Bex had tijdens een schoolreisje haar schoolvest in het Natural History Museum laten liggen. Aangezien de dagen nu toch echt kouder worden heeft ze haar vestje nodig en moesten wij het gaan ophalen in Londen. Mooie gelegenheid om weer eens een dagje Londen te doen. Het Natural History Museum is superleuk om met de kinderen naar toe te gaan. Ze krijgen geen genoeg van alle opgezette en nagemaakte dieren. Londen is echt het walhalla van leuke musea, want ook het Science Museum, het British Museum, the Tower of London en het Sherlock Holmes Museum zijn niet te versmaden..... en dan zijn er nog veel meer. We hebben de komende twee jaar nog wel wat te doen.

Boeken

Het is al weer een tijdje geleden dat we er waren, maar Hay on Wye

is een grappig boekenstadje op de grens van Wales. Naast eindeloos veel boekenwinkels (tweedehands en nieuw) staan er ook boekenkasten buiten op straat en via de "honesty bookshops" kun je soms nog mooie dingen tegenkomen. Volgens de boekjes dan. Persoonlijk houd ik niet zo van tweedehands boeken. Ze ruiken altijd een beetje muffig, soms zitten er van die onduidelijke vlekken op en je weet niet wie er allemaal aan hebben zitten frunniken. Geef mij maar een nieuw vers van de pers boek, waar de rug nog mooi recht van is. Zo moet 'ie ook in de kast staan. Recht. Alsof mijn boekenkast een klein boekenwinkeltje is. Hay on Wye in mijn eigen woonkamer.

Met Basil in de ring

Vandaag gingen we voor het eerst naar de "fun day" van de Zuid-Engelse Airedale Terrier Club. Bij binnenkomst in de Village Hall van het betreffende dorp dachten we in eerste instantie dat de plaatselijke bejaardenvereniging een bijeenkomst had. Wij haalden met Thijmen en Brechje (Chiel was op schoolkamp) de gemiddelde leeftijd met minimaal 40 jaar naar beneden. Er zat een groepje wat oudere dames, met inderdaad allemaal een airedale terrier, in een kringetje. Hank en Basil werden onmiddellijk op een stoel in de kring gezet. Er ging een cassetterecorder aan en wat bleek, het was "Pass the Parcel" voor honden. We kwamen er vanaf met een zak hondenkoekjes en een bijtbot. Vervolgens was het kennismaken met de dames en heren van de club. Onderwerp van gesprek is natuurlijk de hond. Je wordt bestookt met vragen, uit welk nest hij komt, wie de "sire" (vader) is, wie hem heeft geplukt etc. (Eigenlijk hetzelfde als wat mensen bij elkaar doen, waar kom je vandaan, wat doet je vader en waar ga je naar de kapper?)Daarna was er showlopen in de ring. Iedereen mocht meedoen. Dat leek Thijmen wel leuk om te doen. Als veruit de jongste deelnemer liep hij met Basil door de ring. Het ging niet helemaal soepel. Basil wilde nog wel eens de andere kant op. Maar.. Thijmen's inspanningen bleven niet zonder resultaat....... Basil kreeg de tweede prijs bij de puppies, de eerste prijs bij de "most handsome dog" (voor de reuen) en als klapper op de vuurpijl ; hij werd derde bij de "Best in Show". We hebben de smaak nu te pakken, Thijmen gaat oefenen met Basil leuk door de ring te laten huppelen. Crufts 2011, here they come!!!!

Gewoon Dutch

Het nieuwe schooljaar is weer begonnen en we zijn allemaal weer "up and running". Thijmen hoort nu bij de groten in Upper School, Chiel zit in Year 4 en dat is nog Middle School en Brechje zit in Year 1 en dat hoort bij Lower School. Alle klassen zijn door elkaar gegooid dus we zien allemaal nieuwe gezichten. Daarnaast zijn er ook allemaal nieuwe kinderen op school, waaronder een nieuwe Nederlandse familie. Zij hebben drie kinderen waarvan er 1 bij Chiel in de klas zit, 1 een klas boven en 1 in een klas onder Brechje. Zij spreken nog bijna geen engels en moeten nog erg wennen. Chiel en Brechje werpen zich op als Nederlandse redders in nood. Chiel helpt zijn nederlandse vriendinnetje met lezen en vertaalt voor haar wat de juf zegt. Hij weet immers maar al te goed hoe het voelt om geen engels te kunnen verstaan en spreken. Brechje weet dat niet, zij was pas anderhalf toen we naar Australie vertrokken. Tegelijkertijd met de Nederlandse familie is er ook nog een andere Spaanse familie aangekomen. Onze Spaanse vrienden, de familie L., hebben dus hetzelfde. Hun dochter Laura, de beste vriendin van Brechje, helpt haar spaanse vriendje Pablo (die weer in dezelfde klas zit als het nederlandse meisje), in de speelpauzes. Brechje heeft zich dus nu ook geworpen op de Nederlandse Cato en haar oudere broer Okke. Elke dag wordt er samen gespeeld en als Cato moet huilen wordt Brechje erbij geroepen om te vertalen. Voor Brechje is dus momenteel het "Nederlands-zijn" erg belangrijk. Voor haar is het anders dan voor de jongens. Die zijn allebei in Nederland naar school gegaan, kunnen Nederlands lezen en schrijven, en hoor je in hun Engels nog een vaag Nederlands accent (althans bij Thijmen). Zij hebben in Nederland koninginnedag gevierd, kwam Sinterklaas nog aan huis om kadootjes te brengen, gingen op de fiets naar school, etc. etc. Voor Bex geldt dat allemaal niet. Zij spreekt beter Engels (eerst met een vet aussie accent en nu keurig british) dan Nederlands. Kent Sinterklaas alleen vanuit Australie in een open sportwagen en zwetend van de warmte onder zijn mijter en baard. Ze heeft geen idee wie koningin Beatrix is en op de fiets naar school gaan is ondenkbaar. Nederland is voor haar alleen maar een begrip dat slechts verbonden is aan de plaats waar opa en oma wonen. Maar het feit dat zij een andere taal spreekt dan de andere kinderen op school maakt haar momenteel erg "belangrijk". Ze is immers "Dutch" en dus anders dan de rest.

Van de week kwam ze thuis met het verhaal dat ze "ge-bullied" werd door grotere jongens op school. Ik was verbaasd want bij Bex zou het eerder andersom zijn. Ze zei dat de grote jongens uit year 2 haar plaagden door te zeggen dat zij en Okke "in love" waren (ze hebben een punt want B. wisselt wekelijks van "boyfriend"). "Maar, mama", riep ze wanhopig, " we zijn helemaal niet "in love", we zijn alleen maar gewoon Dutch!" Niks bijzonders dus.

Even snel..

Even snel wat foto's. Ik heb al een tijdje niet geblogd vanwege de vakantie. Binnenkort volgt een update......

Nederland-Spanje in Engeland

Het was een Nederlands-Spaanse avond voor ons op zondag. Niet alleen op de televisie, maar ook bij ons thuis. Natuurlijk wilden wij de wedstrijd zien samen met onze goede Spaanse vrienden, de familie L. Zij kwamen ongeveer gelijktijdig met ons hier in Engeland aan. Wij trekken veel met elkaar op en al onze kinderen zijn even oud en zitten bij elkaar in de klas en zijn onafscheidelijk (vooral de twee meisjes). Naast de Spaanse familie hadden we nog Zuid-Afrikaanse (support voor het gastland) en twee Engelse families (support voor de scheidsrechter) op bezoek. Vanuit Nederland kwamen Loeke en Mees voor een weekendje Engeland, en zij hadden ons voorzien van het nodige Oranje. Ondanks het verlies voor Nederland hadden we een bijzonder spannende (neeeeee/siiii, kom op/venga venga) en gezellige avond met spaanse ham, gazpacho en empanada, en nederlandse pannenkoeken, kipsate'tjes en huzarensalade. De afloop is bekend, maar onze Spaanse vrienden zijn nog steeds Spaans en nog steeds onze vrienden.

De Roos; een engels sprookje

Er was eens een prinsesje in een ver en koud land. Zij woonde in een paleis met een prachtige rozentuin. Helaas waren door de strenge winter alle rozen doodgevroren. Behalve eentje. Het prinsesje ging elke dag even naar het roosje en sprak het bemoedigend toe. Kom op roosje, nog even volhouden, het wordt echt een keer zomer en dan kan je iedereen laten zien hoe mooi je bent, zo sprak het prinsesje. Echter, op een dag kwam er een verschrikkelijk monster de paleistuin ingestormd. Hij was harig, had enorme poten en vlijmscherpe tanden. Hij zag het prinsesje, nam een aanloop, opende zijn angstaanjagende muil en...... hap, slik, weg was het roosje. Het prinsesje was niet verdrietig. Ze moest vreselijk lachen om het malle monster. Ze werden beste vriendjes en leefden nog lang en gelukkig.