Traantje wegpinken

Als expat, oftewel tijdelijk bewoner van Australie, leer je snel andere tijdelijke bewoners kennen. Vaak gaat dit via de school, of via de Nederlandse school, maar soms ook via het Internet. Zo heb ik Wikke leren kennen omdat zij ook een blog heeft en ik daar regelmatig op mee zat te lezen. Met een aantal anderen "blogsters" (dat klinkt als oude vrijsters, maar dat zijn Eveline, Marielle en Anne zeker niet. We hebben met z'n vijven gemiddeld 3,2 kinderen) hebben we sinds een tijdje een blogclub (klinkt ook heel "Dolle tweeling-achtig", maar hoe moet je zo iets nu anders noemen). Veel koffie (of thee) drinken en vooral veel praten over het wonen in Sydney. Leuk of niet leuk, daar wordt veel en heel eerlijk over gepraat. Een van de niet-leuke dingen is dat tijdelijke bewoners ook echt tijdelijk zijn en op een gegeven moment weer weg gaan. Vandaag hebben we Wikke uitgezwaaid, die morgen vertrekt. En dat was niet leuk. Maar we hebben wel een ontzettend gezellige lunch gehad (de blogclub en nog veel meer mensen), die, heel on-Australisch, zonder wijn (in een BYO restaurant en iedereen was de wijn vergeten) absoluut hilarisch was. Maar we hebben ook een traantje weggepinkt. Dat heb ik ook een dag eerder gedaan toen ik met mijn kleine meisje voor het eerst naar balletles ging. Geheel in pink natuurlijk.