Oma's in Nederland

Vandaag even speciale aandacht voor de beide oma's in Nederland . Oma Nini is vandaag jarig, maar heeft het twee weken geleden samen met ons gevierd tijdens een heel gezellig feestje. Dat zij daarbij het stralende middelpunt was moge duidelijk zijn op bijgaande foto.
Oma Jacqueline (we noemen haar hier geen oma Hond, dat doen we binnenshuis) ligt momenteel in het ziekenhuis te herstellen van een heupoperatie. Bij deze wensen we haar heel veel beterschap.

Nederland

Onze herfstvakantie hebben we in prachtig lenteweer in Nederland doorgebracht. Ruim twee weken hebben we weer kunnen genieten van alle opa's en oma's, familie en vrienden. Het was erg druk, strak georganiseerd door Hank met zijn spreadsheet, maar wel erg leuk. We hebben in korte tijd heel veel mensen gezien (ook veel nieuwe huizen en nieuwe babies), maar hebben helaas door het drukke schema ook mensen gemist.
De kinderen hebben genoten. Zij werden vermaakt en verwend door de opa's en oma's. Brechje sprak binnen een paar dagen vloeiend Nederlands. Thijmen kreeg vaak te horen dat hij met een Australisch accent spreekt, en Chiel ging bij al zijn vriendinnen langs. De jongens zijn nog een ochtend op hun oude school in Amersfoort geweest. Dat was natuurlijk ook groot feest. Daarnaast hebben we ook weer kunnen smullen van drop, haring, paling, Roosvicee, echte Chocomel, patatje oorlog en frikandel speciaal, slager's leverworst, speciale kippensoep voor zieke kinderen, bitterballen, vlammetjes, boerenkool, rookworst en babi pangang. Hollandse cuisine!
Nu zijn we al weer bijna een week terug in Sydney, maar we zijn nog aan het uitpuffen. De jet lag kwam dit keer hard aan.

North Shore Mums

Heb ik net anderhalf uur lang een leuk, maar enigszins sarcastisch, stukje zitten typen over de North Shore (geografisch het gebied ten noorden van de Sydney Harbour Bridge, en sociaal zo'n beetje het Gooi van Sydney) en over de North Shore Mums (de stereotype moeders die daar elke dag hun kinderen rondrijden), heb ik het toch maar weer "gedelete" (vreselijk woord, net zoals googelen, maar okee). Het was net alsof het helemaal niet leuk is om op de North Shore te wonen tussen alle North Shore Mums. Maar dat is het wel. Het is hier heerlijk om te wonen. Het is hier prachtig en de North Shore Mums zijn hartstikke aardig!
We zijn gewoonweg ontzettend blij dat we hier drie jaar mogen wonen, werken, naar school gaan en gewoon niet werken. En daar is niets sarcastisch aan! Joepie, life is great.

BA'ers

Iedereen kan zo een rijtje Bekende Australiers (BA'ers) opnoemen. Internationaal bekende Australiers dan. Nationaal heb je er ook een hele riedel, maar die kent niemand buiten Australie. Ooit gehoord van Kate Ritchie bijvoorbeeld? Dat is een grote ster in de soap opera Home and Away (in de trant van Onderweg naar morgen). Of van Kyle and Jackie O? Die hebben een zogenaamd "grappige" show op radio en TV en Kyle jureert ook in de Australische Idols. Dat zijn echt grote sterren. Mijn persoonlijke binnenlandse favoriet, een wat minder "grote" ster, maar wel de allerleukste, is Chris Lilley. Hij heeft hilarische series als We can be heroes (zoektocht naar de Australier van het jaar) en Summer Heights High gemaakt. Dat zijn docudrama's in de trant van "30 minuten" van Arjan Ederveen. Geniaal dus.
Maar goed, we hadden het over de internationaal bekende Australiers. Laten we er eens een paar de revue laten passeren: Mel Gibson (vroeger zeer okee, heeft nu zijn beste tijd gehad), Nicole Kidman (met haar man, nationale BA'er, Keith Urban, een country zanger, daar is alles wel mee gezegd), Kylie Minogue (Australie's lieveling), Russel Crowe, wijlen Steve Irwin (met nu nationale BA'er dochter Bindi), Lleyton Hewitt (met nationale BA'er Bec, ik weet haar achternaam niet, maar ze staan in alle bladen, hebben vele huwelijkscrises en een kind), Paul "Crocodile Dundee" Hogan, Barry "Dame Edna" Humphries, Olympische helden Ian Thorpe en Cathy Freeman, en wijlen Heath Ledger. Die laatste is onlangs, veel te jong, overleden. Dat was natuurlijk all over the news. Vreselijk natuurlijk, maar voor ons nogal creepy omdat Chiel zijn beste vriendje als twee druppels water op Heath Ledger lijkt. Omdat ik dat vriendje elke dag zie moet ik elke dag even aan Heath denken. Aan wie ik sinds week ook elke dag even denk is Elle Macpherson. Zij is gelukkig nog steeds springlevend, en ook al woont ze niet meer Down Under, de Australiers zijn nog steeds apetrots op Elle "the Body". Zo trots zelfs dat ze tijdens de Olympische Spelen tijdens de openingsceremonie op een open kar door het stadion werd rondgereden. Maar goed, dat is niet de reden waarom ik aan haar denk. Elle wordt ook een dagje ouder (ik geloof dat ze al over de veertig is) en heeft daarom aan haar carriere een andere draai gegeven, nl. door het ontwerpen van lingerie. Vanaf hier mogen mannelijke lezers (met name die van 65 jaar en ouder) niet meer verder lezen................!!!!!
Goed, lingerie dus. Elle heeft helemaal begrepen wat de hedendaagse, moderne maar afgesloofde moeder van 35-plus nodig heeft. Zeker als het er allemaal niet meer zo als vroeger bijhangt. Natuurlijk heeft Elle ook de frivole setjes in haar collectie, maar die laat ik hier even buiten beschouwing (want niet geschikt voor bedoelde doelgroep). Nee, kort gezegd en zonder op al te intieme details in te gaan, zijn de gewone basics van Elle helemaal prima. Het lijkt alsof alles weer net als vroeger is. Lijkt, het is slechts illusie (maar daar zijn we ook al heel blij mee). Al die enge strings kunnen ook de deur uit, Elle heeft een veel betere oplossing. Wat dat is vertel ik niet. Dames, rent allen naar de Livera en vraag om Elle. Heren (voor degenen die toch stiekem hebben verder gelezen), rent allen naar de DVD winkel en vraag om Chris.

Blauwe flessen

Omdat het vandaag voor het eerst sinds tijden weer eens een paar uur mooi weer was, vertrokken wij spoorslags naar het strand. Naar Bilgola beach, een leuk strand bij de Northern beaches. Daar werd het weer eens duidelijk dat de Pacific Ocean niet bepaald de Noordzee is. Ten eerste kunnen er sterke stromingen onstaan, waardoor het gevaarlijk is om te zwemmen. Op de meeste (veelbezochte) stranden zijn er daarom ook altijd lifeguards (in de beroemde geel/rode outfits) aanwezig, en mag je alleen tussen de vlaggen zwemmen. Als je onverhoopt toch in zo'n rip (stroming) terechtkomt heeft het weinig zin om er tegenin te gaan zwemmen, je hebt geen schijn van kans. In zo'n geval moet je je hand opsteken en dan komt zo'n brede gebronsde man je redden....... (Die brede gebronsde mannen vind je trouwens alleen op Bondi, hier konden we kiezen uit een korte dikke met een snor of een van middelbare leeftijd met een hangbuik. Hoe die trouwens mensen uit een wilde branding moet redden weet ik ook niet, maar okee hij had een lifesaver pakje aan, dus ik ga er dan maar vanuit dat hij dat dan kan). Tussen al die stromingen door wemelt het in de zeeen rond Australie ook van de enge beesten. Als je Jaws ooit hebt gezien en bedenkt dat de Great white shark, oftewel de meest bloeddorstige haai, hier gewoon rondzwemt dan krijg je wel eens de kriebels als je je grote teen in het water steekt. Bij sommige stranden zijn er daarom ook speciale shark nets aanwezig. Naast haaien heb je in het noorden van Australie, bij Queensland en de Northern Territories, ook nog zoutwaterkrokodillen, Blue-ringed octopussen, box jellyfish en Irukandji kwallen. Allemaal griezels die je bij een persoonlijke ontmoeting niet overleeft. Gelukkig zien we die hier in New South Wales niet, maar we hebben hier wel een andere enge kwal die geregeld de stranden bezoekt, nl de Bluebottle. Een grote groep van deze kwallen had vandaag, net als wij, bedacht om naar Bilgola beach te gaan. Het was per slot van rekening eindelijk weer eens lekker weer. Daarom stonden er al grote borden voor ons klaar om dat te melden. We konden dus niet gaan zwemmen. Nu ga je bij een beet van deze glibber niet direct dood, maar kan het wel uitermate pijnlijk zijn. En omdat ze enorm lange slierten van tentakels hebben is de kans groot dat als je in het water zwemt en je de Bluebottle tegenkomt je op je hele lijf steken oploopt. Dan wordt de pijn vaak omschreven als agony, door Van Dale vertaald als "ondraaglijke pijn, kwelling, foltering." Kortom, geen fijne gast dus. Ook niet als hij dood is, want zelfs dan kunnen de tentakels nog gif afgeven. Daar kwam Chiel dus ook achter. Want Hank en Chiel gingen een stukje wandelen langs de zee en kwamen zo'n kwal tegen. Die ligt daar dood te wezen op het strand en de heren denken hem eens van dichtbij te kunnen bekijken. Komt er net een grote golf aan en die spoelt zo'n lange tentakel langs Chiel zijn been....... Gelukkig viel het allemaal erg mee. De plekjes leken meer op brandnetelbultjes en van agony hebben we niets gemerkt. Bij Chiel dan, mijn hart zit nog steeds in mijn keel.

Empty vessels

Morgenmiddag komt er weer een empty vessel bij ons spelen, oftewel een leeg vrachtschip. Dat zijn kinderen die constant om eten vragen, een soort koekoeksjongen dus. Het valt mij namelijk op dat heel veel Australische kinderen (nee, niet allemaal, maar wel opvallend veel) de hele tijd om lekkers vragen. Heb je net met de hele meute uit school een kopje thee zitten drinken met een koekje (of twee) en wat fruit er bij, komen ze vijf minuten later weer vertellen dat ze hungry zijn. Okee, jij nog een koekje dan, weer vijf minuten later zijn ze alweer thirsty. Weer een half uur later tref je ze aan in de kast waar ze zelf maar eens even in zijn gaan browsen, om even later te ontdekken dat alle TimTam's (chocoladekoekjes) inmiddels verdwenen zijn. Tja, wat moet je daar nu mee? Mijn kinderen houden ook wel van koekjes en snoepjes en snaaien ook regelmatig stiekem wat uit de kast, maar ik hoop toch niet dat ze bij andere mensen continu om lekkers vragen of het zelf maar even gaan pakken. Ik moet eerlijk zeggen dat dit me in Nederland toch nooit zo is opgevallen. Misschien heeft de overbekende koektrommel die in onze jeugd na 1 koekje weer dicht ging toch wel beetje geholpen? Of is het de schuld van de Australische lunchdoos?

Nieuw schooljaar

Sinds vorige week is het nieuwe schooljaar weer begonnen. Thijmen zit nu in First Class (Year One) vergelijkbaar met groep 4 in Nederland. Chiel zit in Transition en dat is vergelijkbaar met de Nederlandse groep 3. De uniformen mochten weer uit de kast, we zijn naar de kapper geweest, nieuwe schoolschoenen (zwart en zeer degelijk) gekocht en er zijn zelfs echte Australische lunchdozen aangeschaft. Daar heb ik mij het hele vorige jaar tegen verzet, maar ik moest er nu toch echt aan geloven. In Nederland hadden wij de standaard lunchdozen en drinkbekers van Mepal (die iedereen zo ongeveer heeft). Daar passen gewoon twee boterhammen, een pakje sap en, zeg maar, een worstje in. Voor het eten en drinken 's ochtends kregen ze beker Roosvicee mee met een verpakte koek ofzo. Dan kwam zo'n lunchdoos in de regel altijd weer (vrijwel) leeg mee naar huis; ze moesten gewoon opeten wat erin zat. Zo gaat dat hier, jammer genoeg, niet. Het formaat van een gemiddelde Australische lunchdoos is vergelijkbaar met een grote schoenendoos (maat 44). Daar gaan niet alleen boterhammetjes in, maar de Australische kinderen krijgen ook crackertjes, tomaatjes, sushi, muffintjes (door moeder 's ochtends nog even zelf gebakken????), banana bread, pasta, yoghurtjes en weet ik wat ze er allemaal nog meer in doen. Daarbij krijgen ze een grote drink bottle met water mee. Tijdens het eten en drinken om 10 uur en tijdens de lunchpauze worden dan die enorme bakken geopend en kunnen de dames en heren er iets lekkers uit kiezen. Ja, kiezen. Het magische woord. De heren Van Burken begonnen te klagen dat ze niets te kiezen hadden. Ze wilden ook zo'n echte Australische lunchdoos met zo'n speciaal koeltasje eromheen waar ze iedere keer iets uit konden kiezen. Na een jaar van verzet van mijn kant (je eet gewoon op wat ik je mee geef) hebben ze sinds vorige week ook iedere dag iets te kiezen. Elke dag worden er twee enorme bakken met vreselijk lelijke koeltasjes meegesjouwd. 's Ochtends wordt er al druk onderhandeld wat er allemaal in moet/mag. Resultaat, keuzes zijn moeilijk. Elke dag komen er boterhammen met 1 hap eruit, 5 van de 6 plakjes komkommer, een vol pakje sap (o ja vergeten), driekwart van de druifjes, en het hele worstje terug. Wat een verspilling van eten (de kindertjes in Afrika?????) en van tijd. Want de avond ervoor begin ik al te bedenken wat er nu weer in de enorme bakken moet. Hardgekookt eitje? Nu maar vast doen, want morgen is er geen tijd voor. Met de onderhandelingen 's ochtends zijn we ook niet in 5 minuten klaar. Laat staan het smeren, snijden, kneden, stampen, uitrollen en inpakken van de hele handel. Kortom, ik geef het nog een week en dan gaan we weer gewoon terug naar Mepal ZONDER keuze.
Dan ook nog zoiets; denk je lekker makkelijk ik smeer gewoon pindakaas of Nutella op die boterhammen. Mag het niet. Nee, de school is een nutfree zone. Niet alleen de school, maar ook de creche en de Kid's Cub bij de sportschool zijn allemaal nutfree. Blijkbaar zijn er heel veel Australische kinderen allergisch voor noten. (Ook uitzonderlijk veel astma, maar da's weer een heel ander verhaal)
Wat ze op school dan weer niet hebben, zijn luizenmoeders. Er zijn dan wel geen nuts te bekennen, maar er zijn wel degelijk luizen. In Nederland worden de beestjes met hand en tand bestreden door plastic capes, grimmige kammetjes en bijzonder effectieve luizenmoeders. Toen ik dat hier op school voorstelde werd nog net niet de politie gebeld. Hoe ik het in mijn hoofd haalde (nee, op mijn hoofd nou goed?). Je mag hier als ouder absoluut niet aan het hoofd van een kind dat niet van jou is zitten. Privacy. Ondertussen worden alle hats die de kinderen verplicht op moeten in 1 mand gegooid en lopen de beestjes ongestoord van het ene naar het andere hoofd. Nou ja, we hebben ze tot nu toe nog buiten de deur weten te houden.....
Vanmiddag maar weer eens naar de Nederlandse school.