Nieuw huisdier

Afgelopen zondag wilde ik even snel iets uit de auto halen toen ik (vlakbij mijn voet) op ons tuinpad opeens een kop met een lang schubbig lijf zag liggen. Whoeps. Dan sta je wel even heel snel stil. Gelukkig was het geen enge slang, maar gewoon een heel aardige blue-tongue lizard. Ik herkende hem doordat ik in de vorige schoolvakantie met de kinderen naar de Lzay Lizards show in het Visitors Centre in Bobbin Head was geweest. Deze lizards komen veel in suburban tuinen voor en eten slakken. Heel nuttige beestjes dus. Het schijnt dat bijna iedere tuin op de North Shore zijn eigen blue-tongue heeft. Hebben wij ook eindelijk een huisdier.

Ozzie food

Thijmen had gisteren op school een "Green and Gold Day". Op school hebben ze het deze term nl. over Australie. De kinderen moesten dus in het geel en groen naar school komen. Nu hadden wij helemaal niks geen geel in de kast, dus ben ik woensdagmiddag nog snel even langs de K-Mart gegaan om een geel shirtje te halen. Daar hing voor maar 15 dollar een prachtig geel en groen "Wallabies"shirt (de Wallabies is het nationale rugby team, die nu voor de World Cup aan het spelen zijn ergens in Frankrijk, geloof ik). Thijmen helemaal blij, ook al had hij geen flauw idee wie de Wallabies nu eigenlijk zijn. Op school was er ook een Magic Possum Picnic een echte Australische lunch voor de kinderen. Moeders had het weer eens helemaal verkeerd begrepen, want die dacht dat het ook voor de ouders was. Niet dus.... Maar goed, ik kon wel even stiekem meekijken wat het echte Australische eten tijdens de lunch was. Watermeloen, vegemite sandwiches (daarover later meer), lamingtons (een zoet cakeje met chocolade en kokos eroverheen), meat pies en sausage rolls en pavlovas (schuimgebak) en een fruit popper om te drinken (gewoon pakjes sap die toevallig Popper heten). Heerlijk allemaal. Ik zag Thijmen voornamelijk de lamingtons naar binnen schuiven.
Inmiddels zijn wij ook al helemaal "into" Australisch eten. Ik heb sinds kort een heel leuk kookboek, Australian Family Favourites, en daar probeer ik het een en ander uit te koken. Lukt best aardig moet ik zeggen. Risotto met gecarameliseerde pompoen bijvoorbeeld.......... Wie had het ooit gedacht dat ik nog eens aan het koken zou slaan? Uit de kast heb ik e.e.a. op het aanrecht gelegd en een foto genomen van onze family favourites. Ik ben bijvoorbeeld helemaal verslaafd aan de Sakata rijstcrackertjes. Hele dunne crackertjes die je in 1 hap weghapt (en zo dus met gemak in je eentje een heel pak opeet). De TimTam chocoladekoekjes zijn ook een absolute must. De kinderen vinden de Popper pakjes sap in de Appel Mango smaak heel erg lekker. Chiel en Brechje zijn erg fan van de Snakes, lange slangensnoepjes. Papa en mama zijn erg fan van de Australische wijnen. Op de foto rode wijn van "Annie's Lane" (speciaal voor opa Eep) die altijd goed smaakt. We proberen veel wijnen uit maar vergeten dan altijd weer welke ook alweer lekker was en welke niet. Ook op de foto de eerder genoemde Vegemite, een zoute zwarte smurrie waar de Australiers dol op zijn. Bij ons vindt niemand het te (vr)eten, maar komen er vriendjes van de jongens spelen tijdens lunchtijd, dan willen die altijd wel een vegemite sandwich. Niet op de foto staat de watermeloen. Die is bij ons niet aan te slepen. Vooral Thijmen (!!) vindt het heerlijk, en gaat er meestal wel een flinke slice mee naar school. Wie had dat ooit gedacht.....

Hawkesbury River

Tijdens het APEC weekend hebben we op vrijdag met onze nieuwe auto (een boy toy volgens onze buurvrouw) een toertje gemaakt richting de Hawkesbury River (de rivier die ook centraal staat in het boek van Kate Grenville The Secret River, erg mooi, heb ik in 1 ruk uitgelezen). Mooi ritje en een leuke stop in het Koala Park in West Pennant Hills. Met de ferry bij Wisema's Ferry de rivier over en daarna doorgereden naar St. Albans. Een gehuchtje met 1 (eeuwen-)oude kroeg. Jammer alleen dat het de hele dag (wederom) regende.

Jong en hip

Vandaag ben ik aan het spijbelen. Op woensdag heb ik doorgaans mijn cursus Australian History, maar vandaag laat ik het er even bij zitten. Ten eerste is de hele stad hermetisch afgesloten vanwege het bezoek van Big Brother Bush in het kader van APEC (en laat ik nu helemaal geen zin hebben om die op straat tegen het lijf te lopen...), ten tweede voel ik mij niet helemaal fit (ook een hele goede reden!!!!) en als laatste, en wellicht de meest doorslaggevende, heb ik even geen zin in bejaarden. Leuk hoor die cursus, bijzonder interessant, maar.... ik ben veruit de jongste tussen allemaal 75- plussers. Hele aardige mensen, daar niet van, maar vandaag heb ik even geen zin in ze. Daar komt bij dat ik vorige week naar een literary lunch ging en ik daar ook louter (een uitzondering en Iris daargelaten) bejaarden zag, inclusief de spreker (en schrijver van het boek dat besproken werd). Toen ging ik op donderdag maar eens naar de gym, maar op dat tijdstip was er alleen een Nice and Easy class, en ja hoor, alleen maar dames van boven de zestig. Veel rondlopen, met armen zwaaien en kniebuigingen maken. Alsof ik in een aflevering van "Nederland staat op" zat. Ik heb het gevoel dat ik Sydney van een kant zie die ik niet helemaal in gedachten had. Kortom, ik ga de komende weken alleen nog maar "jonge"en "hippe" dingen doen. Wat, dat weet ik nog niet. Misschien ga ik maar eens op stap met de roze prinses. Dat is in ieder geval "jong". "Hip", daar kun je over discussieren. Gisteren kreeg zij van Sue een oude prinsessen jurk van haar dochter. Volledig over the top, maar je kon mini Paris Hilton niet blijer maken.

Sydney Swans

Vandaag (zondag) hebben we weer een echte Australische ervaring opgedaan. We zijn met ouders van een vriendje van Chiel naar een wedstrijd van de Sydney Swans geweest, oftewel Australian Rules Football. Het lijkt op rugby, maar dan weer anders (hoor, hier spreekt een absolute niet-kenner). Ze hebben ook andere shirtjes aan, van die hemdjes in plaats van shirtjes met een kraagje (dat is voor mij het belangrijkste verschil, maar dat is hier vloeken in de kerk natuurlijk). In elk geval rennen er heel wat hele grote gespierde mannen heen en weer. Altijd leuk om naar te kijken. Nog leuker om naar te kijken waren mijn eigen mannen. Thijmen vond het prachtig en zat helemaal in de wedstrijd (hij snapt er meer van dan ik). Luid joelend en zwaaiend met zijn Swannies vlag zat hij op de tribune en hield de score nauwkeurig in de gaten. Gelukkig wonnen de Swans met gemak van de Hawks uit Melbourne. We hadden wel een beetje obstructed view (m.a.w, we zaten gewoon tegen een stuk van het dak aan te kijken) maar dat mocht de pret niet drukken. Brechje en Hugo (van dezelfde leeftijd) hielden het prima vol.
Weer wat geleerd vandaag: in het algemeen zie je hier in het weekend Australiers met enorme tassen, koelboxen en weet ik waar al niet meer eten in vervoerd kan worden, overal BBQ'en en picnicken. Ze nemen overal altijd wel eten (morning tea, lunch, afternoon tea, whatever) mee naar toe. Wij dachten vanochtend dus ook maar wat mee te nemen en hadden een flinke tas met allerlei lekkers ingepakt. Komen we bij het stadion aan, maar niemand die iets bij zich heeft. Hooguit een klein rugtasje met een flesje water. Gegeneerd hebben we al ons eten maar in de auto gelaten en een paar broodjes en wat te drinken voor de kinderen mee genomen. Oeps..

Verschillen

Af en toe heb je van die grappige verschillen tussen Nederlanders en Australiers die wel eens helemaal verkeerd kunnen uitpakken. Het volgende bijvoorbeeld. Ik heb twee Australische gezinnen uitgenodigd om bij ons op een zaterdag met z'n allen pannenkoeken te komen eten. Een van die twee families heeft zelf twee jaar in Nederland gewoond, dus die weten wel dat ik daar zaterdagMIDDAG mee bedoel. Maar toen ik met de andere moeder van de week ging koffie drinken, had zij het over "when we're gonna have breakfast". Breakfast? Hoezo breakfast? Want ja, Australiers eten natuurlijk pannenkoeken bij het ontbijt. Bijna had ik dus een gezin met drie kinderen op zaterdagochtend om acht uur op de stoep gehad. Zij vond het op haar beurt weer heel gek dat wij pannenkoeken "for dinner" aten.
Nog een leuk verschil is het praatje met de cassiere bij de supermarkt. In Nederland is het toch niet echt gebruikelijk om een gezellig kletspraatje met de kassamevrouw bij de Albert Heijn te maken. Ja, misschien over het weer, maar that's it. Hier wordt me regelmatig gevraagd hoe mijn dag was, wat ik heb gedaan, wat ik nog ga doen, waar de "little lad" naar school gaat etc. In het begin dacht ik: "pardon? wat wil je van me?", maar ben er langzamerhand achter gekomen dat het maken van gezellige praatjes met de kassameneer of mevrouw heel gebruikelijk (en natuurlijk leuk) is (tenzij je enorme haast hebt). Wel kijk ik af en toe er nog steeds vreemd van op. Vorige week had ik een nieuw bloesje gekocht, en werd me bij het afrekenen gevraagd of ik het morgen aan ging doen. Ik dacht dat ik het niet goed hoorde. Wel dus. Maar mijn eerste, Nederlandse, gedachte is dan: "wat gaat jou dat aan?". Maar goed, ik heb uiteindelijk wat beleefds teruggemompeld. Ik een beetje van mijn stuk door zoveel nieuwsgierigheid, en de verkoopster, op haar beurt van haar stuk gebracht, door mijn rare warrige reactie.
Ook op de "How are you's" heb ik nog steeds geen passend en snel antwoord. "Fine, thank you" is altijd prima, maar dan vraag ik me weer af wanneer je dan de tegenvraag moet stellen ("and yourself?") . Ook heb ik begrepen dat het antwoord "good" eigenlijk niet okee is. Het is nl. aan de ander om uit te maken of jij "good"bent of niet. Beter is dan om te zeggen "I'm well, thank you". Maar dan is het weer net of je net ziek bent geweest. Kortom, zelfs gewoon hallo zeggen is nog best lastig.
Nog een leuke: als je in Nederland een ruimte binnenkomt waar al een groep mensen zit, is het normaal om in het algemeen "goedemorgen/middag/avond"of "hallo"te zeggen. Je krijgt dan altijd wel respons. Hier vinden ze het raar als je zomaar hallo tegen iedereen zegt. Niemand reageert dan. Als je vervolgens naast iemand gaat zitten en 1 op 1 "hello, how are you?"zegt, is het goed en krijg je wel een antwoord (en een gezellig gesprekje). Ik dacht eerst dat het aan mij lag, maar meerdere mensen (Nederlanders) hebben zoiets dergelijks meegemaakt en volgens een Australische vriendin is het inderdaad zo.
Kortom, "culturele" verschillen zijn soms heel voor de hand liggend maar soms ook heel subtiel, en kunnen erg veel verschil uitmaken.

Chiel's Monsterparty

Vandaag hebben we Chiel zijn vijfde verjaardag gevierd met een "Monsterparty". Hij had van te voren al heel precies bedacht hoe hij het wilde hebben. Hij wilde monstermaskers maken (ook leuk voor de meisjes die hij had uitgenodigd), en daarna met monster maskers op, een monsterdisco doen (met Nederlandse discomuziek a la "Toeter op mijn waterscooter"). En, oh ja, of papa en mama de succes poppenkast van vorig jaar nog een keer wilden doen, maar dan in het Engels. Kortom, ik hoefde niet veel meer te bedenken, alleen maar in te kopen en te organiseren. Dit alles niet zonder de nodige verjaardagstress natuurlijk. We hadden uiteindelijk 14 kinderen rondrennen. Het begon al leuk. De een sloeg de ander een bloedlip, Chiel scheurde een nagel tot bloedens toe in, weer een ander viel ongelukkig op zijn hand, en we hadden er een die eigenlijk om alles moest huilen en telkens onder een struik kroop. Oh help. Gelukkig had ik de hulp van Sue, een moeder van school, die zelf twee jaar in Nederland heeft gewoond. Het oerhollandse zaklopen en de grabbelton (lucky dip) waren een succes. Alle tranen waren gelukkig over. Ook de eveneens ouderwets Nederlandse poppenkast vonden ze prachtig. De monstermaskers waren meer een succes voor de meisjes. Die knutselen toch liever dan jongens en maken er echt iets moois van. Jongens plakken er snel een paar stickers op en klaar is kees. Daarna was het tijd voor de "disco". Lekker gek doen en op de banken springen (mmmmm, voor deze keer dan, maar morgen mag het niet meer), musical statues, limbodansen en kiddaerobics. Allemaal prima om je energie kwijt te raken. Als laatste de screaming competition, even oren dicht en daarna heb je geen kind meer aan ze. We hebben het feestje afgesloten met het rondgooien van alle papiersnippers uit de grabbelton (waar mama avonden voor heeft zitten scheuren). Kortom, het was een prima feest, en na afloop had mama dringend behoefte aan een glaasje wijn (of de hele fles......)