Red Centre

Sinds gisteren zijn we weer terug in Sydney na een weekje vakantie te hebben gevierd in the Red Centre van Australie. Vanaf Alice Springs zijn we met een 4WD dwars door de desert gereden naar Uluru oftewel Ayers Rock. We hebben hier het echte outback gevoel gehad. Kamperen op een kamelen farm bij Kings Creek station, 's avonds met kampvuur en de mooiste sterrenhemel ter wereld (nergens anders kun je Milky Way zo mooi zien). Natuurlijk zijn we bij Kings Canyon, Kata Tjuta (the Olga's), Simpsons Gap, Standley Chasm, Ormiston Gorge, en alle andere gorges en gaps geweest. Maar aan het einde van de week was ons hoogtepunt toch echt Uluru (Ayers Rock). Ook voor de tweede keer (voor Hank en mij)
weer super indrukwekkend, misschien nog wel meer dan de eerste keer, elf jaar geleden toen we samen aan het back-packen waren. We hebben de eerste avond een prachtige zonsondergang gezien, de tweede avond geen sunset maar wel een spectaculaire donder en bliksem show. Supergaaf was het. Het rode zand zit nog in ons haar. We laten het nog even zitten.

Wat gaat de tijd toch snel....

Om even in de cliche's te blijven:

Wist u dat:

- wij al op de helft van ons drie-jarig verblijf in Sydney zitten?

- we nog niet de helft van Australie hebben gezien?

- de elektriciteit hier regelmatig uitvalt (black-out) en we dan bij kaarslicht koken en eten?

- Brechje inmiddels drie jaar is geworden?

-zij nu ook op zwemles mag?

- Thijmen "Player of the Week" met voetbal is geworden?

- wij heel vroeg (half vijf 's ochtends) moesten opstaan om Nederland te zien spelen?
-we daar een speciaal TV abonnement voor moesten aanschaffen?

- we onze teleurstelling hebben verwerkt op Bilgola Beach samen met twee andere Nederlandse families?

- dat met Australische wijn prima lukte?

- we altijd Nederlands blijven en ons niets aantrekken van " Danger, rocks falling from cliffs" bordjes?

- er ook inderdaad geen rocks zijn gevallen van die cliffs?

- wij bikkels van Nederlandse kinderen hebben die de zee in gaan terwijl het toch best heel erg fris was?

- geen van hen daarna ziek is geworden?

-nog steeds een rotsvast vertrouwen in het Nederlands elftal hebben?

Bowral

Omdat de Koningin van Engeland jarig was hadden wij een lang weekend. Om dat te vieren gingen wij met een bevriende familie naar Bowral in de Southern Highlands, zo'n anderhalf uur rijden van Sydney. Het landschap is een mengeling van zuid-Engeland, de Ardennen en Toscane. Heuvelachtig en echt "country". Vlak bij elkaar liggen een aantal pittoreske plaatsjes zoals Bowral, Berrima, Moss Vale en Mittagong waar je je in een Jane Austen boek waant. We logeerden in een prachtig country manor house, met veel knappende haardvuren en een golfbaan voor de deur. Buiten is het frisjes (niet koud, maar je moet wel een vestje aan) en dan is het hartstikke leuk om binnen te komen en lekker voor zo'n vuurtje met z'n allen een bordspel te doen. Wat ook echt "country" was, was de lunch in een pub waar je binnen je eigen lap vlees met de omvang van een LP (je weet wel, die je vroeger op een pick-up moest leggen. Pick-ups genoeg trouwens in de country. Maar die heten hier een ute) moest braden op een enorme grill plaat waar je met de andere gasten gezellig omheen staat. Een kilo mashed potatoes, flinke lepel gravy (vette, vette jus), gebakken uien, doperwten en wortels erbij en je hoeft de rest van de dag niets meer.
Wat er bij een verblijf in de Southern Highlands natuurlijk ook helemaal bijhoort is paardrijden. (Inclusief waxjassen, maar die zaten helaas niet bij de huur van de knollen.)

De hele familie dus ook on horseback (of op my little pony). De kinderen vonden het prachtig, zelfs Brechje ging een rondje op een pony (die helaas niet roze, maar gewoon wit was). Hank kwam met zijn paard niet bepaald aan de "military" toe. Maar ach, het gaat om het country-gevoel...... Yieeeehaaaaa!

Gezindte

Naast de gebruikelijke indeling in public en private schools, is er hier in Australie ook een onderscheid in scholen in denomination, oftewel religieuze achtergrond. Je hebt hier katholieke scholen, scholen van de Uniting Church, Anglican church, Presbyterian church, moslim scholen, enzovoort, enzovoort. Gisteren had ik het er over met een moeder van school, hoe kinderen beïnvloed worden door de denomination van de school en hoe dat doorwerkt in het gezin. Doet de school aan Jezus, dan is hij thuis vaak ook aanwezig. In de jaren op de protestants-christelijke school in Amersfoort werd Thijmen gegrepen door de mooie liederen over discipelen, tollenaars en herders. Zacheus werd achter op de fiets luidkeels bezongen en de bakker werd gevraagd of ons dagelijks brood wel gezegend was. Ook bij ons thuis werd er regelmatig gepraat over de verhalen uit de bijbel, deden we zelfs een gebedje voor het eten en zongen we ’s avonds over de Here die de wacht over ons houdt. Hoe NCRV. Opa’s en oma’s slaakten een zucht van verlichting. Het kwam allemaal toch nog goed….. Totdat we naar het land Down Under gingen. Onze Australische school heeft helemaal geen religieuze inslag en helaas komt Jezus bij ons thuis dan ook niet vaak meer langs. Soms nog wel op onverwachte momenten zoals in het vliegtuig. Kijkend uit de raampje terwijl we door de wolken vlogen vroegen de heren zich af of ze Jezus konden zien zitten op zijn wolk.
Op zich natuurlijk allemaal helemaal niet goed, ik weet het. Geloof hoort vanuit thuis te komen en niet vanuit de school. Maar ja, soms gaat dat nu eenmaal zo. Jezus zit soms even aan de zijlijn en mag het veld weer op als de spelers er klaar voor zijn. Laten we het daar maar even op houden.
Toch staan we in spiritueel opzicht niet stil. Inmiddels weten we wel al het een en ander van een ander geloof, nl. de Dreamtime. Het thema in Chiel zijn klas op school deze term is Australian Dreaming en worden er met name Aboriginal verhalen en thema’s behandeld. Nu is het Chiel die gegrepen wordt. Vol vuur vertelt Chiel over de Rainbow Serpent die al kronkelend het Australische landschap maakte. Af en toe doet hij een Kangoeroe- of een Emudans en weet hij wat “ochre” is (soort bruingelige verfstof dat veel gebruikt wordt in aboriginal schilderijen). Prachtig vindt hij het allemaal. En wij ook. We wonen per slot van rekening ook in Australie en we proberen zoveel mogelijk van het land en de cultuur in ons op te nemen. That’s the spirit!

Bushwalking

Ga je in Nederland op zondagmiddag een wandelingetje in het bos maken, hier in Australie ga je "bushwalken". Wij kwamen er vandaag achter dat we een heus nationaal park op loopafstand van ons huis hebben. Nu wemelt het in en rond Sydney van de nationale parken en die zijn allemaal stuk voor stuk prachtig. En natuurlijk kun je daar fantastisch bushwalken. De "bush" is eigenlijk alles waar meer dan drie bomen bij elkaar staan en komt van het Nederlandse woord "bosch", dus al met al is het gewoon een wandelingetje in het bos. Grappig is dat je dan vogelgeluiden hoort die je vroeger in Ouwehands Dierenpark hoorde (maar we zijn er nog niet achter wat voor een beest dat dan is, hij roept in elk geval iets van "uuuuuuuuhiep"). Krijsende kaketoes en lorikeets (kleine felgekleurde papegaaitjes)fladderen er boven je hoofd. Al hoef je niet naar de "bush" om die te zien en te horen. Die zitten ook gewoon in de tuin. Gisteren zaten er in de boom voor ons huis wel een stuk of twintig kaketoes onze auto te bekogelen met een soort prikballetjes uit de boom (waar voor hen blijkbaar lekkere zaadjes in zitten). Onze tuin wordt momenteel ook aardig bevolkt door een kolonie prachtige goudkleurige spinnen (golden orb-weavers) die webben zo groot als trampolines maken. Niet zo lekker als je daar 's ochtends met je gezicht inloopt.
Wel lekker is trouwens het weer (jaja daar zijn we weer met het weer). Het is hier al maanden heerlijk zonnig weer (m.u.v. de twee weken dat wij in Nederland zaten). Het is nu herfst en het is 's ochtends en 's avonds behoorlijk fris, maar overdag is het zo'n 20 graden. Prima weer voor een rondje door het bosch.

Vrouwbeeld

Ook al heeft het helemaal niets met Australie te maken, toch wilde ik deze tekening van Thijmen even laten zien. Het thema in zijn klas op school is Fairy Tales en voor moederdag mocht iedereen zijn of haar moeder zo mooi mogelijk rond een groot kasteel tekenen. Alle moeders waren prachtige prinsessen met kroontjes, lange jurken en golvende haren, op 1 moeder na. Die staat hiernaast afgebeeld. Deze "droommoeder" heeft een StarWars lichtzwaard in haar hand, een werkmansriem met hamer, schroevendraaier en beitel om haar middel, voetbalschoenen aan en heeft altijd de hulp van Picachu (Pokemon). Ja, ik ben het echt (het bewijs zit in de groene ogen), en ik ben er heel erg blij mee. Ik ben blij dat mijn zoon een eigen visie heeft en niet domweg anderen kopieert. Ik ben blij dat hij zijn moeder niet als een Barbie ziet, maar als een strijdbaar, werkzaam en sportief persoon (ahum.... in zijn ogen dan, niet geheel in overeenstemming met de werkelijkheid want geen van deze drie eigenschappen is op mij, aka Lady Lazy, van toepassing). Dingen die blijkbaar in zijn ogen belangrijk zijn, hoe geemancipeerd. Ik ben trots op mijn zoon!

Traantje wegpinken

Als expat, oftewel tijdelijk bewoner van Australie, leer je snel andere tijdelijke bewoners kennen. Vaak gaat dit via de school, of via de Nederlandse school, maar soms ook via het Internet. Zo heb ik Wikke leren kennen omdat zij ook een blog heeft en ik daar regelmatig op mee zat te lezen. Met een aantal anderen "blogsters" (dat klinkt als oude vrijsters, maar dat zijn Eveline, Marielle en Anne zeker niet. We hebben met z'n vijven gemiddeld 3,2 kinderen) hebben we sinds een tijdje een blogclub (klinkt ook heel "Dolle tweeling-achtig", maar hoe moet je zo iets nu anders noemen). Veel koffie (of thee) drinken en vooral veel praten over het wonen in Sydney. Leuk of niet leuk, daar wordt veel en heel eerlijk over gepraat. Een van de niet-leuke dingen is dat tijdelijke bewoners ook echt tijdelijk zijn en op een gegeven moment weer weg gaan. Vandaag hebben we Wikke uitgezwaaid, die morgen vertrekt. En dat was niet leuk. Maar we hebben wel een ontzettend gezellige lunch gehad (de blogclub en nog veel meer mensen), die, heel on-Australisch, zonder wijn (in een BYO restaurant en iedereen was de wijn vergeten) absoluut hilarisch was. Maar we hebben ook een traantje weggepinkt. Dat heb ik ook een dag eerder gedaan toen ik met mijn kleine meisje voor het eerst naar balletles ging. Geheel in pink natuurlijk.