Nederland-Spanje in Engeland

Het was een Nederlands-Spaanse avond voor ons op zondag. Niet alleen op de televisie, maar ook bij ons thuis. Natuurlijk wilden wij de wedstrijd zien samen met onze goede Spaanse vrienden, de familie L. Zij kwamen ongeveer gelijktijdig met ons hier in Engeland aan. Wij trekken veel met elkaar op en al onze kinderen zijn even oud en zitten bij elkaar in de klas en zijn onafscheidelijk (vooral de twee meisjes). Naast de Spaanse familie hadden we nog Zuid-Afrikaanse (support voor het gastland) en twee Engelse families (support voor de scheidsrechter) op bezoek. Vanuit Nederland kwamen Loeke en Mees voor een weekendje Engeland, en zij hadden ons voorzien van het nodige Oranje. Ondanks het verlies voor Nederland hadden we een bijzonder spannende (neeeeee/siiii, kom op/venga venga) en gezellige avond met spaanse ham, gazpacho en empanada, en nederlandse pannenkoeken, kipsate'tjes en huzarensalade. De afloop is bekend, maar onze Spaanse vrienden zijn nog steeds Spaans en nog steeds onze vrienden.

De Roos; een engels sprookje

Er was eens een prinsesje in een ver en koud land. Zij woonde in een paleis met een prachtige rozentuin. Helaas waren door de strenge winter alle rozen doodgevroren. Behalve eentje. Het prinsesje ging elke dag even naar het roosje en sprak het bemoedigend toe. Kom op roosje, nog even volhouden, het wordt echt een keer zomer en dan kan je iedereen laten zien hoe mooi je bent, zo sprak het prinsesje. Echter, op een dag kwam er een verschrikkelijk monster de paleistuin ingestormd. Hij was harig, had enorme poten en vlijmscherpe tanden. Hij zag het prinsesje, nam een aanloop, opende zijn angstaanjagende muil en...... hap, slik, weg was het roosje. Het prinsesje was niet verdrietig. Ze moest vreselijk lachen om het malle monster. Ze werden beste vriendjes en leefden nog lang en gelukkig.

Vogeltjes

Ook al kan de stad mij niet groot genoeg zijn, ik blijf toch altijd nog een boskabouter.

Vogeltjes vind ik leuk. Als ze ook nog mooi zingen of hard schreeuwen vind ik ze nog leuker. In Australie was mijn favoriet natuurlijk de kookaburra. Met schreeuwen als een brulaap en plakjes ham proberen dood te slaan, daar heb je mij al snel mee voor je gewonnen. Hier in Engeland zie ik elke dag een groene specht in de tuin. Hij zingt niet (althans ik hoor niks) en doet verder ook niks grappigs (hij heet wel specht maar timmeren, ho maar), maar dat rode petje is wel heel aandoenlijk.

Ommetjes

Nu we een hond heben, moeten er ook dagelijks ommetjes gelopen worden. Bij ons de straat uit en je zit direct in de mooie "country-side". Nu alleen Basil nog mee zien te krijgen.

Ballerina

Vorige week werd onze kleine ballerina alweer 5 jaar. Ze had nog nooit een echt verjaardagsfeestje gehad, dus deze keer werd er uitgepakt met een echte ballerina en al haar vriendinnetjes. We hebben er allemaal enorm van genoten.

We hebben 1 Nederlandse verjaardagstraditie gehouden, nl. taart eten aan het begin van het feestje. In Australie werd dat aan het einde gedaan, hier in Engeland krijgt iedereen een stukje taart in een servetje mee naar huis. Wel hebben we een Australische/Engelse gewoonte over genomen om de kadootjes uit te pakken als iedereen naar huis is en later een bedankkaartje te sturen.

Wij maken ons inmiddels al weer op voor Thijmens feestje volgende week. Een Tropical Bubble party in de hot tub achter in de tuin. Het is hier altijd feest!

Oom en tante op bezoek

Dit weekend was het feest want oom Mark en tante Nicole kwamen langs. Dubbel feest want oom Mark was ook nog eens jarig.

Feest omdat het schitterend weer was.

Feest omdat we de hot tub voor het eerst konden gebruiken.

Feest omdat de Pimms ons zo goed smaakte.

Feest omdat het gewoon erg gezellig was.

We love Basil

We love Basil!! Alleen Bex denkt er anders over. Basil heeft te scherpe tandjes die hij graag overal inzet. Met name in haar voeten. Vooralsnog even geen liefde van Bex voor Basil.

Het maakt ons harige kind niets uit. Hij heeft genoeg andere speelmaatjes.