Mr Bean moment

Sinds ik in Engeland woon heb ik regelmatig Mr Bean moments. Je weet nooit wanneer ze komen, maar je weet wel wanneer je erin zit. Tijdens de ouderavond op school vorige week vroeg de muziek juf of ik, met nog een aantal andere moeders, mee wilde zingen in het koor tijdens de Christmas service van komende week. Nou dat leek mij hartstikke leuk, dus ik stemde daar graag mee in. Gezamenlijk kerstliedjes zingen in de kerk in een koortje met andere moeders sprak mij wel aan. Kerstsfeer. Afgelopen donderdag gaf zij mij de muziek die we moesten zingen. Star Carol van John Rutter, of ik die kende. Nee, nooit van gehoord. Ze speelde het wel even voor. Nee, nog steeds geen herkenning aan mijn kant. Wel een lichte vorm van ongerustheid. Geen nood, zei de muziek juf, aanstaande zaterdag oefenen we met de Chapel choir (kinderen uit Year 6 en hoger) en dan gaan we er zo doorheen. Nu moet je weten dat mijn muzikale achtergrond niet zo denderend is. Ik kom wel uit een "koorporale" familie. Opa, oma, moeder, ooms en tantes hebben jarenlang in allerlei koren gezongen, en mijn opa is daar zelfs nog redelijk bekend mee geworden. Thijmen zingt tegenwoordig ook in een boys choir en in een rock choir, maar ik ben de missing link in de koortraditie. Wel heb ik heb jarenlang op mijn blokfluit geploeterd voor een mooie zilveren dwarsfluit, maar daar heb je het dan ook mee gehad. Die dwarsfluit is er nooit gekomen, maar dat is een ander verhaal. Kortom, ik zing wel hard maar niet zo best. Groot raadsel waarom de muziefjuf mij vroeg om in het koor mee te zingen,maar ik verdenk een tienjarig jongetje ervan om mijn zangkwaliteiten enigszins te overschatten en mij ongevraagd op te geven voor het koor ("ja hoor, mijn moeder kan heel goed zingen, ze doet graag mee"). Zaterdagochtend aangekomen in de kerk was er, naast het kinder koor, nog slechts 1 andere moeder, een aantal docenten van school en nog twee mannen van een ander kerkkoor. Direct werd mij al een partituur in handen geduwd waarvan ik niet eens de eerste regel kon ontcijferen. Het was nl. in latijn. Het werd mij ook direct duidelijk dat de andere volwassenen al ruime zangervaring hadden. Zij waren aan het inzingen. Dit was echt geen lalalalala kerstliedjes zingen. Toen had ik nog weg kunnen lopen. Maar nee, ik bleef. Het werd een ware helletocht door alt- en sopranoland. Waar in hemelsnaam moest ik inspringen bij B 52, wat is een descant, en waarom kan ik niet onthouden hoe ik een B flat moet zingen. De tweede stem bij Oh all come ye faithfull (komt allen tezamen), het enige liedje dat ik qua melodie tenminste nog kende, was echt te hoog gegrepen voor me. Kortom, ik voelde me als Mr Bean in het Leger des Heils koor. Ik heb hartelijk bedankt en ben weggereden in mijn Mini.

Gelovig

In Nederland kwam hij op zaterdag de dertiende aan, en in Engeland was hij er op zondag de veertiende.

In Guildford werd door het Nederlands comite een Sinterklaasfeest georganiseerd en wij togen daar vanzelfsprekend heen. Zeker omdat dit waarschijnlijk het laatste jaar is dat we nog drie "gelovigen" hebben. Thijmen is bijna 10 maar gelooft nog in Sinterklaas. We laten het nog maar even zo. Wel begint de twijfel bij hem toe te slaan. "Mama, waarom heeft Sinterklaas een bril op en op de televisie niet, en waarom zit zijn baard anders?" "Tja, op tv heeft hij zijn lenzen in en heeft de kapper zijn baard mooi in de krul gezet. Dit is een gewone werkdag voor Sint, zonder televisiecamera's, en dan doet hij zijn bril op en zit zijn baard een beetje in de war." Maar je ziet de twijfel in zijn ogen. Ook twijfel bij ons. Moeten we het hem nu vertellen of niet? Het antwoord kwam de volgende dag. In de schoen die de vorige avond was gezet zat een kadootje en een gedicht. In dat gedicht stond onder andere dat ze beter moeten luisteren en niet moeten schreeuwen, maar fluisteren. Alle twijfel was weer even verdwenen. Want ja, alleen Sinterklaas kan toch maar weten dat er af en toe niet naar mama wordt geluisterd?

Half term - fun in Florida

Onze herfstvakantie (heet hier half term) hebben we in een camper in Florida doorgebracht.
Natuurlijk hebben we het Kennedy Space Centre, Disneyland en de Everglades bezocht.
Hartstikke leuk en iedereen blij.

Twee vinger groet

Chiel doet tegenwoordig aan "archery", oftewel boogschieten. Het is een van de naschoolse activiteiten waar hij aan meedoet. Hij heeft er erg veel plezier in en elke week komt hij enthousiast thuis met wat hij allemaal heeft geleerd. Zo kwam ik bij de foto hiernaast. Hier staat Chiel met twee vingers in de lucht. In Nederland betekent dat niks bijzonders, hooguit "twee bier". In Engeland daarentegen heeft dit teken een heel andere betekenis dan twee bier. Het schijnt te komen uit de tijd dat er nog oorlog werd gevoerd met pijl en boog in de honderd jarige oorlog tegen de fransen (1337-1453). De engelsen die met de "longbow" schoten waren daar blijkbaar erg goed in en aan franse kant werd dat met lede ogen aangezien. Bij elke onfortuinlijke engelsman die in franse handen viel werden de wijs-en middelvinger afgesneden om hen op die manier het boogschieten voor altijd onmogelijk te maken. Dit leidde er toe dat engelse boogschieters, met name in belegerings situaties, hun franse vijanden sarden met de "two-finger salute". Door hun twee vingers op te steken gaven ze daarmee aan "ik heb ze nog, pas maar op!".

Chiel heeft ze ook en hopelijk kan hij daar later heel goed twee bier mee bestellen.

Bex had tijdens een schoolreisje haar schoolvest in het Natural History Museum laten liggen. Aangezien de dagen nu toch echt kouder worden heeft ze haar vestje nodig en moesten wij het gaan ophalen in Londen. Mooie gelegenheid om weer eens een dagje Londen te doen. Het Natural History Museum is superleuk om met de kinderen naar toe te gaan. Ze krijgen geen genoeg van alle opgezette en nagemaakte dieren. Londen is echt het walhalla van leuke musea, want ook het Science Museum, het British Museum, the Tower of London en het Sherlock Holmes Museum zijn niet te versmaden..... en dan zijn er nog veel meer. We hebben de komende twee jaar nog wel wat te doen.

Boeken

Het is al weer een tijdje geleden dat we er waren, maar Hay on Wye

is een grappig boekenstadje op de grens van Wales. Naast eindeloos veel boekenwinkels (tweedehands en nieuw) staan er ook boekenkasten buiten op straat en via de "honesty bookshops" kun je soms nog mooie dingen tegenkomen. Volgens de boekjes dan. Persoonlijk houd ik niet zo van tweedehands boeken. Ze ruiken altijd een beetje muffig, soms zitten er van die onduidelijke vlekken op en je weet niet wie er allemaal aan hebben zitten frunniken. Geef mij maar een nieuw vers van de pers boek, waar de rug nog mooi recht van is. Zo moet 'ie ook in de kast staan. Recht. Alsof mijn boekenkast een klein boekenwinkeltje is. Hay on Wye in mijn eigen woonkamer.

Met Basil in de ring

Vandaag gingen we voor het eerst naar de "fun day" van de Zuid-Engelse Airedale Terrier Club. Bij binnenkomst in de Village Hall van het betreffende dorp dachten we in eerste instantie dat de plaatselijke bejaardenvereniging een bijeenkomst had. Wij haalden met Thijmen en Brechje (Chiel was op schoolkamp) de gemiddelde leeftijd met minimaal 40 jaar naar beneden. Er zat een groepje wat oudere dames, met inderdaad allemaal een airedale terrier, in een kringetje. Hank en Basil werden onmiddellijk op een stoel in de kring gezet. Er ging een cassetterecorder aan en wat bleek, het was "Pass the Parcel" voor honden. We kwamen er vanaf met een zak hondenkoekjes en een bijtbot. Vervolgens was het kennismaken met de dames en heren van de club. Onderwerp van gesprek is natuurlijk de hond. Je wordt bestookt met vragen, uit welk nest hij komt, wie de "sire" (vader) is, wie hem heeft geplukt etc. (Eigenlijk hetzelfde als wat mensen bij elkaar doen, waar kom je vandaan, wat doet je vader en waar ga je naar de kapper?)Daarna was er showlopen in de ring. Iedereen mocht meedoen. Dat leek Thijmen wel leuk om te doen. Als veruit de jongste deelnemer liep hij met Basil door de ring. Het ging niet helemaal soepel. Basil wilde nog wel eens de andere kant op. Maar.. Thijmen's inspanningen bleven niet zonder resultaat....... Basil kreeg de tweede prijs bij de puppies, de eerste prijs bij de "most handsome dog" (voor de reuen) en als klapper op de vuurpijl ; hij werd derde bij de "Best in Show". We hebben de smaak nu te pakken, Thijmen gaat oefenen met Basil leuk door de ring te laten huppelen. Crufts 2011, here they come!!!!