangekomen, ging ik direct op zoek naar een Odyssey. Helaas worden die niet voor de Europese markt gemaakt (waarom niet?? marketing mensen van Honda, lees dit!!!! ook de Europese schoolmoeders e.d. zitten te springen om een Odyssey). Nu is het zo dat wij vrij dicht bij onze school wonen en ik nam mij voor om de kinderen iedere dag lopend naar school te brengen. Bleven alleen de boodschappen over. Daar had ik geen grote 7-seater voor nodig.
Uiteindelijk is besloten om "totally british" te gaan. Hank een Landrover waar alle opa's en oma's tegelijk in kunnen. Voor mij een oude liefde, een Mini. Niet zomaar een Mini. Nee, mijn nieuwe liefde is een Clubman (zo'n lange met van die deurtjes), een razendsnel monstertje en chocoladebruin van binnen en buiten. Alsof je in een bonbonnetje rijdt. Aluminium dakje en achterkantje maken het snoepje helemaal af. Elke dag is het weer een waar genot om er in stappen.
Ik was 'm (ja, het is een hij) elke week, liefkozend met de hand. Ik praat tegen 'm en als een grommende hond snauw ik tegen iedereen die te dicht in de buurt komt of het zelfs maar waagt om 'm aan te raken.
De kinderen worden nooit lopend naar school gebracht.
Ik heb gisteren mijn haar in dezelfde kleur laten verven. Bruin met een aluminium achterkantje.

Exhale

Ja, daar zijn we weer. British Telecom heeft ons een poos in een communicatie-vacuum gehouden. Geen telefoon en geen internet voor tenminste een maand. Cold turkey. Inmiddels zijn we weer helemaal "connected" en kunnen we weer verder.
We zijn nu bijna twee maanden in Engeland. De eerste paar weken in een tijdelijk onderkomen, en sinds een maand zitten we in het huis waar we (hopelijk) de komende drie jaar zullen blijven. Vorige week is de container uit Australie aangekomen en met de hulp van mijn vader en moeder zijn we inmiddels helemaal uitgepakt. We kunnen dus eindelijk uitblazen van de "transition" die halverwege december begon.
Ondertussen zijn we weer hard bezig met inburgeren. Het kost meer moeite dan in Australie om contact te leggen met mensen. Ze zijn erg afstandelijk, maar heb je ze eenmaal aan de praat dan zijn ze erg vriendelijk. In het verkeer is het helemaal het tegenovergestelde van Sydney. Mensen zijn superbeleefd, laten je altijd en overal voor gaan en toeteren nooit.
De school van de kinderen is ook het tegenovergestelde van onze Australische school. Was het in Sydney een beetje een "happy-clappy" school waar alles heel lief, zacht en aardig was, hier is het een school waar er een enorme prestatiedruk heerst en waar de sportleraar tegen de kinderen schreeuwt als ze niet snel genoeg zijn omgekleed in hun sportkleren. Ik moet er erg aan wennen. De kinderen zelf hebben er niet zo'n last van. Chiel vindt al het sporten alleen maar prachtig, Thijmen is dol op de warme lunches aan de lange tafels in de eikenhouten eetzaal en Brechje is al weer de "leader of of the pack".
Ons huis is heerlijk. Lekker warm en gezellig en ligt in een cul-de-sac met veel kinderen. We hebben leuke buren die ons een warm welkom gaven. Als we de tuin uitlopen loop je zo de heuvels in. Erg "country-side", je kunt niet zonder rubberen laarzen.
En ja, het is koud. Hartstikke koud. Onze velletjes barsten aan alle kanten op van het winterse weer, we hebben weer snotneuzen rondlopen, en zijn steeds onze sjaal en handschoenen kwijt. De jongens moeten in hun korte broek naar school, zelfs toen er een dik pak sneeuw lag. Gek genoeg hebben ze er weinig last van. Worden ze hard van? Hard weet ik niet, in elk geval wel wit. Ons gezonde Australische kleurtje was er binnen enkele dagen vanaf en we hebben nu allemaal de kleur van een grauwe dweil. Past leuk bij het grijs met gele school uniform van ze.
Kortom, het is flink wennen aan alles en we missen Australie verschrikkelijk. Maar beetje bij beetje wennen we steeds meer en beginnen we het steeds leuker te vinden. Na alle hectiek van de verhuizing kunnen we nu uitblazen en gaat ons Engelse avontuur echt beginnen.

Aaaaaaah-klimatiseren

Op de foto's:

Sydney, tweede kerstdag en Windsor, 6 januari.

Kan het nog extremer? Ja het kan altijd nog extremer, maar dit is al vrij heftig, van plus 30 naar min 10 graden Celsius. De kinderen vinden het helemaal geweldig. Brechje ziet en voelt voor het eerst in haar leven sneeuw en ijs. Ik voel het ijs en de sneeuw ook, want ik loop nog op schoenen met dunne leren zooltjes (winterschoenen voor Australische begrippen) en heb hele koude voeten.

Ondertussen zitten we in een soort "time-warp", we hebben een tijdelijk onderkomen, rijden in een huurauto, hebben nog geen bankrekening, geen mobiele telefoon, en de school zit dicht vanwege de sneeuw. Het lijkt wel vakantie!!!!

Afscheid doet altijd een beetje zeer

Afscheid doet niet een beetje zeer, nee, tranen met tuiten huilen we! Het vertrek nadert met rasse schreden. Vanaf nu zijn we echt afscheid aan het nemen van iedereen. Gelukkig is het prachtig weer en kunnen we af en toe nog eens in het zwembad plonzen om de tranen weg te wassen.

Storm

Het zijn drukke tijden in ons huis. We zitten midden in De Grote Verhuisstorm. Op Oudjaarsavond zeggen we Sydney gedag en vliegen we richting Engeland. In de tussentijd zijn we druk met afscheid nemen van alles en iedereen. Het afscheid valt ons zwaar, maar aan de andere kant hebben we ook weer enorm veel zin om naar Engeland te gaan.

Het zal voorlopig nog wel even stil blijven op dit blog, maar mijn goede voornemen voor het nieuwe jaar is om elke week trouw te gaan schrijven over ons in Engeland en wij tussen de Engelsen.

Jacarandas

Het is nu aftellen. Nog vijf weken en dan gaan we Australie verlaten om in Engeland te gaan wonen. Natuurlijk kijken we erg uit naar ons nieuwe avontuur, maar aan de andere kant zijn we droevig gestemd. Alles is nu voor de laatste keer. Zoals bijvoorbeeld de mooie blauwe jacaranda bomen in bloei zien staan.

Vies beest

Wij waren pas weer eens in Nederland voor een korte vakantie en om te zien waar het lot ons volgend jaar brengen zou. Nu is het niet echt het lot maar meer de Werkgever in ons geval. Hoewel, daar kun je ook weer over discussieren. Misschien is het toch wel “fate”. Het moest gewoon zo zijn, anders zou het niet gebeuren (dames van Love Me, kunnen jullie hier iets mee?). Maar goed, daar wilde ik het helemaal niet over hebben. Ik wilde het hebben over taal, de Nederlandse en de Engelse, en in het bijzonder over het woordje “poep”. Het viel me weer eens op dat daar in Nederland nogal spastisch over wordt gedaan. Er is een beetje een tweedeling in Nederland; van de ene helft mag je gewoon poep zeggen en van de andere helft mag je geen poep zeggen. Die andere helft zijn met name mensen die zichzelf heel netjes vinden. Hun kinderen mogen beslist geen poep zeggen. Zij moeten “drukken” zeggen. Op straat ligt dan waarschijnlijk ook hondendruk en een baby heeft een drukluier. Wij horen bij de poepgroep. Onze kinderen mogen gewoon hardop poep zeggen, in de hondenpoep stappen en griezelen van poepluiers. Regelmatig worden wij door de andere helft gecorrigeerd. Zo riep Brechje tijdens onze Nederlandse vakantie heel hard in de Claudia Sträter in Laren dat ze moest poepen. Een vriendelijke verkoopster kwam aangesneld en we konden gelukkig gebruikmaken van hun WC. Op de weg er naar toe vertrouwde ze me toe dat zij ook kinderen had en ze altijd zei dat ze dan maar “drukken” moesten zeggen. Het werd mij dus even fijntjes duidelijk gemaakt dat we de grenzen van het betamelijke weer eens hadden overschreden. Foei toch. Ik had deze kakmadam eens graag willen zeggen dat ik drukken een veel viezer woord vind. Het geeft nl. de fysieke beweging aan en beschrijft letterlijk wat je aan het doen bent. Hè gatsie, je ziet het helemaal voor je. Je kunt net zo goed duwen, voortstuwen of persen zeggen. Net zo onsmakelijk. Maar ja, ik ben nu eenmaal niet zo onbetamelijk om haar daar op te wijzen.
Kort daarna kwam ik op een hockeyveld. Allemaal zeer keurige kinderen, waarvan er vast een heleboel thuis geen poep mogen zeggen. Als ze de bal misten hoorde ik telkens luidkeels “shit”, en dat zo ongeveer elke twee minuten. Daar hoorde ik geen enkele ouder over. Toch vreemd, we hebben het over hetzelfde ding.
Als je hier in Australie “shit” zegt, kijkt iedereen je zeer geschokt aan. Alsof je een vreselijke vloek laat. Als de kinderen op school “shit” zouden zeggen, moeten ze bij het schoolhoofd komen. Maar als ze naar de WC moeten voor de grote boodschap kunnen ze zonder problemen een “pooh” gaan doen. Dat is dus gewoon poepen, en niet “pushen”. Raar toch dat Winnie the Pooh zo populair is in Nederland? Onbetamelijke beer.