Gewoon Dutch

Het nieuwe schooljaar is weer begonnen en we zijn allemaal weer "up and running". Thijmen hoort nu bij de groten in Upper School, Chiel zit in Year 4 en dat is nog Middle School en Brechje zit in Year 1 en dat hoort bij Lower School. Alle klassen zijn door elkaar gegooid dus we zien allemaal nieuwe gezichten. Daarnaast zijn er ook allemaal nieuwe kinderen op school, waaronder een nieuwe Nederlandse familie. Zij hebben drie kinderen waarvan er 1 bij Chiel in de klas zit, 1 een klas boven en 1 in een klas onder Brechje. Zij spreken nog bijna geen engels en moeten nog erg wennen. Chiel en Brechje werpen zich op als Nederlandse redders in nood. Chiel helpt zijn nederlandse vriendinnetje met lezen en vertaalt voor haar wat de juf zegt. Hij weet immers maar al te goed hoe het voelt om geen engels te kunnen verstaan en spreken. Brechje weet dat niet, zij was pas anderhalf toen we naar Australie vertrokken. Tegelijkertijd met de Nederlandse familie is er ook nog een andere Spaanse familie aangekomen. Onze Spaanse vrienden, de familie L., hebben dus hetzelfde. Hun dochter Laura, de beste vriendin van Brechje, helpt haar spaanse vriendje Pablo (die weer in dezelfde klas zit als het nederlandse meisje), in de speelpauzes. Brechje heeft zich dus nu ook geworpen op de Nederlandse Cato en haar oudere broer Okke. Elke dag wordt er samen gespeeld en als Cato moet huilen wordt Brechje erbij geroepen om te vertalen. Voor Brechje is dus momenteel het "Nederlands-zijn" erg belangrijk. Voor haar is het anders dan voor de jongens. Die zijn allebei in Nederland naar school gegaan, kunnen Nederlands lezen en schrijven, en hoor je in hun Engels nog een vaag Nederlands accent (althans bij Thijmen). Zij hebben in Nederland koninginnedag gevierd, kwam Sinterklaas nog aan huis om kadootjes te brengen, gingen op de fiets naar school, etc. etc. Voor Bex geldt dat allemaal niet. Zij spreekt beter Engels (eerst met een vet aussie accent en nu keurig british) dan Nederlands. Kent Sinterklaas alleen vanuit Australie in een open sportwagen en zwetend van de warmte onder zijn mijter en baard. Ze heeft geen idee wie koningin Beatrix is en op de fiets naar school gaan is ondenkbaar. Nederland is voor haar alleen maar een begrip dat slechts verbonden is aan de plaats waar opa en oma wonen. Maar het feit dat zij een andere taal spreekt dan de andere kinderen op school maakt haar momenteel erg "belangrijk". Ze is immers "Dutch" en dus anders dan de rest.

Van de week kwam ze thuis met het verhaal dat ze "ge-bullied" werd door grotere jongens op school. Ik was verbaasd want bij Bex zou het eerder andersom zijn. Ze zei dat de grote jongens uit year 2 haar plaagden door te zeggen dat zij en Okke "in love" waren (ze hebben een punt want B. wisselt wekelijks van "boyfriend"). "Maar, mama", riep ze wanhopig, " we zijn helemaal niet "in love", we zijn alleen maar gewoon Dutch!" Niks bijzonders dus.