Ze zijn net weer weg, opa en oma. Kwamen even over om naar alle musical-, en muziekuitvoeringen, cross country races en chapel services op school te kijken.

Thijmen stelde opa vol trots voor aan zijn hele klas, Chiel vormde samen met opa het Egel Bevrijdings Front en Bex gaf oma instructies hoe haar haar gedaan moest worden.

Basil "hielp" oma met vegen en onze tuin staat weer vol met prachtige violen.

Toch wel prettig dat we nu wat dichterbij wonen.

Little friar

Ons oudste schatje deed mee in de jaarlijkse musical productie van zijn school. Dit jaar werd Robin Hood (Hoodwinked) opgevoerd. Schatje had een aantal rollen, waaronder die van little friar. Hij had welgeteld zes regels om op te zeggen, maar zong, danste en acteerde dat het een lieve lust was. Hij genoot, en wij genoten nog meer.

Crufts

Die Engelsen toch met hun honden. We kunnen weer iets "echt Engels" van ons lijstje afstrepen; Crufts. DE hondenshow van Engeland, nee, van de wereld. Een gigantische manifestatie die 4 dagen duurt over honden en alles wat met honden te maken heeft.
Het wordt zelfs elke avond live op televisie uitgezonden, prime time. Je valt van de ene in de andere verbazing, maar wel ontzettend leuk. Wij gingen op dag 3 omdat dat de dag was dat de terriers werden geshowd. We hadden nog een speciale reden, want Basil zijn moeder en zijn zus werden geshowd. En dan kan je niet zomaar, daar moet je eerst allerlei voorrondes voor winnen en je kwalificeren. Kortom, het was dus heel wat voor Wendy, de breeder (zie foto in linker bovenhoek). Wij hebben nog steeds een goed contact met haar en het was er leuk om haar te zien. Ik geloof niet dat moeder en zus iets hebben gewonnen, maar de eer blijft in de familie. Basil zijn oom werd verkozen tot Best of Breed. Hiep hiep hoera! Ja, echt waar, in de gloria. Basil is vandaag 1 jaar!

Zoal

Er wordt mij door mensen uit Nederland regelmatig gevraagd wat ik zoal de hele dag doe. Want ik werk niet. En als je niet werkt doe je dus niets. Het feit dat je ook nog eens expat-vrouw bent maakt het er al helemaal niet beter op. Koffie drinken, aan het zwembad liggen, en elke dag naar de gym met een personal trainer zijn de standaard vooroordelen.

Maar ik ben het eigenlijk een beetje zat. Sorry voor het venijnige stukje wat nu gaat komen, maar ik moet het even kwijt want ik baal er echt van.

Het woordje zoal geeft de mening van de vragensteller al direct weer. Ik moet mij verantwoorden. Maar dat doe ik dus niet. Niet meer. Jarenlang heb ik altijd braaf uitgelegd wat ik dan wel doe. Maar ik heb er geen zin meer in. Wij hebben de keuze gemaakt om naar het buitenland te vertrekken met ons hele gezin, en een "expat-leven" te leiden en daar horen nu eenmaal een heleboel dingen bij. Onze keuze. Mijn keuze. Ik ga de mensen die mij die vraag stellen ook niet vragen om bepaalde, soms heel onbegrijpelijke, keuzes in hun leven aan mij te verantwoorden.

Dus wat ik zoal de hele dag doe? Gaat je geen r..t aan. Ik vraag het jou ook niet.

Zo dat is er weer uit, dat lucht op. Nu gaat mama weer even winkelen.....

Ziel

Toen wij onze piano net hadden zei een dierbare collega tegen me dat een "piano de ziel van je huis" is. Het klonk zo poetisch, romantisch en vooral heel erg chique. Schitterend vond ik dat, want ik speel zelf geen noot. De ziel was dus in handen van Hank, die wel kan spelen. In die tijd had mijn lief een speciale voorkeur om "You are always on my mind" van Willy Nelson heel heel vaak te spelen. Hoe romantisch, poetisch en vooral "chique". Hij speelde met name wanneer de kinderen (toen nog babies) gevoed, gebad en naar bed gebracht moesten worden. Na een poosje werd Willy dus de ziel van ons huis en tijdens piekuren was hij, wat mij betreft, niet heel erg welkom. Naarmate de kinderen ouder werden en wij van land naar land verhuisden raakte Willy langzamerhand op de achtergrond. Thijmen werd vanwege de lengte van zijn vingers tot de piano veroordeeld en moest andere stukjes oefenen. En oefenen, en oefenen, en oefenen. De "Indians" hebben wekenlang ons huis bezet vanwege een solo optreden op school. De laatste tijd echter was voor Thijmen de "fun" van het pianospelen er een beetje vanaf. We moesten hem steeds vaker pushen om zijn pianohuiswerk te doen. Hij werd onlangs 10 jaar en voor zijn verjaardag kreeg hij een keyboard cadeau om op die manier het pianospelen meer "fun" te maken. En inderdaad, het werd "fun" met al die leuke geluidjes, muziekjes en voorgeprogrammeerde demootjes. Uren zit hij er nu achter en oefent zijn pianostukjes elke dag met een grappig drumbeatje erbij. Doel bereikt dus. Maar niet alleen Thijmen heeft plezier van de keyboard, ook papa vindt het erg leuk. En echt, elke avond als de kinderen naar bed zijn zit papa met een glunderend gezicht leuke riedeltjes te spelen. De Josti band treedt elke avond op. De ziel in ons huis is tegenwoordig niet meer zo chique, romantisch en poetisch. Maar de ziel heeft wel heel veel "fun". Willy, ik geloof dat ik je mis.....

Om maar weer even af te strepen op ons toeristische lijstje, de Tower Bridge en de Tower of London. Altijd gedacht dat dat hetzelfde was. Niet dus.

Zo blijft er altijd wat te ontdekken in de grote stad.

De boertjes van buuten hadden de leerzen thuusgelaten.... Maar de trekker konden we gelukkig in de parkeergarage kwijt.

Great....

Ik zal niet weer een verhaal over mijn geweldige, lieve en ontzettende handsome hond hier gaan ophouden, want dat we een hond hebben weet iedereen nu wel. Het is eigenlijk net als met van die ouders die steeds moeten vertellen hoe fantastisch hun kinderen het op school of in sport, of op hun trompet doen. Of de score van de Cito-toets of 11+, zoals dat hier heet, aan iedereen moeten melden. Alsof ik dat wil weten. Ik heb hele lieve kinderen, van wie ik zielsveel houd, en ze zijn godzijdank allemaal gezond, vrij normaal en komen prima mee, maar ze zijn nergens echt heel erg goed in. Ja, in treuzelen zijn ze wereldkampioen. Maar nu ergens echt met kop en schouders bovenuit steken, nou, nee, niet. Ik ben daar best blij mee eigenlijk. Ze hobbelen gewoon prima mee, waar ter wereld je hen ook neer zet en dat is voor mij al geweldig genoeg. Maar goed, daar ging ik het helemaal niet over hebben. Ik ging het hebben over mijn hond. Is ook niet bepaald top of his class. Zijn puppy-training class wel te verstaan. Hij steekt ook niet echt uit boven al die labradors en golden retrievers. Eigenlijk is hij net zoals de kinderen, hij hobbelt gewoon prima mee. Maar net als bij oudste zoon gaan ook bij Basiltje inmiddels de hormoontjes een rol spelen. Bij beiden beginnen we een danige verandering in gedrag te signaleren. T. is met name verontwaardigd en snel boos en B. wil gewoon lekker vechten om te zien wie de top-dog is (voor de goede orde, de vergelijking tussen T. en B. houdt hier echt op).
Dat vechtspelen van B. vond ik wat minder plezierig en heb ik, na een iets te wild vechtspel, de hondenjuf geraadpleegd. "Film het maar op je telefoon zodat we het de volgende les kunnen analyseren". Nou, daar sta je dan op de green je "zich wild op een andere hond stortende" hondenpuber met je telefoon te filmen. "Ja," legde ik uit aan de eigenaar van de andere hond, "het is voor de hondenjuf". Geloof niet dat het goed overkwam. Net zo als een paar maanden geleden toen Basil een "wat losse stoelgang" had en ik toch even langs de vet wilde. Hoewel ik mij in het Engels behoorlijk kan redden vind ik het toch echt een onmogelijke taak om netjes en in het Engels de consistentie van een natte hondendrol te omschrijven. Daarom dacht ik een slimme oplossing gevonden te hebben door er een paar dagen achter elkaar foto's van te maken op mijn telefoon. Zo kon ik de dierenarts laten zien waar het om ging zonder me te verliezen in de woorden. Maar ja..... Op zich kijkt niemand op van het feit dat er ergens een hond zijn behoefte doet en de eigenaar raapt het op in een zakje. Anders wordt het wanneer je er met de telefoon een scherpe foto van probeert te maken. Dat moet nl. van vrij dichtbij. Leg dan maar eens uit aan een argeloze voorbijganger dat het voor de dierenarts is.....