Exhale

Ja, daar zijn we weer. British Telecom heeft ons een poos in een communicatie-vacuum gehouden. Geen telefoon en geen internet voor tenminste een maand. Cold turkey. Inmiddels zijn we weer helemaal "connected" en kunnen we weer verder.
We zijn nu bijna twee maanden in Engeland. De eerste paar weken in een tijdelijk onderkomen, en sinds een maand zitten we in het huis waar we (hopelijk) de komende drie jaar zullen blijven. Vorige week is de container uit Australie aangekomen en met de hulp van mijn vader en moeder zijn we inmiddels helemaal uitgepakt. We kunnen dus eindelijk uitblazen van de "transition" die halverwege december begon.
Ondertussen zijn we weer hard bezig met inburgeren. Het kost meer moeite dan in Australie om contact te leggen met mensen. Ze zijn erg afstandelijk, maar heb je ze eenmaal aan de praat dan zijn ze erg vriendelijk. In het verkeer is het helemaal het tegenovergestelde van Sydney. Mensen zijn superbeleefd, laten je altijd en overal voor gaan en toeteren nooit.
De school van de kinderen is ook het tegenovergestelde van onze Australische school. Was het in Sydney een beetje een "happy-clappy" school waar alles heel lief, zacht en aardig was, hier is het een school waar er een enorme prestatiedruk heerst en waar de sportleraar tegen de kinderen schreeuwt als ze niet snel genoeg zijn omgekleed in hun sportkleren. Ik moet er erg aan wennen. De kinderen zelf hebben er niet zo'n last van. Chiel vindt al het sporten alleen maar prachtig, Thijmen is dol op de warme lunches aan de lange tafels in de eikenhouten eetzaal en Brechje is al weer de "leader of of the pack".
Ons huis is heerlijk. Lekker warm en gezellig en ligt in een cul-de-sac met veel kinderen. We hebben leuke buren die ons een warm welkom gaven. Als we de tuin uitlopen loop je zo de heuvels in. Erg "country-side", je kunt niet zonder rubberen laarzen.
En ja, het is koud. Hartstikke koud. Onze velletjes barsten aan alle kanten op van het winterse weer, we hebben weer snotneuzen rondlopen, en zijn steeds onze sjaal en handschoenen kwijt. De jongens moeten in hun korte broek naar school, zelfs toen er een dik pak sneeuw lag. Gek genoeg hebben ze er weinig last van. Worden ze hard van? Hard weet ik niet, in elk geval wel wit. Ons gezonde Australische kleurtje was er binnen enkele dagen vanaf en we hebben nu allemaal de kleur van een grauwe dweil. Past leuk bij het grijs met gele school uniform van ze.
Kortom, het is flink wennen aan alles en we missen Australie verschrikkelijk. Maar beetje bij beetje wennen we steeds meer en beginnen we het steeds leuker te vinden. Na alle hectiek van de verhuizing kunnen we nu uitblazen en gaat ons Engelse avontuur echt beginnen.