City lights

Traffic update

Vic Lorusso is de Australische verkeersman op radio en televisie. Vic geeft ons dagelijks de actuele stand van zaken op de wegen in Sydney. Vanuit zijn helikopter (the "traffic chopper") houdt hij bij waar de files staan, of de Eastern Distributor weer eens vastzit, of er vrachtwagens op de Pacific Highway zijn omgekieperd en zulk soort dingen. Altijd als ik hem hoor krijg ik lachkriebels. Deze, overigens ook behoorlijk Australisch uitziende, man spreekt in “strine” (straaaiiiiiine, kort voor "Australian" met je tanden op elkaar ) (‘ow yer goin?). Omdat hij ook nog door een telefoon ratelt met een helikopter als achtergrondgeluid, klinkt hij als een opgeschrikte moedereend die een indringer bij haar jongen wil wegjagen. Hoe vervelend mijn familie het ook vindt, ik moet hem altijd nadoen, ik kan het niet helpen. Lekker even hardop kwaken. Helaas heb ik Vic en zijn helikopter nog nooit zien rondcirkelen terwijl ik mij toch dagelijks op de wegen in Sydney begeef. Om Vic moet ik wel lachen maar na drie jaar “on the road” weet ik nog steeds niet of ik nu moet lachen of huilen om de weggebruikers hier. In het algemeen houdt men zich keurig aan de maximum snelheid, want je verliest punten van je puntenrijbewijs als je gesnapt wordt. Punten kwijt is rijbewijs kwijt. Maar blijkbaar moet de dagelijkse verkeersfrustatie toch ergens anders in geuit worden. Met name in toeteren. Daar houden ze erg van, die Australiers, van toeteren. Als je 1 seconde te laat reageert bij het stoplicht wordt er getoeterd. Als je je lichten overdag aanhebt gaan ze toeteren of met groot licht knipperen. Pas stond ik in de rij bij een stoplicht dat erg lang op rood bleef staan. De eerste auto in de rij ging dus maar toeteren tegen het stoplicht. Er wordt getoeterd als je je eigen oprit wil inrijden. Rotondes geven ook altijd reden tot toeteren. Ik doe het inmiddels ook. Lekker toeteren. Of terugtoeteren als er tegen mij getoeterd wordt. Een soort schelden met de claxon. Ik moet toegeven dat het ook echt even bevrijdend kan werken, dat toeteren. Maar soms kan toeteren ook heel genant zijn. Als je bijvoorbeeld hebt getoeterd en je komt erachter dat het tegen een oud vrouwtje was. Dan wil ik eigenlijk wel even uitstappen om sorry te gaan zeggen dat ik had getoeterd. Maar dat kan dan niet want je rijdt dan al weer. Wat ook vrij vervelend is, is dat ze in de rij voor het stoplicht enorme ruimtes tussen de auto’s laten. Er passen soms wel twee auto’s tussen. Tegen de tijd dat het stoplicht op groen springt hebben ze zoveel tijd nodig om op te trekken dat het stoplicht dan altijd weer net rood is als ik er eindelijk bij aan kom. Aansluiten kennen ze niet. Misschien moet ik me maar gaan verplaatsen per helikopter. Zal ik het eens met Vic aanleggen? Hey mate, ‘ow yer goin? Kwaak, kwaak, kwaak. Mmmmm, toch maar niet. Mijn familie zou dat nl. heeeel vervelend vinden….. (Vic, niet de helikopter).

Vaderdag

Terwijl in Nederland vaderdag al weer een paar maanden is geleden, vierden wij het hier pas gisteren. Moederdag valt wel in beide landen altijd op dezelfde dag, maar vaderdag dus niet. Maar dat mag alle pret natuurlijk niet drukken. Op school waren we de hele week al in de vaderdag stemming. Terwijl voor moeders in de week voor moederdag met name morning tea's vanaf tien uur worden georganiseerd, worden voor de vaders breakfasts vanaf 7:30 uur geregeld. Want ja, vaders werken en moeders blijkbaar niet. Die hebben altijd tijd voor morning tea....... Hank had het er maar druk mee. Drie keer mocht hij om half acht 's ochtends aantreden om verwend te worden met ofwel worstjes en eieren van de BBQ (het is tenslotte Australie), lekkere broodjes of met gingerbread men (poppetjes van gekruide koek), die nota bene door de moeders de dag ervoor gebakken waren!!!!! En om de rolbevestigende patronen maar even door te trekken, besloot Brechje om kapster te worden. Naast alle schilderijtjes, theepotten van klei, en papieren cocktailbakjes had zij nog een leuk kado voor haar vader in petto; nl. een free haircut. Het resultaat mocht er zijn...... Papa heeft nu echt geen haar meer. Een mooier kado kan een vader zich toch niet wensen.

Backburning

Vandaag werd het national park, waar wij zo'n mooi uitzicht op hebben, "ge-backburnt" . Een gecontroleerde bosbrand om echte bosbranden te voorkomen. Het was een spectaculair uitzicht, ughe ughe ughe........

Dierenliedjes

Wij hebben een CD van Don Spencer, een wat oudere man die kinderliedjes zingt. Hij zingt met name over Australie en Australische dieren. Australiers kennen hem vooral uit hun jeugd. Ik weet niet hoe oud Don is, maar iedereen kent hem van vroeger, en de meesten geven er dan een soort van zucht bij. Een soort Ronnie Tober dus, daar zucht je ook bij, maar Ronnie is voor bejaarden en Don is voor kinderen. Oubollig of niet, ik vind Don en zijn dierenliedjes wel leuk en we zingen dan ook hard mee in de auto. Soms doen we expres de ramen een beetje open om te laten horen hoe goed we al zijn geintegreerd in de Australische maatschappij. Vooral als er weer zo'n auto voor ons rijdt met zo'n enge bumpersticker met de tekst "Australia, love it or leave it". Om maar even duidelijk maken dat wij vooral voor de eerste optie gaan. Aan de tweede optie willen we nog maar niet al te veel denken.

Maar goed, terug naar Don en zijn dierenliedjes. Hier een leuke over het grote misverstand betreffende de koala:

Please don't call me a koala bear,

cause I'm not a bear at all.

Please me don't call me a koala bear,

it's driving me up the wall.

If your name was Tom,

and everyone called you Dick,

perhaps you would understand why I'm sick sick sick.

I'm simply a koala,

and I want the name to stick,

I'm a koala!

Bledisloe Cup

Hank en Chiel komen net terug van de rugby wedstrijd Australie - Nieuw Zeeland, oftewel de Wallabies tegen de All Blacks.

Dit kan weer afgevinkt worden op het lijstje "typisch Australische ervaringen".

Stadskind

Ze had er nog wel speciaal haar " farm-broek" voor aangedaan, maar het mocht niet baten. Monsters waren het, en ze stonken ook nog......