Engelse Kerst

Arme Basil....

Onze Kerst ziet er anders uit dan dat we hadden gepland. Niet naar Nederland om het weer eens met onze familie te vieren. In plaats daarvan blijven we in Engeland om onze bruine huisgenoot te verzorgen. Hij was al een paar dagen niet lekker, en werd steeds zieker. Dinsdag is hij geopereerd vanwege een obstructie in zijn darmen. Een kastanje bleek de boosdoener te zijn. Met een kaalgeschoren buik, veel hechtingen en een lampenkap om zijn kop scharrelt hij nu rond. Ons opvangadres wilde hem niet hebben zolang hij hechtingen heeft, en die mogen er pas volgende week vrijdag uit. Zit er niets anders op dan thuis te blijven en er een Engelse kerst van te maken. Met mulled wine, mince pies, en Christmas pudding (jaaah, we hebben die van de Waitrose van Heston Blumenthal met de hele sinaasappel erin), en een extra knuffel voor Basil.

Observations from the Green

Elke dag loop ik over de plaatselijke green met Basil. Elke dag parkeer ik mijn auto in dezelfde "lay-by" en lopen we hetzelfde rondje in dezelfde richting. Ik houd van routine. Basil houdt ook van routine. Elke dag verdwijnt hij in hetzelfde bosje op dezelfde plek. Elke dag blaft hij tegen dezelfde zwarte spaniel die achter een hek zit.

Wat elke dag echter anders is, is wie we op de green ontmoeten. Het is daar DE ontmoetingsplek voor honden en hun bezitters. We kennen daar inmiddels al heel wat honden en mensen. Dat is op zich het vermelden waard want normaliter kom je niet zo snel in contact met de Engelsen. Ze zijn nogal afstandelijk, zeer beleefd maar niet echt aardig. Je moet veel moeite doen om "vrienden" te maken (okee okee een x-aantal uitzonderingen daargelaten). In intermenselijk contact blinken de Engelsen niet bepaald uit. Dat je ook nog eens een "foreigner" bent maakt het er ook niet makkelijker op. Foreigners zijn anders, praten niet "proper english" en zullen nooit "one of us" worden. Engelsen weten nog net waar Ierland en Frankrijk liggen, maar dat Nederland aan de overkant van de Noordzee ligt is vaak nieuw voor ze. Nog steeds vragen mensen mij of ik met de kerst naar Germany ga, of ik het recept van die heerlijke Danish pancakes wil geven, en dat het weer in Holland (Scandinavia) vast veel en veel kouder is dan hier. Zoiets verwacht je van Amerikanen en Australiers, maardat de Engelsen zo onwetend zijn is nieuw voor me. Buiten het eiland is er blijkbaar niet veel anders.

Echter, als je een hond of iets anders op vier poten bij je hebt draait de hele situatie plotsklaps om. Engelsen zijn dol op alles met haren, veren of schubben. Doller op hun huisdieren dan op hun kinderen. Die worden bij voorkeur al op zo jong mogelijke leeftijd (8 jaar!!) naar boarding school (=kostschool) gestuurd. En als ze niet naar boarding school gaan, dan blijven ze in ieder geval zo lang mogelijk op school (Thijmen komt elke dag pas om zes uur uit school, Bex en Chiel om vier uur). Begrijp me niet verkeerd, natuurlijk houden de Engelsen van hun kinderen. Probleem is alleen dat kinderen geen zacht vachtje en geen vier poten hebben. En ze praten terug. Dieren daarentegen accepteren alles zonder te klagen. Het is een engels gezegde dat iemand die van dieren houdt, niet echt slecht kan zijn.

Kortom, met een hond maak je dus wel makkelijk contact. Op de green worden de honden bij de eerste snuffel aan elkaars achterkant formeel aan elkaar voorgesteld. "This is Harry, and this is...?" Je komt er nooit achter hoe de eigenaar van de desbetreffende hond heet, ook al loop je een uur met elkaar over de green en zie elkaar drie keer per week. Tot Basil's vaste vriendenkring behoren inmiddels Boris de onstuimige boxer, Roley de cockerpoo die al sinds september met een jasje aanloopt, en Bonnie de bombshell (een prachtig Golden Retriever teefje voor wie Basil de hots heeft). Inmiddels heeft Basil al een playdate bij Bonnie thuis gehad en heb ik met Boris' baasje koffie gedronken. Geen idee hoe ze heten, we zijn nooit door de honden aan elkaar voorgesteld.

Ik las pas ergens dat een van de redenen waarom Engelsen de rest van de wereld niet echt vertrouwen is dat "foreigners just don't understand about animals".

Mr Bean moment

Sinds ik in Engeland woon heb ik regelmatig Mr Bean moments. Je weet nooit wanneer ze komen, maar je weet wel wanneer je erin zit. Tijdens de ouderavond op school vorige week vroeg de muziek juf of ik, met nog een aantal andere moeders, mee wilde zingen in het koor tijdens de Christmas service van komende week. Nou dat leek mij hartstikke leuk, dus ik stemde daar graag mee in. Gezamenlijk kerstliedjes zingen in de kerk in een koortje met andere moeders sprak mij wel aan. Kerstsfeer. Afgelopen donderdag gaf zij mij de muziek die we moesten zingen. Star Carol van John Rutter, of ik die kende. Nee, nooit van gehoord. Ze speelde het wel even voor. Nee, nog steeds geen herkenning aan mijn kant. Wel een lichte vorm van ongerustheid. Geen nood, zei de muziek juf, aanstaande zaterdag oefenen we met de Chapel choir (kinderen uit Year 6 en hoger) en dan gaan we er zo doorheen. Nu moet je weten dat mijn muzikale achtergrond niet zo denderend is. Ik kom wel uit een "koorporale" familie. Opa, oma, moeder, ooms en tantes hebben jarenlang in allerlei koren gezongen, en mijn opa is daar zelfs nog redelijk bekend mee geworden. Thijmen zingt tegenwoordig ook in een boys choir en in een rock choir, maar ik ben de missing link in de koortraditie. Wel heb ik heb jarenlang op mijn blokfluit geploeterd voor een mooie zilveren dwarsfluit, maar daar heb je het dan ook mee gehad. Die dwarsfluit is er nooit gekomen, maar dat is een ander verhaal. Kortom, ik zing wel hard maar niet zo best. Groot raadsel waarom de muziefjuf mij vroeg om in het koor mee te zingen,maar ik verdenk een tienjarig jongetje ervan om mijn zangkwaliteiten enigszins te overschatten en mij ongevraagd op te geven voor het koor ("ja hoor, mijn moeder kan heel goed zingen, ze doet graag mee"). Zaterdagochtend aangekomen in de kerk was er, naast het kinder koor, nog slechts 1 andere moeder, een aantal docenten van school en nog twee mannen van een ander kerkkoor. Direct werd mij al een partituur in handen geduwd waarvan ik niet eens de eerste regel kon ontcijferen. Het was nl. in latijn. Het werd mij ook direct duidelijk dat de andere volwassenen al ruime zangervaring hadden. Zij waren aan het inzingen. Dit was echt geen lalalalala kerstliedjes zingen. Toen had ik nog weg kunnen lopen. Maar nee, ik bleef. Het werd een ware helletocht door alt- en sopranoland. Waar in hemelsnaam moest ik inspringen bij B 52, wat is een descant, en waarom kan ik niet onthouden hoe ik een B flat moet zingen. De tweede stem bij Oh all come ye faithfull (komt allen tezamen), het enige liedje dat ik qua melodie tenminste nog kende, was echt te hoog gegrepen voor me. Kortom, ik voelde me als Mr Bean in het Leger des Heils koor. Ik heb hartelijk bedankt en ben weggereden in mijn Mini.

Gelovig

In Nederland kwam hij op zaterdag de dertiende aan, en in Engeland was hij er op zondag de veertiende.

In Guildford werd door het Nederlands comite een Sinterklaasfeest georganiseerd en wij togen daar vanzelfsprekend heen. Zeker omdat dit waarschijnlijk het laatste jaar is dat we nog drie "gelovigen" hebben. Thijmen is bijna 10 maar gelooft nog in Sinterklaas. We laten het nog maar even zo. Wel begint de twijfel bij hem toe te slaan. "Mama, waarom heeft Sinterklaas een bril op en op de televisie niet, en waarom zit zijn baard anders?" "Tja, op tv heeft hij zijn lenzen in en heeft de kapper zijn baard mooi in de krul gezet. Dit is een gewone werkdag voor Sint, zonder televisiecamera's, en dan doet hij zijn bril op en zit zijn baard een beetje in de war." Maar je ziet de twijfel in zijn ogen. Ook twijfel bij ons. Moeten we het hem nu vertellen of niet? Het antwoord kwam de volgende dag. In de schoen die de vorige avond was gezet zat een kadootje en een gedicht. In dat gedicht stond onder andere dat ze beter moeten luisteren en niet moeten schreeuwen, maar fluisteren. Alle twijfel was weer even verdwenen. Want ja, alleen Sinterklaas kan toch maar weten dat er af en toe niet naar mama wordt geluisterd?

Half term - fun in Florida

Onze herfstvakantie (heet hier half term) hebben we in een camper in Florida doorgebracht.
Natuurlijk hebben we het Kennedy Space Centre, Disneyland en de Everglades bezocht.
Hartstikke leuk en iedereen blij.

Twee vinger groet

Chiel doet tegenwoordig aan "archery", oftewel boogschieten. Het is een van de naschoolse activiteiten waar hij aan meedoet. Hij heeft er erg veel plezier in en elke week komt hij enthousiast thuis met wat hij allemaal heeft geleerd. Zo kwam ik bij de foto hiernaast. Hier staat Chiel met twee vingers in de lucht. In Nederland betekent dat niks bijzonders, hooguit "twee bier". In Engeland daarentegen heeft dit teken een heel andere betekenis dan twee bier. Het schijnt te komen uit de tijd dat er nog oorlog werd gevoerd met pijl en boog in de honderd jarige oorlog tegen de fransen (1337-1453). De engelsen die met de "longbow" schoten waren daar blijkbaar erg goed in en aan franse kant werd dat met lede ogen aangezien. Bij elke onfortuinlijke engelsman die in franse handen viel werden de wijs-en middelvinger afgesneden om hen op die manier het boogschieten voor altijd onmogelijk te maken. Dit leidde er toe dat engelse boogschieters, met name in belegerings situaties, hun franse vijanden sarden met de "two-finger salute". Door hun twee vingers op te steken gaven ze daarmee aan "ik heb ze nog, pas maar op!".

Chiel heeft ze ook en hopelijk kan hij daar later heel goed twee bier mee bestellen.

Bex had tijdens een schoolreisje haar schoolvest in het Natural History Museum laten liggen. Aangezien de dagen nu toch echt kouder worden heeft ze haar vestje nodig en moesten wij het gaan ophalen in Londen. Mooie gelegenheid om weer eens een dagje Londen te doen. Het Natural History Museum is superleuk om met de kinderen naar toe te gaan. Ze krijgen geen genoeg van alle opgezette en nagemaakte dieren. Londen is echt het walhalla van leuke musea, want ook het Science Museum, het British Museum, the Tower of London en het Sherlock Holmes Museum zijn niet te versmaden..... en dan zijn er nog veel meer. We hebben de komende twee jaar nog wel wat te doen.