Fundraising

De afgelopen paar weken ben ik erg druk in touw geweest voor onze school. Afgelopen vrijdagavond vond de jaarlijkse fundraiser plaats, georganiseerd door de oudercommissie (waar ik dit jaar in zit, want ja, je moet toch wat met je vrije tijd). Ouders zijn hier op zich veel meer betrokken bij de school dan in Nederland. Er wordt van alles door de ouders georganiseerd. Veel sociale dingen, maar met name dingen waarbij geld kan worden opgehaald voor de school. Er moest in dit geval geld worden ingezameld voor een afdakje boven de carline (daar waar de kinderen op hun ouders staan te wachten als die met de auto langs komen rijden om ze op te halen). Aangezien het hier in Sydney nogal vaak regent, vindt het schoolbestuur het nodig om een afdakje te laten maken. Persoonlijk vind ik dit nogal overbodige luxe, kinderen zijn niet van suiker, maar goed als de school dat nu eenmaal wil, okee. Ieder jaar verzint de school een ander doel, vorig jaar waren het bijvoorbeeld nieuwe computers (lijkt me iets meer noodzakelijk). Als oudercommissie is het dus de taak om het benodigde geld van de ouders los te peuteren. Hoe kun je dat beter doen dan door middel van een feestje. Een echt "bal" nog wel. Ieder jaar vindt dit bal plaats waarbij er kunstwerken van de kinderen en diverse prijzen worden geveild aan de hoogste bieder. Dit gebeurt na het diner, dus als de meeste heren al aardig wat wijn achterover hebben gewerkt. Dan worden het net haantjes. Gaan opzichtig tegen elkaar opbieden. "Ka-ching", kassa!!! Aan het einde van de avond hadden we maar liefst $32.000 bij elkaar. Dat wordt dus een heeeeeel mooi afdakje.

Ik heb er zelf gemengde gevoelens over. Ik vind het nogal genant om in 1 avond zoveel geld op te halen voor zo'n onbenullig iets. Maar ja, wie ben ik. Polyester Polly. Het thema van de avond was " The Red Lantern Ball" en de dress code was Chinees (of een " touch of chinese" ). Hank heeft donderdagmiddag nog even snel voor ons tweeen geshopt bij Paddy's market (een soort Beverwijkse Bazaar in Chinatown) en kwam terug met bijgaande outfits, die niet bepaald van Chinese zijde waren (wel made in China trouwens), maar van 100% puur polyester. Daar kon je geen sigaretje bij in de buurt opsteken. Een paar chopsticks in het haar en klaar is Kees Chinees. Ka-ching!

Onbestemd gevoel

Ken je dat gevoel van “hier klopt ergens iets niet”. Bijvoorbeeld:
De zanger van the Cure blijkt je nieuwe kapper te zijn. Hij is letterlijk uren bezig met minstens twintig ronde borstels in je haar en je moet al een tijdje heel erg nodig naar de WC. Je houdt het echt niet meer en de kapsalon blijkt geen WC te hebben. Je moet samen met Cure zanger en borstels in het haar dwars door een winkelcentrum naar de openbare toiletten en hij blijft voor je deur staan......
Ander voorbeeld: Je rijdt in je stoere auto dwars door dito Australisch landschap, zijnde woestijn, gravelwegen, rood zand, machtige canyons en ranges en ander soort gebergte aan alle kanten, kangoeroes die voorbij hoppen, kortom, echt een Marlboro moment (tegenwoordig niet meer helemaal politiek correct deze vergelijking, maar het is om even het plaatje te schetsen). Op de achtergrond de muziek van K3 die zingen over honingbijen, Romeo’s, en knabbelen aan oren (voor een doelgroep van drie- tot vierjarigen!!).......
Nog eentje: Bij een schoolbal waarbij geld wordt ingezameld voor een afdakje voor de carline (zodat de “arme” schapen niet meer in de zon of de regen hoeven te wachten tot hun moeder met de auto langsrijdt zodat ze alleen maar hoeven in te stappen) en waarbij het thema van de avond “China” is, mag geen collectebus van het Rode Kruis voor de slachtoffers van de aardbeving in China worden neergezet.......
Af en toe klopt er ergens iets niet. Ken je dat?

Red Centre

Sinds gisteren zijn we weer terug in Sydney na een weekje vakantie te hebben gevierd in the Red Centre van Australie. Vanaf Alice Springs zijn we met een 4WD dwars door de desert gereden naar Uluru oftewel Ayers Rock. We hebben hier het echte outback gevoel gehad. Kamperen op een kamelen farm bij Kings Creek station, 's avonds met kampvuur en de mooiste sterrenhemel ter wereld (nergens anders kun je Milky Way zo mooi zien). Natuurlijk zijn we bij Kings Canyon, Kata Tjuta (the Olga's), Simpsons Gap, Standley Chasm, Ormiston Gorge, en alle andere gorges en gaps geweest. Maar aan het einde van de week was ons hoogtepunt toch echt Uluru (Ayers Rock). Ook voor de tweede keer (voor Hank en mij)
weer super indrukwekkend, misschien nog wel meer dan de eerste keer, elf jaar geleden toen we samen aan het back-packen waren. We hebben de eerste avond een prachtige zonsondergang gezien, de tweede avond geen sunset maar wel een spectaculaire donder en bliksem show. Supergaaf was het. Het rode zand zit nog in ons haar. We laten het nog even zitten.

Wat gaat de tijd toch snel....

Om even in de cliche's te blijven:

Wist u dat:

- wij al op de helft van ons drie-jarig verblijf in Sydney zitten?

- we nog niet de helft van Australie hebben gezien?

- de elektriciteit hier regelmatig uitvalt (black-out) en we dan bij kaarslicht koken en eten?

- Brechje inmiddels drie jaar is geworden?

-zij nu ook op zwemles mag?

- Thijmen "Player of the Week" met voetbal is geworden?

- wij heel vroeg (half vijf 's ochtends) moesten opstaan om Nederland te zien spelen?
-we daar een speciaal TV abonnement voor moesten aanschaffen?

- we onze teleurstelling hebben verwerkt op Bilgola Beach samen met twee andere Nederlandse families?

- dat met Australische wijn prima lukte?

- we altijd Nederlands blijven en ons niets aantrekken van " Danger, rocks falling from cliffs" bordjes?

- er ook inderdaad geen rocks zijn gevallen van die cliffs?

- wij bikkels van Nederlandse kinderen hebben die de zee in gaan terwijl het toch best heel erg fris was?

- geen van hen daarna ziek is geworden?

-nog steeds een rotsvast vertrouwen in het Nederlands elftal hebben?

Bowral

Omdat de Koningin van Engeland jarig was hadden wij een lang weekend. Om dat te vieren gingen wij met een bevriende familie naar Bowral in de Southern Highlands, zo'n anderhalf uur rijden van Sydney. Het landschap is een mengeling van zuid-Engeland, de Ardennen en Toscane. Heuvelachtig en echt "country". Vlak bij elkaar liggen een aantal pittoreske plaatsjes zoals Bowral, Berrima, Moss Vale en Mittagong waar je je in een Jane Austen boek waant. We logeerden in een prachtig country manor house, met veel knappende haardvuren en een golfbaan voor de deur. Buiten is het frisjes (niet koud, maar je moet wel een vestje aan) en dan is het hartstikke leuk om binnen te komen en lekker voor zo'n vuurtje met z'n allen een bordspel te doen. Wat ook echt "country" was, was de lunch in een pub waar je binnen je eigen lap vlees met de omvang van een LP (je weet wel, die je vroeger op een pick-up moest leggen. Pick-ups genoeg trouwens in de country. Maar die heten hier een ute) moest braden op een enorme grill plaat waar je met de andere gasten gezellig omheen staat. Een kilo mashed potatoes, flinke lepel gravy (vette, vette jus), gebakken uien, doperwten en wortels erbij en je hoeft de rest van de dag niets meer.
Wat er bij een verblijf in de Southern Highlands natuurlijk ook helemaal bijhoort is paardrijden. (Inclusief waxjassen, maar die zaten helaas niet bij de huur van de knollen.)

De hele familie dus ook on horseback (of op my little pony). De kinderen vonden het prachtig, zelfs Brechje ging een rondje op een pony (die helaas niet roze, maar gewoon wit was). Hank kwam met zijn paard niet bepaald aan de "military" toe. Maar ach, het gaat om het country-gevoel...... Yieeeehaaaaa!

Gezindte

Naast de gebruikelijke indeling in public en private schools, is er hier in Australie ook een onderscheid in scholen in denomination, oftewel religieuze achtergrond. Je hebt hier katholieke scholen, scholen van de Uniting Church, Anglican church, Presbyterian church, moslim scholen, enzovoort, enzovoort. Gisteren had ik het er over met een moeder van school, hoe kinderen beïnvloed worden door de denomination van de school en hoe dat doorwerkt in het gezin. Doet de school aan Jezus, dan is hij thuis vaak ook aanwezig. In de jaren op de protestants-christelijke school in Amersfoort werd Thijmen gegrepen door de mooie liederen over discipelen, tollenaars en herders. Zacheus werd achter op de fiets luidkeels bezongen en de bakker werd gevraagd of ons dagelijks brood wel gezegend was. Ook bij ons thuis werd er regelmatig gepraat over de verhalen uit de bijbel, deden we zelfs een gebedje voor het eten en zongen we ’s avonds over de Here die de wacht over ons houdt. Hoe NCRV. Opa’s en oma’s slaakten een zucht van verlichting. Het kwam allemaal toch nog goed….. Totdat we naar het land Down Under gingen. Onze Australische school heeft helemaal geen religieuze inslag en helaas komt Jezus bij ons thuis dan ook niet vaak meer langs. Soms nog wel op onverwachte momenten zoals in het vliegtuig. Kijkend uit de raampje terwijl we door de wolken vlogen vroegen de heren zich af of ze Jezus konden zien zitten op zijn wolk.
Op zich natuurlijk allemaal helemaal niet goed, ik weet het. Geloof hoort vanuit thuis te komen en niet vanuit de school. Maar ja, soms gaat dat nu eenmaal zo. Jezus zit soms even aan de zijlijn en mag het veld weer op als de spelers er klaar voor zijn. Laten we het daar maar even op houden.
Toch staan we in spiritueel opzicht niet stil. Inmiddels weten we wel al het een en ander van een ander geloof, nl. de Dreamtime. Het thema in Chiel zijn klas op school deze term is Australian Dreaming en worden er met name Aboriginal verhalen en thema’s behandeld. Nu is het Chiel die gegrepen wordt. Vol vuur vertelt Chiel over de Rainbow Serpent die al kronkelend het Australische landschap maakte. Af en toe doet hij een Kangoeroe- of een Emudans en weet hij wat “ochre” is (soort bruingelige verfstof dat veel gebruikt wordt in aboriginal schilderijen). Prachtig vindt hij het allemaal. En wij ook. We wonen per slot van rekening ook in Australie en we proberen zoveel mogelijk van het land en de cultuur in ons op te nemen. That’s the spirit!

Bushwalking

Ga je in Nederland op zondagmiddag een wandelingetje in het bos maken, hier in Australie ga je "bushwalken". Wij kwamen er vandaag achter dat we een heus nationaal park op loopafstand van ons huis hebben. Nu wemelt het in en rond Sydney van de nationale parken en die zijn allemaal stuk voor stuk prachtig. En natuurlijk kun je daar fantastisch bushwalken. De "bush" is eigenlijk alles waar meer dan drie bomen bij elkaar staan en komt van het Nederlandse woord "bosch", dus al met al is het gewoon een wandelingetje in het bos. Grappig is dat je dan vogelgeluiden hoort die je vroeger in Ouwehands Dierenpark hoorde (maar we zijn er nog niet achter wat voor een beest dat dan is, hij roept in elk geval iets van "uuuuuuuuhiep"). Krijsende kaketoes en lorikeets (kleine felgekleurde papegaaitjes)fladderen er boven je hoofd. Al hoef je niet naar de "bush" om die te zien en te horen. Die zitten ook gewoon in de tuin. Gisteren zaten er in de boom voor ons huis wel een stuk of twintig kaketoes onze auto te bekogelen met een soort prikballetjes uit de boom (waar voor hen blijkbaar lekkere zaadjes in zitten). Onze tuin wordt momenteel ook aardig bevolkt door een kolonie prachtige goudkleurige spinnen (golden orb-weavers) die webben zo groot als trampolines maken. Niet zo lekker als je daar 's ochtends met je gezicht inloopt.
Wel lekker is trouwens het weer (jaja daar zijn we weer met het weer). Het is hier al maanden heerlijk zonnig weer (m.u.v. de twee weken dat wij in Nederland zaten). Het is nu herfst en het is 's ochtends en 's avonds behoorlijk fris, maar overdag is het zo'n 20 graden. Prima weer voor een rondje door het bosch.